Komórka zwierzęca różni się od roślinnej brakiem ściany komórkowej i chloroplastów. Właściwie nie ma też wodniczek. Mniej też jest niektórych składników chemicznych, np. wody, i węglowodanów, za to więcej jest białek i lipidów. Komórka eukariotyczna zwierzęca zbudowana jest z pewnych stałych elementów, do których należą: jądro komórkowe (występujące zarówno u roślin, jak i u zwierząt, natomiast brak go u bakterii; niektóre komórki eukariotyczne nie mają jąder, np. erytrocyty ludzkie), mitochondria, siateczka endoplazmatyczna (szorstka i gładka), aparaty Golgiego, lizosomy, cytoplazma. U roślin występuje ściana komórkowa, której nie ma u zwierząt. W centrum komórki znajduje się jądro, dalej leży siateczka wewnątrzplazmatyczna szorstka, następnie dalej za nią położona jest siateczka gładka, a najdalej od jądra znajduje się aparat Golgiego. Wszystkie elementy komórki zanurzone są w cytoplazmie. Siateczka wewnątrzplazmatyczna tworzy przedziały komórkowe (kompartmentacja), w których zachodzą odmienne, często przeciwstawne procesy i reakcje chemiczne.

Błona komórkowa jest zbudowana z lipidów i białek, które tworzą razem strukturę półprzepuszczalną, selektywną. Mogą przez nią przenikać niektóre związki (woda przenika swobodnie, tak samo niektóre gazy, jednak większość substancji jest przepuszczana przez błonę w miarę potrzeb). Błona komórkowa ma grubość ok. 5 nm. Powierzchnia błony pokryta jest zwykle związkami cukrowymi, które pozwalają komórkom układu odpornościowego odróżniać własne komórki od obcych. Fosfolipidy, które tworzą błonę mają dwojaki charakter: ich ogonki skupione w środku błony są hydrofobowe (czyli nie lubiące wody), natomiast główki usytuowane z dwóch stron błony są hydrofilowe (lubiące wodę). Na powierzchniach błony znajdują się białka, przytwierdzone do białek integralnych (związanych trwale z błoną, przenikających przez całą szerokość błony). Błona komórkowa jest strukturą żywą i dynamiczną, półpłynną, czyli wszystkie elementy błony mogą się w niej przemieszczać, zmieniać położenie (są ruchome). Cholesterol w komórkach zwierzęcych zmniejsza płynność błony, a zwiększa jej sztywność. Odwrotnie działają nienasycone kwasy tłuszczowe (a nasycone zmniejszają płynność jak cholesterol). Błona komórek zwierzęcych jest spolaryzowana, czyli ma zgromadzone odmienne ładunki po obu swych stronach. Z zewnątrz jest zwykle dodatnio naładowana, a od środka ujemnie. Dzieje się tak dzięki rozmieszczeniu jonów (jony dodatnie na zewnątrz, a ujemne w środku). Jony są transportowane w poprzek błony poprzez specjalne pompy jonowe (np. sodowo-potasowe). Pompami tymi są białka o skomplikowanej często budowie lub kompleksy białkowe. Polaryzacja błon komórek nerwowych umożliwia przekaźnictwo nerwowe.

Endocytoza jest sposobem pobierania pokarmu przez komórkę. Polega ona na uwypuklaniu się fragmentu błony wraz z cząsteczkami substancji pokarmowej. Fagocytoza jest pobieraniem większych cząstek pokarmowych, natomiast pinocytoza, to pochłanianie mniejszych cząsteczek, zwykle zawiesiny. Fagocytoza przebiega w następujący sposób: jeśli na zewnątrz komórki przy błonie pojawią się substancje, które komórka chce pobrać, to są one rozpoznawane przez specjalne receptory ulokowane na zewnętrznej powierzchni błony. W tym miejscu błona zaczyna się wypuklać do środka, aż powstaje pęcherzyk, który zamyka się i odrywa. Wędruje następnie wewnątrz komórki do miejsca, w którym połączy się z lizosomem zawierającym enzymy trawienne, które strawią pobrane składniki pokarmowe. Resztki, które pozostają w wyniku niestrawienia wszystkich substancji lub metabolity komórkowe są wydalane w pęcherzyku w podobny sposób, jak zostały pobrane, tyle tylko, że tym razem pęcherzyk łączy się od środka z błoną komórki, wydala na zewnątrz swoją zawartość i pozostaje w błonie: integruje się z błoną komórki. Dzięki temu błona odzyskuje swoją część, którą straciła w wyniku endocytozy. Wydalanie pęcherzykowe poza komórkę nazywa się egzocytozą.

