pułkownik, w latach 1914-17 w Legionach Polskich, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, minister spraw zagranicznych II RP. Kiedy jako młody chłopak wstąpił do Legionów, został adiutantem Piłsudskiego i aż do jego śmierci blisko z nim współpracował. Studiował na Politechnice Lwowskiej, Akademii Eksportu w Wiedniu, ukończył też Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. W latach 1922-23 pełnił funkcję attaché wojskowego w Paryżu i Londynie. Po przejęciu rządów przez Piłsudskiego w 1926 r. przez 4 lata był szefem gabinetu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1930 r. został wicepremierem oraz podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1932-39 kierował polską polityką zagraniczną.
Był wiernym wykonawcą nakreślonych przez Piłsudskiego założeń polityki zagranicznej. Po śmierci marszałka politycy sanacyjni pozostawili mu wolną rękę w kierowaniu polską polityką zagraniczną, gdyż ufali, że Beck odebrał od Piłsudskiego solidną szkołę polityczną. Beckowi zależało na utrzymaniu tzw. równego dystansu pomiędzy Niemcami i ZSRR. Dlatego z obydwoma państwami zawarł pakty o nieagresji sądząc, że to na jakiś czas zapewni krajowi bezpieczeństwo. Choć bardzo krytykowano jego decyzję o zajęciu Zaolzia 2 X 1938 r., to jednak udzielono mu poparcia, kiedy odrzucił niemieckie żądania wobec Polski. Zdając sobie sprawę z trudnej sytuacji II RP w 1939 r. doprowadził jeszcze do zawarcia układów sojuszniczych z Francją i Wielką Brytanią. Po agresji radzieckiej na Polskę wyjechał wraz z całym rządem do Rumunii, gdzie został internowany. Tam też zmarł.
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
