W XVIII wiek  Afganistan uzyskał oficjalnie status państwa niepodległego. Mimo tego nadal tymi terenami pozostają zainteresowane państwa europejskie, m. in. Wielka Brytania i Rosja. Ta sytuacja stała się w konsekwencji przyczyną wybuchu konfliktu militarnego między tymi dwoma krajami.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego na terenie Afganistanu zaczynają przeważać i ugruntowywać się wpływy Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Prosowiecko nastawione siły polityczne przeprowadzają zamach stanu. W jego wyniku władzę w kraju przejmuje Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu. Nie cieszy się ona dużym poparciem w społeczeństwie. Opiera się głównie na dość nielicznej, bo zaledwie stanowiącej 0,5 % całości społeczeństwa Afganistanu, klasie robotniczej.

Zwycięska partia przystąpiła do przeprowadzenia szeregu reform. Ogłoszony został program rewolucji kulturalnej. Zakładał on m. in. przekształcenia o charakterze gospodarczo-społecznym, przeprowadzenie reformy rolnej, a za główny cel uważał likwidację istniejących nadal rodowo-plemiennych stosunków. W miejsce tak zreformowanego afgańskiego państwa miał powstać kraj o ustroju totalitarnym, dla którego wzorem miał być Związek Radziecki. Wszelki opór ludność łamał aparat policji stosując terror i represje. Nie udało się jednak w ten sposób zwalczyć rodzącej się opozycji. Tej ostatniej udało się przeprowadzić rebelię o wyraźnie antykomunistycznym charakterze. Podobne wydarzenia mają miejsce w sąsiednim Iranie. Tutaj w wyniku rewolucji powstaje państwo religijne, dla którego Koran stał się najważniejszym dokumentem. Powoli wpływy fundamentalistycznych ugrupowań zaczynają się zwiększać. Powstanie pod ich wodzą wybucha także w Afganistanie. Komunistyczny rząd wielką liczbą ofiar (ok. 20 000) okupił zwycięstwo. Zwrócił się również o pomoc do swojego wielkiego sojusznika, jakim była radziecka Rosja.

W sierpniu 1979 r. zginął prezydent Nur Mohammed Taraki, polityk reprezentujący liberalny nurt. Zastąpił go Hafizullah Amin, znany z fanatycznego oddania komunistycznej ideologii. Za jego pozwoleniem na terenie Afganistanu rozpoczynają swoją działalność sowieccy funkcjonariusze KGB. Ich zadaniem stało się ugruntowanie komunistycznego ustroju w tym kraju. Od tej pory Afganistan otrzymał nawet status państwa obserwatora w ramach Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej, zrzeszającej państwa sowieckie.

25 grudnia 1979 r. w wyniku radzieckiej prowokacji zginął w Kabulu Amina. Zamordowali go przebrani w mundury afgańskiej armii radzieccy komandosi. Po tych wydarzeniach na terenie Afganistanu wylądowało 200 samolotów wraz ze spadochroniarzami oraz pancerne oddziały lądowe. W wyniku podjętej przez nie ofensywy obszar Afganistanu został w krótkim czasie opanowany przez wojska sowieckie.

Zajęcie Afganistanu przez ZSRR stało się kolejną przyczyną zaostrzenia stosunków na linii Waszyngton-Moskwa. W tej sytuacji zarzucono dalsze prace nad projektami rozbrojeniowymi. Nowym prezydentem został wybrany Babrak Karmal. Wszelkimi sposobami próbował on załagodzić rebelię i zaprowadzić pokój. Do konfliktu włączyła się także Organizacja Narodów Zjednoczonych. ONZ zażądało od ZSRR wycofania swoich wojsk z terenów Afganistanu. Mimo, że Związek Radziecki nie był w stanie całkowicie zapanować nad sytuacją na Bliskim Wschodzie, pozostał głuchy na żądania ze strony ONZ. Jednocześnie w Afganistanie wzrastał opór ludność, wrogo nastawionej do radzieckiego agresora. Coraz popularniejsza stała się walka partyzancka. Trzy miliony ludzi emigrowało do Pakistanu, a dwa miliony do Iranu. Tutaj starali się organizować iwzmacniać opozycję wewnątrz kraju.

Na początku lat 80-tych komunistyczny rząd Afganistanu posiadał kontrolę nad zaledwie kilkunastoma procentami całość terytorium państwa. Większość zdołali opanować partyzanci. W 1985 r. Michaił Gorbaczow doprowadził do zmiany na stanowisku prezydenta.  Miejsce Karmala zajął Haji Mohammad Chamkani, a później w 1987 r. Mohammad Nadżibullah. Sytuację w kraju miała uzdrowić nowa konstytucja. Zgodnie z jej zapisem islam stawał się religią narodową. W tym samym czasie zostały podjęte afgańsko-pakistańskie rokowania. 

14 kwietnia 1988 r. w wyniku porozumienia Związek Radziecki wycofał swoje wojska z Afganistanu, a sąsiedni Pakistan zobowiązał się nie szkolić na swoim terenie rebelianckich oddziałów. W połowie lutego 1989 roku ostatni radziecki żołnierz opuścił obszar Afganistanu.

Mimo, że ZSRR wycofał się z Bliskiego Wschodu, wojna toczyła się nadal. U władzy pozostawiali wciąż komuniści. Jednak powoli tracili poparcie części społeczeństwa. Z nurtu rebelianckiego z czasem ukształtowały się dwa sojusze. Z jednej strony byli to Sunnici, cieszący się dużym poparciem społeczeństwa. Cechowały ich wewnętrzne podziały istniejące na skutek wielonarodowościowego charakteru tej grupy. Z drugiej strony powstało ugrupowanie zrzeszające Szyitów. Popierało ich 15 % ludności i przede wszystkim Iran.

Pod koniec 1989 r. powołana została Wspólna Sunnicka Rada Parlamentarna. Był to rebeliancki rząd, którego celem stało się usuniecie z prezydenckiego stanowiska Nadżibullaha. Ten utrzymywał się na nim dopóki pomocy udzielał mu Związek Radziecki, czyli do 1991 r. W roku następnym generał Andul Rachid Hekmatiar obalił Nadżibullaha. Przeciw zwycięzcy wystąpiły jednak oddziały sunnickie Achmeda Massuda. On też powołał nowego prezydenta, którym został – Burhanuddin Rabbani. W wyniku kompromisowego układu podpisanego w Islamabadzie 7 marca 1993 r. na stanowisku prezydenta utrzymał się Rabbani, a stanowisko premiera objął Hekmatiar. Czas pokazał, że ta umowa okazała się być nietrwała, bowiem Hekmatiar postanowił walczyć dalej. W wyniku walk dotychczasowe sojusze także uległy zmianom, bo Hekmatiar za głównego wroga uznawał Massuda, a niespodziewanie podjął współpracę z Rabbanim. W tej sytuacji na czele opozycji w Afganistanie stanął Massud. Wkrótce obwołał się dyktatorem.

W trakcie wewnętrznych walk zrodziło się nowe ugrupowanie – Talibowie. Udało im się zdobyć Kabul. W ten sposób uzyskali decydujący wpływ na sytuację w Afganistanie. Władzę sprawowali do momentu działań podjętych przez Stany Zjednoczone w 2001 r. Jednak do dziś stanowią siłę, z którą należy się liczyć.