Francja, jako największy kraj Europy Zachodniej, jest zarazem najbardziej zróżnicowana wewnętrznie. Rozciąga się pomiędzy równinami północnymi, pofałdowanymi równinami, po szczyty Pirenejów, od bardzo nieregularnego, poszarpanego wybrzeża Bretanii, ku przepięknym jeziorom i szczytom Alp. Jest to również kraj, który posiada dostęp do Oceanu Atlantyckiego i Morza Śródziemnego. Klasyfikowany jest jako kraj należący zarówno do południa jak i północy Europy. Jego różnorodność przejawia się nie tylko w usytuowaniu geograficznym czy rzeźbie terenu, ale także w klimacie, czy odmiennościach klimatycznych.

Stolicą Francji, jak zapewne wszyscy wiemy, jest bajeczny Paryż, z równie słynną wieżą Eiffla. Wieża, która sięga wysokości 300 metrów, usytuowana na Polach Marsowych, stała się symbolem tego miasta.

Powierzchnia Francji wynosi 551 000 km2 , co sytuuje ją na trzecim miejscu pod względem wielkości w rodzinie krajów Europejskich. Większe są Rosja i Ukraina. Kształt tego kraju można porównać do sześciokąta wykreślonego przez morza i masywy górskie. Ramię północno- wschodnie wyróżnia się tym, że stanowi płaszczyznę łącząca ten kraj z Niemcami, Belgią i Luksemburgiem.

Długość linii brzegowej wynosi około 3200 kilometrów i charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem: w Normandii białe, kredowe klify, w Bretanii zielone przylądki, łagodne, piaszczyste plaże Atlantyku i w przeważającej mierze kamieniste, skaliste plaże morza Śródziemnego. Nad morzem Śródziemnym wyjątkiem są rejony Langwedocji i Roussillon, gdzie plaże są piaszczyste.

Głównymi rzekami Francji są: Sekwana, Rodan, Loara, i Ren. Brzeg Sekwany rozciąga się na długości 776 kilometrów, który jest bardzo popularnym miejscem wypoczynku, wylegiwania i wieczornych spacerów dla Francuzów i odwiedzających ten kraj turystów. Latem kamieniste brzegi tej rzeki w Paryzu, zamieniają się w " piaszczystą plaże", za sprawą władz, które rozsypują piasek na bulwarach.

Bardzo dużą część tego kraju zajmują Góry, z pewnością najpiękniejsze w Europie. Dlatego pewnie Francuzi mogą pochwalić się tak dużą ilością Alpinistów. Pierwszą osobą, która zdobyła szczyt powyżej 8000 metrów był właśnie obywatel Francji. W tym kraju wznosi się najwyższy szczyt Europy : Mont Blanc. Do najważniejszych szczytów Francji należy zaliczyć: Mont Blanc ( 4807 m n.p.m.), Barre des Ecrins (masyw Pelvoux) - 4102 m n.p.m., Vignemale (Pireneje) - 3298 m n.p.m., Puy de Sancy (Masyw Centralny) - 1885 m n.p.m., Cret de la Neige (Jura) - 1723 m n.p.m., Grand Ballon (Ardeny) - 1423 m n.p.m..

Granica wiecznego śniegu zaczyna się tutaj na wysokości 2800 metrów. Francuska Jura to pasmo na północ od Alp, osiągające wysokość ponad 1700 metrów. Przebiega ono wzdłuż granicy ze Szwajcarią, na północ od jeziora Genewskiego. Góry w tym łańcuch charakteryzują się wapienną budową skał.

Pireneje leżą na granicy z Hiszpanią, która ciągnie się na długości około 450 kilometrów. Najwyższy szczyt tego pasma ma 3404 metry, a mimo to szczyty są równie niedostępne jak w Alpach.

