Siłaczka to młodopolska nowela Stefana Żeromskiego, który przedstawił w niej walkę pomiędzy idealizmem a wygodnictwem.

Głównymi bohaterami uczynił Pawła Obareckiego - doktora i Stanisławę Bozowską - nauczycielkę. Obie te postacie miały trudne dzieciństwo, spotkały się i pokochały w czasie, gdy Oberki studiował medycynę. Ich bieda pozwoliła tylko Pawłowi studiować zaś Stanisławie zostało tylko marzenie o zostaniu lekarzem.

Doktor Paweł Obereczki w młodości był idealistą, marzył o sprawiedliwości społecznej i o edukacji ludu. Po studiach został lekarzem w miejscowości Obrzydłówek, gdzie panowało zacofanie i ciemnota. Brak było świadomości, że stan zdrowia zależy w dużej mierze od higieny, sposobu odżywiania się. Ludzie nie stosowali się do zaleceń lekarza, bagatelizowali jego polecenia. Obaracki próbował pozostać wierny swoim ideałom: leczył za darmo, walczył ze znachorami, felczerami, którzy niejednokrotnie szkodzili pacjentom.

Paweł powoli tracił swój entuzjazm, środowisko, w którym pracował nie było mu przychylne, utrudniało jego działalność. Jego postawa moralna uległa zmianie, zaczął akceptować metody stosowane przez dawnych przeciwników, zaczęły liczyć się dla niego tylko pieniądze i wygoda:

"zjedzony był już przez ten Obrzydłówek wraz z mózgiem, sercem i energią (…) Doświadczał nieprzezwyciężonego wstrętu do czytania, pisania oraz rachowania, mógł całymi godzinami spacerować po gabinecie lub leżeć (…) z niezapalonym papierosem w zębach".

Znikły wszelkie dawne marzenia i ideały.

Natomiast Stanisława Bozowska to tytułowa siłaczka. Autor przedstawia ją jako ciężko chorą, niemalże w stanie agonii. Nie zdradziła ideałów młodości. Cały czas żyła w biedzie, z poświęceniem uczyła wiejskie dzieci alfabetu, interesowała się ciężką sytuacją chłopów, dbała o edukację, kupowała książki, pisała nawet podręcznik pt. "Fizyka dla ludu".

Stanisława swe wielkie poświęcenie przepłaciła zdrowiem i życiem. Jednak pozostała wierna swoim ideałom młodości. Nie pozwoliła, by chęć bogactwa i wygodnictwa zepsuła jej postawę względem innych, tych biednych i pokrzywdzonych.

Według mnie Paweł i Stanisława są pozytywnymi bohaterami. Nie udało im się zrealizować planów młodości, ale to Paweł zdradził i zwątpił w możliwość realizacji marzeń.

Stanisława była zbyt słabego zdrowia, by móc dokończyć swoje dzieło.