Komórka zazwyczaj znajduje się w roztworze izotonicznym, czyli roztworze o takim samym ciśnieniu osmotycznym i stężeniu substancji, jakie ma wnętrze komórki. Jeśli komórka znajdzie się w roztworze hipertonicznym (czyli takim, w którym stężenie substancji jest wyższe, niż w komórce, a jest w nim mniej wody), to woda zaczyna uciekać z komórki do otaczającego ją roztworu hipertonicznego. Powoduje to kurczenie się protoplastu. Zjawisko takie nazywa się plazmolizą. Jeśli ta sama komórka zostanie umieszczona w roztworze hipotonicznym (o wyższej zawartości wody, niż komórka, a mniejszym stężeniu substancji w wodzie rozpuszczonych), to dojdzie do deplazmolizy, czyli odwrócenia zjawiska plazmolizy. Jeśli natomiast prawidłowa komórka zostanie umieszczona w roztworze hipotonicznym, to zacznie do niej wnikać woda (gdyż na zewnątrz jest jej więcej, niż w komórce) i spowoduje to pęknięcie komórki z nadmiaru wody.

Substancje mogą wnikać do komórki w drodze dyfuzji lub osmozy. Dyfuzja, to zwykłe przenikanie substancji z miejsca o jej wyższej zawartości do miejsca o jej mniejszej zawartości. Dyfuzja zachodzi do momentu wyrównania się stężeń substancji (po obu stronach błony, tak jest transportowana do komórki woda). Osmoza, to przenikanie przez błonę substancji, jednak jest to transport wybiórczy i nie zależy od gradientu stężeń substancji po obu stronach błony. Dyfuzja może być prosta (jeśli zachodzi pod wpływem różnicy stężeń substancji, substancja sama się przemieszcza). Dyfuzja wspomagana, to taka, w której biorą udział przenośniki (specjalne białka), jednak transport taki odbywa się nadal zgodnie z gradientem stężeń.

Transport aktywny, to taki, który odbywa się wbrew gradientowi stężeń i biorą w nim udział przenośniki, do których pracy zużywana jest energia.

Każda struktura komórkowa spełnia swoje ściśle określone funkcje. Siateczka wewnątrzplazmatyczna wyznacza szlaki transportu, ale też produkuje białka (szorstka) oraz lipidy (gładka). Aparat Golgiego przekształca niektóre związki organiczne do węglowodanów, pełni funkcje wydzielnicze-od diktiosomów oddzielają się pęcherzyki, które zawierają określone substancje transportowane poza komórkę.

Lizosomy pełnią funkcje trawienne w komórce. Zawierają enzymy rozkładające substancje organiczne pobierane przez komórkę. W mitochondriach zachodzi produkcja ATP, który jest przekaźnikiem i magazynem energii w organizmie. Przypuszcza się, że mitochondria powstały z symbiozy organizmów prokariotycznych, gdyż zawierają swój DNA, RNA i rybosomy. Posiadają pewną autonomię (podobnie, jak chloroplasty) i otoczone są podwójną błoną białkowo-lipidową.

Jądro komórkowe jest miejscem, w którym zgromadzone są geny, cały materiał genetyczny w postaci długich nici DNA. W jądrze zachodzi też replikacja, czyli powielanie materiału genetycznego. Komórka zawiera też specjalne włókienka, pełniące role szkieletu komórkowego. Należą do nich: mikrotubule, filamenty pośrednie i filamenty aktynowe. Mikrotubule biorą udział w tworzeniu wrzeciona kariokinetycznego i umożliwiają zajście podziału, gdyż odseparowują chromosomy do dwóch biegunów komórki (właściwie chromatydy). Tak więc komórka jest żywym doskonałym układem, zbudowanym z wielu elementów, z których każdy ma swoją funkcję do spełnienia.