Jura, Pireneje i Alpy to młode góry, w porównaniu ze starymi masywami ukształtowanymi na przestrzeni 225 do 345 milionów lat temu. Największy masyw z tego okresu to Masyw Centralny, zajmujący rejon środkowej Francji, znany z licznych wygasłych wulkanów. Do starych masywów należą także Ardeny, Wogezy i Masyw Armorykański. Ardeny są pokryte lasem i rozciągają się w północno wschodniej części kraju, pomiędzy Lotaryngią a Alzacją, w większości na terenie Belgii i Niemiec. Część francuska zajmuje północ szampanii. Z kolei Masyw Armorykański oddziela Bretanię od Normandii.

Klimat

We Francji panuje klimat umiarkowany, przeplatany umiarkowanymi zmianami. Nie mówię tutaj o rejonach

górskich i Alzacji. Na północno zachodnią część kraju ogromny wpływ wywiera Atlantyk. Dlatego też ten rejon charakteryzuje się dużą ilością opadów i znaczną wilgotnością powietrza ( 200 dni w roku jest deszczowych). Tereny Bretanii nawiedzają też długotrwałe i bardzo porywiste wiatry zachodnie.

We Francji północno wschodniej panuje klimat określany mianem kontynentalnego. Teren Alzacji cechuje zatem ciepłe lato, i chłodniejsza od pozostałych rejonów zima. Czerwiec i Lipiec są najbardziej wilgotnymi miesiącami z duża liczb burz i opadów.

Na równinnym terenie Basenu Paryskiego, między Alzacją a Bretanią, ścierają się dwa omówione powyżej typy klimatów. Tutaj odnotowywana jest najniższa roczna suma opadów, wynosząca 575 mm. Pory deszczowe są zmienne i bliżej nieokreślone w swoim występowaniu. Zarówno latem jak i zimą można natknąć się na deszcz. W Paryżu średnia roczna temperatura wynosi 12 stopni. Jednak latem może ona sięgać ponad 30 stopni, a zimą spadać nawet poniżej zera.

Na tereny południa oddziaływuje środowisko morza śródziemnego. Klimat śródziemnomorski panuje zatem na terenie południowych Alp. Masywu Centralnego, i Wschodnich Pirenejów. Na tym terenie przymrozki należą do prawdziwej rzadkości. Wiosna i jesień charakteryzuje się krótkimi i gwałtownymi ulewami. W lecie, z reguły, opadów brak. W dolinie Rodanu przez okres około 100 dni, wieją chłodne mistrale, dokuczliwe szczególnie wiosną.

Administracja

Francja właściwie od niedawna jest państwem w pełni zcentralizowanym. Jeszcze przed wojną składała się z 24 głównych i bardzo wielu mniejszych, w różnym stopniu autonomicznych, regionów. Ich stare nazwy mają swoje odzwierciedlenie w nazewnictwie obecnych ziem, mimo dokonanego w 1790 roku sztucznego podziału na departamenty ( każdy o około 6100 km2 ). Na kontynencie i Korsyce jest ich 96, a w byłych koloniach 5. Nazwy oparte są na charakterystycznych cechach danego regionu geograficznego.

Departamenty są podzielone na liczne arrondissements, a główne miasta tych mniejszych jednostek określane bywają mianem podprefektur. Te z kolei podzielone są na kantony, a kantony na gminy, które stanowią najmniejszą jednostkę podziału administracyjnego. Francja liczy obecnie 36400 gmin, każda zarządzana przez mera mającego swoją siedzibę w merostwie.

Departamenty okazały się jednak za duże i w 1972 roku dokonano kolejnej reformy administracyjnej, wydzielając większe jednostki oparte na starych rejonach ziemskich. Powstało ich wówczas 22. Francja posiada ponadto trzy tereny zamorskie: Wyspy Wallis i Futuna, Nową Kaledonię i Polinezję Francuską.

Ludność

Liczba mieszkańców Francji wynosi około 59 milionów. Dwadzieścia procent z tego zamieszkuje w rejonie paryskim. Po roku 1950 odnotowuje się regularne zmniejszanie się liczby ludności zamieszkującej obszary górskie i wsie. Ostatnimi laty zmniejsza się przyrost naturalny w tym kraju, a obserwuje się duży przyrost migracyjny.

