W lipcu 1944 roku w amerykańskim miasteczku Bretton Woods zorganizowano międzynarodową konferencję, w której wzięli udział uczestnicy z 44 państw. Jej celem było ustalenie zasad tworzenia ładu finansowego, który zapewniłby równowagę w międzynarodowych stosunkach. Rozmowy trwały kilka tygodni. Do głównych konsekwencji lipcowej konferencji należy powołanie Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) oraz Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (Banku Światowego). Poza tym przyjęto wspólne rozwiązania dotyczące polityki walutowej. Ostatecznie przyjęto koncepcję H. D. White'a, przedstawiciela delegacji z USA. Zgodnie z tymi poglądami w przywracaniu równowagi płatniczej i walutowej kluczową rolę odgrywała odpowiednia polityka gospodarcza państwa. Jej głównym narzędziem były kursy walutowe. W Bretton Woods przyjęto następujące zasady kształtowania polityki walutowej państw delegatów:

  1. wymienialność walut - oznaczało to przyjęcie swobody obrotu pieniężnego oraz rozliczeń międzynarodowych transakcji, z drugiej strony bank centralny danego kraju gwarantował wymienialność waluty;
  2. stabilność walut - odniesienie dla walut stanowił kurs parytetowy (ustalony w złocie) oraz dolar (kurs centralny), który stanowił walutę darzoną największym zaufaniem ze względu na ogromne rezerwy złota zgromadzone przez USA.

W przypadku ustalania bieżących kursów walutowych stosowano następujące reguły:

  • w transakcjach na rynku pieniężnym dopuszczano odchylenia in plus i in minus o 1% od ustalonego parytetu (lub kursu centralnego);
  • zabronione było wprowadzanie regulacji dyskryminujących lub różnicujących bezpodstawnie kursy walutowe.

Zgodnie z przyjętymi zasadami krótkookresową nierównowagę w bilansie płatniczym należało eliminować za pomocą rezerw walutowych (złota i dolarów USA) bądź też zaciągania zagranicznych kredytów. Z kolei w przezwyciężaniu długookresowej nierównowagi należało stosować odpowiednio zrównoważoną politykę gospodarczą. Państwa mogły dewaluować swoje waluty jedynie za zgodą MFW i w ściśle określo0nych sytuacjach dużego i utrzymującego się dłuższy czas deficytu handlowego (powyżej 10%) oraz wysokiej stopy inflacji. Funkcję zabezpieczającą w stosunku do kursów walutowych pełniły rezerwy złota oraz dolary USA. To właśnie dolar obowiązywał w międzynarodowych rozliczeniach transakcji. Poza tym parytet był ustalany dla dolara (początkowo przyjęto parytet: 35 dolarów=1 uncja złota)

W praktyce system z Bretton Woods sprawdzał się przez kilkanaście lat. W późniejszym czasie wprowadzono pewne poprawki, m.in. podczas rozmów prowadzonych w jamajskim Kingston. Zmiany te określono jako porozumienia jamajskie i wyglądały one następująco:

  • zniesiono regułę dotyczącą stałych kursów walutowych;
  • przyjęto zasadę polegającą na tym, że zmiana przyjętego systemu walutowego wymaga notyfikacji MFW;
  • zniesiono zasadę odnoszącą się do statusu złota (czyli określania parytetów walut w złocie oraz ustalania urzędowej ceny złota).

Na podstawie doświadczeń systemu Bretton Woods i późniejszych jego modyfikacji wykształciły się trzy rodzaje systemów kursowych:

  • kurs płynny;
  • kierowany kurs płynny;
  • kurs centralny.

Złoto przestało pełnić rolę pieniądza światowego, jego miejsce zajął dolar amerykański. Stało się tak przede wszystkim na jego większą elastyczność i zróżnicowanie źródeł jego pozyskiwania. Obecnie dolar jest podstawą tworzonych rezerw walutowych przez krajowe banki centralne.