Obszar Karkonoszy od wieków intensywnie gospodarowano. Przyczyniło się to do zagłady wielu cennych i rzadkich gatunków zwierząt, które tam występowały. Szczególnie ucierpiały duże drapieżne ssaki które były celem polowań. Według podań ostatni karkonoski niedźwiedź zabity został podczas polowania w 1802 roku w Obfitym Dole pod Śnieżką. Podobny los spotkał drapieżne koty, rysie wytępione całkowicie w XVIII, żbiki pod koniec XIX wieku. W wieku XX doszczętnie wytrzebiono wilki, oraz ptaki drapieżne takie jak orły i puchacze. Poprzez intensywną wycinkę lasów niszczono naturalne siedliska licznych gatunków owadów. Zniknięcie buków i dębów spowodowało zniknięcie takich gatunków jak nadobnica alpejska, kozioróg bukowiec, kozioróg dębosz i jelonek rogacz. Te imponujących rozmiarów chrząszcze z rodziny jelonkowatych i kózkowatych były cennymi eksponatami dla zbieraczy kolekcjonerów. Ludzie ci przyczynili się do zagłady tych gatunków w Karkonoszach. Podobny los spotkał pięknego motyla niepylaka Apollo.

Wzrastające zanieczyszczenie wód powierzchniowych spowodowało ograniczenie liczebności gatunków preferujących czystą wodę, pstrąga potokowego, lipienia oraz salamander i traszek.

Prawdopodobnie całkowicie wyginął małż skójka perłorodna, od dawna nie stwierdzono nawet pojedynczego osobnika. Gatunek ten w latach 60 tych próbowano sztucznie przywrócić przyrodzie jednak bez rezultatów. Wymienionych powyżej gatunków zwierząt nie zobaczymy niestety w Karkonoskim Parku Narodowy. Od nas tylko zależy czy ta "czarna" lista będzie się powiększać czy skracać. Powinno się podejmować próby reintrodukcji tych gatunków aby zwierzęta te powróciły w swe naturalne środowisko. Raczej brak szans na powrót niedźwiedzi wilków i rysiów z powodu bardzo dużego natężenia ruchu turystycznego.

Do interesującej i rzadkiej fauny Karkonoszy należą np. alpejskie motyle Gnophos operaria, Psodos quadrifaria sudetica, Stigmella woolhophiella, błokówka Rhysaspis rugosus, ślimak poczwarówka północna. Do gatunków reliktowych klimatu plejstoceńskiego należy wirek Otomesostoma auditivum żyjący w wodach Wielkiego Stawu. Do reliktów nalezą także trzy gatunki ślimaków żyjące w Śnieżnych Kotłach. Endemitami są np. ważka międziopierś - żyjąca tylko na torfowiskach Równi pod Śnieżką, pająk Tetrilus mocrophthalmusm występujący na górze Chojnik. Licznie reprezentowane są chrząszcze, na liściach lepiężnika możemy spotkać największego przedstawiciela rodziny ryjkowców Liparus glabrirostris (osiąga długość do 1,5 cm), na malinach i innych roślinach zielonych licznie występują różne gatunki kluków należące do tej samej rodziny. Bardzo nielicznie występują próchnojady, żywiące się jak sama nazwa wskazuje próchnem drzew. Nie znajdują one dobrych siedlisk w zagospodarowanych przez człowieka lasach. Licznie reprezentowane są szkodniki drzew. Najniebezpieczniejszy z nich do kornik drukarz ( osiąga 4 mm), rozmnaża się on 3 razy do roku, z jednego drzewa może wylecieć nawet 10 tyś osobników. Jest on sporym zagrożeniem dla polskich lasów głównie świerkowych. Największy polski gatunek kornika osiąga długość 9 mm. Jego liczebność jest stale na bezpiecznym poziomie. Utrzymują ją dzięcioły dla których kornik ten jest przysmakiem. W wyniku zmian środowiska często dochodzi do specyficznej współpracy między organizmami niszczącymi drzewa. Np. pewien gatunek grzyba do przenoszenia zarodników wykorzystuje korniki. Gdy grzyb osłabi drzewo, kornik może złożyć jaja w korze. Larw korników po wykluciu zabijają drzewo. Są tez szkodliwe grzyby które dostają się do wnętrza drzewa poprzez tunele wykonane przez korniki. Korzystne dla szkodników jest również zanieczyszczenie powietrza. Po pierwsze osłabia drzewa oraz ogranicza liczbie drapieżników które kontrolowały liczebność szkodników.

Ksylofagi czyli organizmy odżywiające się drewnem, znajdują doskonałe warunki do życia na terenach chronionych takich jak parki narodowe. Ponieważ z lasów tych nie usuwa się obumarłych i chorych drzew. Organizmy te stanowią ważne ogniwo w ekosystemie. Pod warunkiem że ich liczebność w naturalny sposób jest ograniczana przez odżywiające się nimi zwierzęta. Są one pokarmem dla wielu gatunków ptaków, gadów i ssaków.

W lasach na terenie Karkonoszy spotkać możemy licznie występującą zwierzynę płową tzn sarny i jelenie, różne gatunki jaszczurek, gryzoni ponadto dziki, lisy, borsuki, kuny , łasice oraz sprowadzone sztucznie z południowej Europy muflony. Te ostatnie znalazły świetne warunki i szybko przystosowały się do nowego środowiska. Spośród ptaków licznie występują sikorki, dzięcioły, krzyżodzioby, orzechówki, zimorodki ,żyjące bystrych potokach pluszcze oraz wiele innych. Ptaki drapieżne występujące w Karkonoszach to sokoły myszołowy, bardzo rzadkie orły bieliki. Typowo górskim ptakiem jest drozd obrożny oraz płochacz halny. Duży ruch turystyczny nie sprzyja wielkim ptakom drapieżnym ,ponieważ są one bardzo płochliwe.

Najliczniej reprezentowane są owady. Możemy spotkać wiele gatunków os, trzmieli pszczół oraz much. W podszycie lasu aż roi się od niezliczonych gatunków owadów, mrówek, chrząszczy i wielu innych.

Powstanie Karkonoskiego Parku narodowego uratowało przed zagładą wiele cennych i rzadkich gatunków zwierząt i roślin. Dzięki niemu możemy podziwiać piękno naturalnej górskiej przyrody.