Gospodarka

Gospodarka Francji kształtuje się na średnim poziomie Unii Europejskiej. Do problemów ostatnich lat, podobnie jak w innych krajach europejskich, jest bezrobocie. Francja należy do czołówki krajów najbardziej uprzemysłowionych. Przemysł zatrudnia 40% siły roboczej tego kraju i wypracowuje około 50% Produktu Krajowego Brutto. To, co różni Francję od innych krajów wysokorozwiniętych gospodarczo, a jest charakterystyczne dla tego kraju, to brak wielkich, zorganizowanych korporacji, które mogłyby być źródłem kapitału gospodarczego, tak bardzo potrzebnego do prowadzenia badań naukowych. Samowystarczalność Francji należy ocenić bardzo wysoko. Wskazują na to statystyki prowadzone przez struktury europejskie. Kraj ten jest największym producentem rolnym a zarazem największym eksporterem w Unii Europejskiej. Najważniejsze znaczenie dla francuskiego eksportu mają uprawy kukurydzy i zboża oraz, co stanowi wizytówkę tego kraju, produkcja serów wszelkiego gatunku.

Rolnictwo

Zgodnie z tradycją francuską, jednym z najważniejszych sektorów gospodarki było i jest nadal rolnictwo. Analizując tą produkcję pod kątem eksportu, to udział wyrobów i produktów pochodzenia rolniczego w ogólnej wartości towarów wywożonych poza granice kraju, jest bardzo wysoki i sięga 15%. Francja, w tego typu wyrobach, zaznacza się również na rynku światowym. Pod względem produkcji win jest ciągle na miejscu pierwszym w skali światowej. Jest w pierwszej piątce krajów, które zajmują się produkcją rolną zbóż, mięsa, mleka i buraków cukrowych. Podstawą ustroju rolnego państwa francuskiego jest gospodarstwo rodzinne, którego średnia wielkość wynosi około 28 ha. Do rzadkości należą gospodarstwa, których łączna powierzchnia przekracza 300 ha, a które z reguły zajmują się produkcją zboża. Z drugiej strony tabeli stoją winnice, które zajmują zaledwie po kilka hektarów.

Głównymi uprawami Francji jest pszenica, jęczmień, kukurydza, buraki cukrowe, tytoń, chmiel, cykoria, warzywa, owoce, winna latorośl.

Bardzo ważnym elementem rolnictwa oprócz uprawy roślin jest hodowla, która daje ogółem połowę całej wartości produkcji rolniczej.

Przemysł

Dla Francji istotne znaczenie ma przemysł energetyczny i wydobywczy. Wydobycie węgla kamiennego w tym kraju kształtuje się na poziomie 17milionów ton. Głównym miejscem wydobycia jest zagłębie lotaryńskie, gdzie węgiel charakteryzuje się bardzo wysoką jakością. W związku z faktem, że zapotrzebowanie Francji na węgiel jest znacznie wyższe niż jego wydobycie, kraj ten również importuje ten surowiec z zagranicy. Z drugiej strony bardzo wysokie zapotrzebowanie tego kraju na ropę naftową i gaz ziemny w całości jest zaspokajane z importu. We Francji bardzo dobrze funkcjonuje dobrze rozwinięta sieć elektrowni jądrowych, które pokrywają 65% zapotrzebowania tego kraju na energię elektryczną. Pozostała część energii jest wydawana z elektrowni konwencjonalnych, które przetwarzają węgiel albo ropę. Produkują one 16% całości zapotrzebowania elektrycznego. 19% prądu pochodzi z hydroelektrowni. Co do bogactw naturalnych Francja nie posiada żadnych znaczących. Jedynie w Lotaryngii wydobywa się 40% zapotrzebowania na rudę żelaza. W niewielkiej ilości wydobywany jest cynk, ołów i boksyty, bez większego znaczenia dla całości gospodarki.

