Teoria tzw. wędrówki kontynentów została ogłoszona w 1912 roku przez A.L. Wegenera podczas zebrania Niemieckiego Towarzystwa Geologicznego we Frankfurcie nad Menem natomiast opublikowano ją w postaci książkowej w 1915 roku. Jej podstawę stanowiło założenie, że czasze kontynentalne podlegały i nadal podlegają wędrówce, co było sprzeczne z dotychczasowym poglądem o stałości położenia pokryw kontynentalnych i oceanicznych. Teoria ta zakłada istnienie na początku jednego zwartego kontynentu, który nazwano Pangeą, czyli Wszechlądem. W erze mezozoicznej nastąpiło pęknięcie i rozpad Wszechlądu na mniejsze kry kontynentalne. Przyczyną tego zdarzenia był najprawdopodobniej ruch obrotowy Ziemi oraz zróżnicowane przyciąganie Słońca i Księżyca. Według teorii Wegenera lekkie skorupy kontynentalne, które w większości budują granitoidy i skały osadowe, zanurzają się hydrostatycznie w plastycznej i cięższej magmie, po powierzchni której dryfują. Kry kontynentalne, które utworzyły się w wyniku pęknięcia Pangei zaczęły przesuwać się w dwóch kierunkach: na zachód tzw. Westdrift oraz ku równikowi tzw. Polflucht, zwany również ucieczką od bieguna. Przesuwanie się czasz kontynentalnych doprowadziło do ruchów orogenezy, które wypiętrzyły osady nagromadzone w geosynklinach na obrzeżach kontynentów. Poruszające się płyty kontynentalne ulegały kolizji z płytami oceanicznymi lub innymi płytami kontynentalnymi, czego skutkiem było spychanie i fałdowanie przybrzeżnej warstwy osadów. Powstały w ten sposób liczne łańcuchy górskie m.in. KordylieryAndy (dryfowanie płyt amerykańskich na zachód), Himalaje (dryfowanie Eurazji i Indii), śródziemnomorskie Alpidy (dryfowanie Afryki i Eurazji). Dowodów na słuszność poglądów Wegenera dostarczyła geodezja, geologia, geofizyka, paleontologia, paleogeografia roślin i zwierząt oraz paleoklimatologia. Za pierwotnym zwarciem współczesnych czasz kontynentalnych wskazuje podobna linia brzegowa (kongruencja) oraz budowa geologiczna nadbrzeżnych części kontynentalnych po obydwu stronach Oceanu Atlantyckiego i Indyjskiego. Podobieństwo dotyczy również świata zwierząt i roślin Europy, Afryki i Ameryki Północnej. Istnieją dowody zarejestrowane w skałach osadowych świadczące o równoczesnym zachodzeniu zmian klimatycznych na poszczególnych kontynentach a także wszystkie kontynenty na półkuli południowej noszą ślady świadczące o zlodowaceniu. Dryf kier kontynentalnych nie jest procesem, który uległ zatrzymaniu lecz nadal jest to zjawisko dynamiczne. Dowodem na to jest geodezyjnie udowodniony fakt ciągłego oddalania się Grenlandii od kontynentu europejskiego. Początkowo teoria Wegenera została powszechnie przyjęta przez środowisko naukowe jednakże w późniejszym czasie zaczęły pojawiać się opinie kwestionujące jej prawdziwość. Ponowny powrót do opinii Wegenera nastąpił po ogłoszeniu teorii tektoniki płyt litosferycznych, która jest wyjaśnieniem mechanizmu powstawania, wędrówki oraz niszczenia płyt litosferycznych.