jeden z trzech rodzajów literackich, obejmujący utwory, w których świat przedstawiony ma charakter fabularny. fabuła, akcja. Podmiot mówiący - narrator, usytuowany jest w zasadzie na zewnątrz świata przedstawionego, a podstawową formę wypowiedzi stanowi narracja (opowiadanie, opis). Tak więc utwór epicki składa się z dwóch płaszczyzn: tego, co przedstawione (fabuła, akcja, zdarzenia, postacie, miejsca, czas) i z tego, kto przedstawia (narrator). Obie te płaszczyzny na ogół nie łączą się, dzieli je dystans czasowy, narrator nie należy do świata przedstawionego, stoi poza nim i relacjonuje wydarzenia w sposób obiektywny. Utwór epicki ma charakter fabularny, świat przedstawiony zogniskowany jest wokół biegu wydarzeń i dziejów postaci. Wypowiedzi postaci pojawiają się na zasadzie przytoczenia i odgrywają podrzędną rolę. Utwory epickie mają różne rozmiary. Akcja może się skupiać wokół jednego wydarzenia (anegdota), jednego wątku (nowela) lub stanowić układ połączonych epizodów i wątków, umieszczonych na obszernie ukazanym tle społecznym, obyczajowym lub historycznym (powieść, epos). Narrator ma wpływ na kolejność i dobór zdarzeń, wybór postaci i ich charakterystykę pośrednią i bezpośrednią, czasami też wypowiada się wprost, wyrażając sądy, opinie, komentarze. Ze względu na czas wydarzeń wyróżnia się epikę współczesną, historyczną i fantastyczną. Wyróżniamy utwory epickie wierszem (epos, poemat epicki, powieść poetycka) i prozą (nowele, opowiadania, powieści).
Początki epiki sięgają czasów plemiennych, gdy rodziły się podania, legendy i mity. Na ich gruncie powstały starożytne eposy, m.in. Iliada i Odyseja Homera. W średniowieczu rozwijał się epos rycerski. Czasy nowożytne przyniosły ogromny rozwój powieści.
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