Omawiając przemysł przetwórczy Francja posiada dobrze rozwinięte hutnictwo żelaza i stali, które skupione jest głównie na północy kraju, w Lotaryngii. Bardzo wysoki poziom reprezentuje hutnictwo metali nieżelaznych, takich jak: miedź i aluminium. Francja znajduje się w światowej czołówce pod względem przemysłu włókienniczego. Mimo braku surowców własnych państwo to zajmuje dziesiąte miejsce pod względem produkcji przędzy wełnianej i bawełnianej. Za centra przemysłu włókienniczego uznaje się takie miejsca jak: Lyon, Alzację, region Nord, Basse-Sienne. Jak wszędzie, szybki i dynamiczny rozwój przeżywają nowoczesne sektory gospodarki. Ośrodki tego typu produkcji pokrywają się z największymi ośrodkami miejskimi. Mowa tutaj o przemyśle samochodowym, lotniczym, elektromaszynowym, elektronicznym i elektrycznym. Znakomicie rozwinęła się branża chemiczna ( głównie farby, oleje, tworzywa sztuczne ), petrochemiczna i perfumeryjna. Za największe centra przemysłu należy uznać: region paryski, lyoński, Region Północno-Wschodni i Nord-Pas-de-Calais.

Podsumowując, struktura wytwórcza produktu krajowego brutto kształtuje się następująco: usługi 59%, przemysł 32%, rolnictwo 6%. Głównymi partnerami gospodarczymi Francji są jej Europejscy sąsiedzi. Dzięki strukturom Unii Europejskiej, Francja ma zabezpieczoną pozycję eksportową i rolną.

Informacje o charakterze turystycznym

We Francji można znaleźć coś interesującego w ciągu całego roku. Najwięcej turystów nawiedza Francję latem. W południowych, nadmorskich miejscowościach tłoczno zaczyna się już robić w maju. Jesień we Francji jest bardzo łagodna, jednak popołudnia są zbyt chłodne na opalanie, nawet w rejonie lazurowego wybrzeża. Zimą staje się rajem dla amatorów narciarstwa, szczególnie w rejonie Alp i Pirenejów. Z problemami ze znalezieniem noclegu trzeba liczyć się w okolicach Bożego Narodzenia, Sylwestra i ferii, gdyż wtedy rozkwita turystyka zimowa. Paryż jako miasto kultury oferuje szereg atrakcji w ciągu całego roku. Lipiec i sierpień są miesiącami ciepłymi a na południu z pewnością upalnymi i tam właśnie na pięknych plażach tłoczy się ogrom turystów. Południe oferuje bogatą sieć miejsc uzdrowiskowych, noclegowych i rekreacyjnych, a jego atutem jest z pewnością klimat. Należy się liczyć z tym, że małe miasteczka mają to do siebie, że w święta i niedziele niemalże wszystkie sklepy są zamknięte, transport publiczny kursuje w ograniczonym zakresie a otwarte są, i to tylko ranem, piekarnie.

Komunikacja i handel

Francja posiada wspaniałe położenie geopolityczne i bogate kolonie, co wszystko sprawia, że pod względem handlu znajduje się na jednym z pierwszych miejsc w Europie. Kraj ten zachowuje równowagę między eksportem a importem, co jest bardzo ważne dla wymiany towarowej i płynących z tego korzyści dla samego państwa. Ze Francji wywozi się przede wszystkim fabrykaty takie jak : odzież, towary wełniane, bawełniane i jedwabne, perły, żelazo i stal, automobile, wino, wyroby ze skóry i kauczuku, chemikalia, mydło i perfumy, owoce i surowy jedwab. Z kolei sprowadza się przede wszystkim surowce: surową bawełnę, węgiel i koks, wełnę, jedwab, oliwę, kawę, oleje mineralne, cukier, wino, maszyny, miedź, żelazo i stal oraz chemikalia.

