Matka Teresa urodziła się w roku 1910 w Skopje, w dzisiejszej Macedonii. Nazywała się Agnes Bojaxhin. Mając osiemnaście lat podjęła decyzję o wstąpieniu do zakonu oraz wyjeździe do Irlandii ( Dublin). Tam też wstąpiła do Sióstr Loretanek. Przyjęła zakonne imię Marii Teresy od dzieciątka Jezus. W Dublinie przebywała rok czasu, potem wyjechała do zgromadzenia Loretanek w Indiach, w miejscowości Darjeeling. W Indiach Matka Teresa uczyła geografii w szkole przeznaczonej dla dziewcząt w miejscowości położonej niedaleko na południe od miejscowości Darjeeling, w Kalkucie. Miasto to było pełne ludzi bezdomnych, żebraków niechcianych dzieci oraz trędowatych. Po jakimś czasie Matka Teresa zrezygnowała z pracy w szkole na rzecz opiekowania się biedotą w slumsach. Po otrzymaniu zgody od arcybiskupa rozpoczęła swoją pracę. Rok 1946 stał się rokiem, w którym Matka Teresa powołała do życia Misjonarki Miłości, a w roku 1965 zostało ono zatwierdzone przez Watykan jako zakon. Swoje wysiłki koncentrowała na dzieciach, które mieszkały na ulicach. Uczyła ich dbania o higienę oraz czytania. Po kilku latach swojej działalności na terenach Kalkuty do Matki Teresy dołączyła młoda dziewczyna, a później kolejne. Dużo dziewcząt, które pomagały w pracy Teresie były jej uczennicami w szkole, w której uczyła geografii. Od nowicjuszek egzekwowała bezwzględne poświęcenie się służbie biednym i nie liczenie na materialną nagrodę. Zakon założony przez Matkę Teresę miał zgodę od władz Kalkuty, aby w hinduskiej nieużywanej przez wiernych świątyni otworzyć Dom Czystego Serca, który był przeznaczony dla osób umierających. W domu tym opiekowała się umierającymi Hindusami. Lata pięćdziesiąte były rozpoczęciem dla niej pomocy wobec ofiar trądu. Rząd dał zakonnicą działkę niedaleko miasta Asansol, w której Misjonarki Miłości założyły kolonię nazwaną Shanti Nagar, czyli Miastem Pokoju, gdzie przebywali trędowaci. To stało się inspiracją, aby takie centra pomocy zakładać również w innych miejscach na całej ziemi. Także z jej inicjatywy powstał pięćdziesiąt domów, w których schronienie znalazły opuszczone dzieci. W roku 1961 został zorganizowany ośrodek w Kalkucie, będący miejscem dla trędowatych. W roku 1985 pierwszy na całym świecie ośrodek niosący pomoc chorym i zarażonym wirusem AIDS w Stanach Zjednoczonych. Obecnie Siostry Miłości są w 126 państwach w tym również na terenach byłego ZSRR. Matka Teresa w Polsce była kilkakrotnie w związku z ślubami sióstr pochodzących z jej zgromadzenia. W trakcie ostatniego pobytu w Polsce w roku 1995 tłumaczyła na spotkaniu warszawskim studentom, cel działania, jaki obrały sobie Misjonarki Miłości. Do najważniejszego celu zgromadzenia zaliczyła pracę związaną z zbawieniem oraz uświęceniem najuboższym. W naszym kraju Misjonarki Miłości są od 1983 roku. W zgromadzeniu tym przebywa ponad pięćdziesiąt Polek. Obecnie mają 5 placówek, które znajdują się: w Zaborowi niedaleko Warszawy, następne dwie w samej Warszawie, potem w Katowicach oraz w Szczecinie. Placówki wypełniając charyzmat swojej założycielki przyjmują do nich najuboższych. Siostry opiekują się opuszczonymi oraz chorymi. W jednym z warszawskich domów na stałe żyje ok. dziesięciu potrzebujących, z kolei dziennie dochodzi około pięćdziesięciu ubogich.

Do nagród, które otrzymała Matka Teresa należą między innymi:

  • pokojowa Nagroda papieża Jana XXIII, otrzymana w 1971 roku
  • pokojowa Nagroda Alfreda Nobla, otrzymana w 1979 roku
  • Klejnot Indii, otrzymany w 1980 roku

Jej myśli oraz medytacje opublikowano w Prostej drodze w 1994 roku, z kolei wydanie polskie jest z 1996 roku. Matka Teresa odeszła we wrześniu 1997 roku. Przyczyną jej zgonu była choroba serca. Miała osiemdziesiąt siedem lat.