Hymn do miłości Ojczyzny stanowi dość szczególny wyjątek w twórczości Ignacego Krasickiego, który kojarzony jest z zwięzłością, ciętym dowcipem i mocnymi, wyrazistymi puentami, w których wyraża swój sceptycyzm wobec prawideł rządzącymi światem i ludźmi. Ten zaś wyjątek z jego twórczości epatuje wzniosłością, patosem i wzruszeniem.

Hymn do milości Ojczyzny - analiza

Hymn do miłości Ojczyzny to "wyjątek" w wielorakim znaczeniu tego słowa. Utwór, traktowany bowiem jako osobna całość, został tak naprawdę wyjęty z większego dzieła - z nie tak podniosłej Myszeidy, czyli jednego z dwóch poematów heroikomicznych, które napisał Ignacy Krasicki. Stanowi on jedną z jej oktaw, czyli cząstek ośmiowersowych, w których jeden wers liczy jedenaście zgłosek. 

Wolą samego autora było traktowanie tego fragmentu zaczynającego się od słów Święta miłości kochanej Ojczyznyjako odrębnej całości - ponieważ jakkolwiek znajduje się on w utworze prześmiewczym i satyrycznym, ten fragment należy traktować z pełną powagą i odczytywać jako wyraz szczerych uczuć autora. Stąd fakt umieszczenia go anonimowo pod osobnym tytułem, kwalifikującym fragment jako hymn, w piśmie kulturalnym Zabawy Przyjemne i Pożyteczne

Rzeczywiście, ten mały wyjątek z twórczości uznanego bajkopisarza i satyryka, daje się w pełni klasyfikować jako hymn, którego apostroficzna budowa ze skierowaniem podniosłej przemowy do świętej miłości kochanej Ojczyzny, w pełni realizuje cechy gatunkowe takiego liryku; podmiot mówiący nie ujawnia się w nim dosłownie, ale można przypuścić, że wyraża odczucia tych, którzy posiadają wymienione w drugim wersie umysły poczciwe, czyli zdolne odczuwać prawdziwą miłość do kraju. 

Jej charakter jest podniosłymi słowy opisany w ośmiu wersach bardzo wyraziście. Regularna ilość głosek oraz układ rymów (ABABABCC) tworzą uroczysty rytm i melodię, właściwą hymnowi. Uzupełnia to wyrazista stylistyka (mnogość dobitnych epitetów, np. Święta miłości kochanej Ojczyzny, umysły poczciwe, chwalebne blizny, rozkoszy prawdziwe), wyraziste kontrastowanie (niewola - to Gmin jarzma zwykły, nikczemny i podłya wolność - Cecha dusz wielkich ! ozdoba człowieka,/Strumień boski, cnót zaszczycon źródły), która również jest cechą poetyki hymnicznej, jako wyrazicielce odczuć zbiorowości, nie pojedynczego człowieka i jego osobistych wynurzeń - hymn ma być uniwersalny.

Jeden wszakże środek jest użyty z premedytacją dla wyrażenia treści akurat tego hymnu: możemy w utworze wskazać oksymorony: smakują trucizny, pęta nie zelżywe, chwalebne blizny- sięgając po nie, poeta udatnie ukazuje na czym polega fenomen nowego modelu patriotyzmu, który w swym utworze opisuje. 

O jego niezwykłym zaangażowaniu w temat świadczy nietypowe dla tego słynnego mistrza zwięzłości dwukrotne powtórzenie zwrotów byleoraz nie żal. Porzucając swe typowe środki obrazowania poetyckiego, Krasicki chce dać do zrozumienia czytelnikowi, że nastaje czas nowego.

Hymn do milości Ojczyzny - interpretacja

Przesłanie Hymnu do miłości Ojczyzny Krasickiego jest ściśle powiązane z okresem, w jakim został stworzony. To już nie czas pierwszej fazy oświecenia, pełnej wiary w siłę reform i wartość pielęgnowania cnót obywatelskich, które mogą być skuteczne w kształtowaniu siły swego kraju i stanowić wyraz prawdziwego patriotyzmu. 

Hymn do miłości Ojczyznypowstał w czasie, gdy można było już stwierdzić, że obywatelski wzór patriotyzmu to już za mało - ojczyzna znajduje się w sytuacji tak krytycznej, iż najprawdopodobniej potrzebne będzie większe poświęcenie, by dowieść swej miłości do niej. Ignacy Krasicki napisał go już po otrzymaniu gorzkiej lekcji, jaką była konfederacja barska oraz pierwszy rozbiór Polski. Stąd bycie prekursorem nowego typu liryki patriotycznej, tej, która będzie typowa dla czasu niewoli. 

Umysły poczciwe, które odczuwają świętą miłość kochanej ojczyzny, będą odkrywać wartość w tym, co do tej pory było nie było wymagane - w skrajnym poświęceniu. Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,/Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe./Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny- wszystko to, co związane z cierpieniem, bólem i poniżeniem nie jest gorzkie, gdy trudy podejmuje się dla ojczyzny, ponieważ odpłaca ona czymś nie do przecenienia - podmiot liryczny ujmuje to słowami: Gnieździsz w umyśle rozkoszy prawdziwe

Jest to swoistym paradoksem, polegającym na tym, jak stany zwykle unikane mogą się stawać pożądanymi i cenionymi. Gdy dochodzi do poświęcenia w imię kraju, nie żal iść do więzienia, nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać. Tak radykalne wymagania wobec prawdziwych patriotów, są już skrojone na miarę następnej epoki - romantyzmu z jego wielkimi Wallenrodami, Konradami oraz Kordianami. W Hymnie do miłości OjczyznyKrasickiego można zatem uznać za swoistego prekursora nowej epoki.