Do portów o najważniejszym znaczeniu dla państwa francuskiego należy zaliczyć : Rouen, Marsylje, Le Havre, Bordeaux i Dunkierke.

Historia

Pierwotną ludnością Francji były ludy określane mianem Iberów i Ligurów, przynajmniej te, o których wiemy. Około V wieku przed naszą erą zostały najechane przez celtycki lud Galów. Jednak nie panowali oni odpowiednio na zajętych ziemiach, stale popadając między sobą w konflikty i około I wieku przed naszą erą zostali podbici przez rzymian. W III wieku naszej ery tereny Francji były licznie najeżdżane przez plemiona Szwabów, Wandalów czy Wizygotów. Na przełomie V i VI wieku zostały opanowane przez lud franków. To właśnie ich król, Chlodwig, w roku 496 przyjął chrzest. Odtąd państwo stopniowo rozwijało się w cywilizacji Chrześcijańskiej. Okres największego rozwoju datuje się na okres panowania Karola Wielkiego (768-814), króla ze słynnej dynastii Karolingów. Treny opanowane przez tą dynastię w roku 843, na mocy traktatu w Verdun, zostały podzielone na trzy części. Część zachodniofrankońska pokrywała się w zasadzie z granicami późniejszego królestwa francuskiego.

Okres rządzenia dynastii Kapetyngów w latach 987-1328 jest czasem stopniowego wzmacniania władzy królewskiej i scalania skłóconych i rozproszonych ziem francuskich. Dynastia ta, ugruntowawszy swoją pozycję poprzez zapewnienie sobie prawa do dziedziczenia tronu francuskiego, rozpoczęła przeprowadzanie szeregu reform. Do najważniejszych z nich należy reforma administracyjno - ustrojowa roku 1302, kiedy to otworzono słynne francuskie Stany Generalne. Plantagenetom odebrano lenna francuskie i przyłączono hrabstwo Tuluzy.

W okresie panowania dynastii Walezjuszy nastąpił dalszy, ciągle postępujący wzrost władzy królewskiej. Spór między dwoma, wówczas najsilniejszymi królami, o tron francuski, Filipem VI a Edwardem III, doprowadził w efekcie do wybuchu jednej z najdłuższych wojen w dziejach współczesnego świata, a mianowicie wojny stuletniej. Toczyła się ona w latach 1337 do 1453 i zakończyła się zupełnym wyparciem Anglików, za wyjątkiem rejonu Calais, i odebraniem im wszystkich posiadłości angielskich na kontynencie. Rok 1461, kiedy to tron Francji objął Ludwik XI, zakończył okres wewnętrznych, powojennych konfliktów i zewnętrznych ataków na tron francuski. Król ten przeprowadził liczne reformy finansowe i administracyjne. Wpierał rozwój miast i handlu, przyczynił się do zakładania licznych manufaktur, utrzymywał stała, zaciężną armię i świetnie zorganizowaną, jak na tamtejsze czasy pocztę państwową. To on w 1480 roku przyłączył do Francji Prowansję a w dwa lata później Burgundię. Okres reformacji obfitował w liczne wojny religijne wymierzone przeciwko hugenotom. Działo się to w latach 1562 do 1598 roku. Najmniej chlubnym wydarzeniem tego okresu była noc z 23 na 24 sierpnia 1572 roku, określana mianem nocy świętego Bartłomieja. Dokonano wtedy w Paryżu dramatycznej rzezi na hugenotach, której sprawcami była katolicka ludność tego miasta. Dopiero rok 1598 przyniósł hugenotom nieco otuchy. Za sprawą Henryka IV z Nawarry został wydany edykt nantejski przyznający hugenotom pełną swobodę wyznania i wolność od prześladowań na tle religijnym. Rządy absolutne Ludwika XI zostały umocnione panowaniem króla Franciszka w latach 1515 do 1547. Władca ten rozpoczął trwającą jeszcze kilka wieków rywalizację z Habsburgami o hegemonię w ówczesnej Europie. Udało mu się w 1532 roku opanować Bretanię a w 1536 roku Sabaudię. Król ten zdecydowanie popierał rozwój kultury i sztuki. Okres panowania Ludwika XIII był dalszym wzmocnieniem absolutnej władzy króla w państwie. Lata jego rządzenia przypadają na okres od 1610 do 1643 roku. Jednak rządy faktyczne tego okresu sprawował kardynał Richelieu, żyjący w latach 1624 - 1642 a następnie pan J. Mazanin żyjący w latach 1642 do 1661 roku. Jednak należy zaznaczyć, że prowadzona przez nich polityk doprowadziła do rozkwitu o wzmocnienia się państwa. Bezpośrednio po śmierci Mazaniego władzę w państwie objął Ludwik XIV. U schyłku jego panowania Francja stała się Europejską potęgą militarną, polityczną i terytorialną: zdobyła kolonie w Kanadzie, Indiach, Afryce, na Antylach i Luizjanie. Jego następca, Ludwik XV, rządzący w latach 1715 do 1774 roku, przyniósł Francji okres destabilizacji politycznej i chaosu ekonomicznego. Ten stan spowodowany był nieumiejętną polityką finansową i gospodarczą a także rozrzutnością dworu. Francja wówczas utraciła swoje posiadłości w Kanadzie i wpływy w Indiach na rzecz Anglii. Narastające głębokie kryzysy spowodowały w rozrachunku wybuch wielkiej rewolucji francuskiej w latach 1789 - 1799, zapoczątkowanej zdobyciem dnia 4 sierpnia 1789 roku Bastylii. Był to okres panowania Ludwika XVI ( 1774-1793), który został niefortunnie dla niego ujęty podczas próby ucieczki i szybko zgilotynowany. W 1792 roku proklamowano utworzenie pierwszej republiki francuskiej. W roku 1794 uchwalono nową konstytucję a w roku następnym, 1795, władzę objęło ciało kolegialne, dyrektoriat złożony z pięciu osób. 9 listopada 1799 roku rządy przejął w wyniku zamachu wojskowego ówczesny generał, Napoleon Bonaparte. Później panował we Francji jako konsul a następnie cesarz Francuzów.

Na uwagę zasługuje z pewnością historia Korsyki. Tereny Korsyki zamieszkane już były w trzecim tysiącleciu przed naszą erą, głownie przez ludność pasterską pochodzenia Iberyjskiego lub celto - liguryjskiego. W starożytności była określana nazwą Kymos. Znajdowała się kolejno pod wpływami Greków, Etrusków, Kartagińczyków i Rzymian, którzy dokonali jej podboju w 163 roku przed naszą erą. W wieku XI przeszła ona pod patronat i władanie papieża, który oddał władzę nad nią arcybiskupowi Pizzy. Od XII wieku znajdowałam się pod rządami Genui. Przez Francję zajęta została w roku 1553. Do 1768 trwała zacięta walka pomiędzy Francją a Genuą o wpływy na wyspie. W wyniku podpisanych w wersalu porozumień w roku 1768 została ostatecznie przypisana Francji. Od roku 1973 na wyspie zaczęły dochodzić głosy propagujące samodzielność wyspy, jej pełnej autonomii. W wyniku tych nastrojów nadano wyspie większe prawa do samostanowienia, które to prawa w znacznym stopniu rozszerzono w roku 2000. Jednak główne ugrupowania o charakterze nacjonalistycznym w dalszym ciągu domagają się pełnej samodzielności i niezależności wyspy. Prym w tej dziedzinie wiedzie terrorystyczna organizacja Front Wyzwolenia Korsyki odpowiedzialna za szereg zamachów bombowych w tym rejonie.

O czym należy pamiętać

Mimo że staliśmy się członkami Unii Europejskiej warto zabrać ze sobą w podróż paszport. Oczywiście istnieje możliwość przekraczania granicy na samym dowodzie osobistym, z tej racji, że jesteśmy obywatelami wspólnoty europejskiej, ale w wielu miejscach takich jak na przykład hotele, tego typu dokument jest nadal wymagany do meldunku. Paszport powinien być oczywiście ważny, i zachowywać ważność jeszcze w pewien czas po zakończeniu podróży. W wypadku, gdy zabieramy ze sobą małoletnie dzieci, to mogą one figurować w paszporcie rodziców do szesnastego roku życia, jednak bywa to bardzo kłopotliwe w procedurach granicznych. W wypadku zagubienia dokumentu stwierdzającego tożsamość, czy to paszportu czy dowodu osobistego, należy niezwłocznie zgłosić się do konsulatu polskiego albo ambasady. Jest o tyle ważne, że prawo francuskie wymaga od turystów posiadania dokumentu stwierdzającego tożsamość.

Po wejściu do unii wymóg wizy na poczet dłuższego pobytu przestał być dla nas aktualny.

Należy pamiętać o zabraniu ze sobą prawa jazdy, gdyż Francja jest krajem honorującym obce dokumenty uprawniające do prowadzenia pojazdów. Jednak, o ile ktoś takie posiada, to warto zabrać także prawo jazdy o uprawnieniach międzynarodowych, chociażby ze względu praktycznego, gdyż oszczędza to wiele czasu i zbędnych formalności.

Wyjeżdżając za granicę, nie tylko do Francji, nie należy zapomnieć o ubezpieczeniach, które mogą zaoszczędzić nam wielu nieprzyjemności. Po pierwsze, i najważniejsze, należy zaopatrzyć się w odpowiedni druk uprawniający do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w krajach Unii Europejskiej. Dodatkowo należy ubezpieczyć się od dodatkowych kosztów leczenia. Takie ubezpieczenie pokryje koszty bezpośredniej pomocy lekarskiej, koszty transportu do szpitala, ambulatorium, dalsze leczenie i podróży powrotnej.

Dodatkowo można ubezpieczyć się od następstw nieszczęśliwych wypadków. Za nieszczęśliwy wypadek uznaje się przyczynę zewnętrzną, która wbrew woli poszkodowanego powoduje uszczerbek na zdrowiu, utratę zdrowia albo śmierć. Wysokość wypłacanego świadczenia uzależniona jest od stopnia uszczerbku na zdrowiu, orzekanego przez grono lekarskie. W przypadku śmierci, ubezpieczenie to przechodzi na następców [prawnych takiej osoby.

Ciekawym rozwiązanie jest wybranie opcji ubezpieczenia assistance. Towarzystwo ubezpieczeniowe rozszerza wówczas, oczywiście za dodatkową opłatą, zakres ochrony ubezpieczeniowej. Może obejmować pomoc prawną, finansową, koszty transportu towarzyszących członków rodziny. Opiekę nad nieletnimi dziećmi czy też koszty wcześniejszego powrotu do kraju.

Osoby zabierające ze sobą samochód powinny pomyśleć o ubezpieczeniu autocasco. Ubezpieczenie to obejmuje wszelkie koszty związane z uszkodzeniem samochodu albo jego kradzieżą. Firmy ubezpieczeniowe wymagają jednak, by naprawa główna była dokonana na terenie kraju. Za granicą można dokonać naprawy o ile jest to niezbędne do kontynuowania bezpiecznej jazdy i to tylko do określonej kwoty. Pomimo wszystko jest to bardzo wygodne rozwiązanie, z uwagi na liczne niebezpieczeństwa związane z niewypłacalnością sprawcy, ucieczką z miejsca wypadku i inne. W przypadku wyboru opcji assistance, ubezpieczenie to może także pokrywać koszty holowania do najbliższego parkingu, warsztatu, powrotu do Polski kierowcy czy też jego pasażerów.