Optyka, jest to nauka o świetle

Źródła światła - nazywa się nimi ciała, które produkują światło.

Naturalne: Słońce, pozostałe ciała niebieskie, pewne organizmy żywe, błyskawice;

Sztuczne: żarówka, lampa uliczna, neony, sztuczne ognie;

Wtórne: Księżyc, planety, znaki drogowe;

Poza gorącymi źródłami światła rozróżnia się zimne źródła światła (zjawiska zimnego światła nazywa się luminescencją). Wyróżniamy trzy typy tego zjawiska:

Bioluminescencja

Fosforescencja

Fluorescencja

Światło rozchodzi się w danym ośrodku ze stałą prędkością. C= 300 000 km/s

W ośrodkach jednorodnych (np. w próżni) światło przemieszcza się po liniach prostych.

Jeśli światło na swej drodze spotka ciało nieprzezroczyste, (zatem takie, które nie przepuszcza światła), na ekranie albo innym przedmiocie utworzy się cień tegoż ciała.

Jeżeli na drodze promieni świetlnych położymy przeróżne ciała to obserwujemy następujące zjawiska:

Przenikania (ciała przezroczyste, np. szyba)

Odbijania (np. lustra)

Rozpraszania

Pochłaniania

Zwierciadłem albo lustrem nazywa się gładki, wypolerowany przedmiot. Zwierciadłem płaskim nazywa się takie zwierciadło, którego powierzchnia jest częścią płaszczyzny. Bardzo dobrze odbija światło.

Jeśli w punkcie, gdzie promień świetlny pada na powierzchnię zwierciadła, wystawimy prostą n prostopadłą do tej powierzchni, to:

kątem padania nazywa się kąt pomiędzy promieniem padającym a prostą n,

kątem odbicia nazywa się kąt pomiędzy promieniem odbitym a prostą n.

Prawo odbicia: Światło odbija się od powierzchni ciał zawsze w takim kierunku, iż kąt odbicia równy jest kątowi padania (alfa=beta). Promień padający, promień odbity oraz prostopadła do powierzchni zwierciadła wystawiona w punkcie padania leżą w jednej płaszczyźnie.

Przedmioty, które nie są źródłami światła, zauważamy dlatego, ponieważ padające na nie światło zostaje rozproszone oraz część promieni świetlnych dociera do naszych oczu.

Obraz, który zauważasz w lustrze jest obrazem pozornym.

Przy budowaniu obrazu jaki powstaje w zwierciadłach płaskich trzeba uwzględnić co najmniej dwa promienie wysyłane przez jakikolwiek punkt źródła oraz padające na powierzchnię lustra: jeden np. prostopadle, a drugi - dowolnie.

Obraz tworzy się na skutek przecięcia się przedłużeń promieni odbitych od powierzchni lustra.

Jeśli źródłem światła jest przedmiot o pewnych rozmiarach, wtedy przy budowaniu jego obrazu wystarczy odnaleźć obraz dwóch skrajnych punktów tego źródła.

Utworzony obraz jest obrazem pozornym oraz symetrycznym względem płaszczyzny zwierciadła.

Zwierciadło kuliste jest częścią gładkiej, wypolerowanej powierzchni kuli. Wyróżniamy zwierciadła kuliste wklęsłe oraz wypukłe.

Punkt, przez który przechodzą po odbiciu od powierzchni zwierciadła kulistego wklęsłego promienie świetlne, padające równolegle do osi głównej, nazywa się ogniskiem tego zwierciadła.

Odległość ogniska od środka czaszy zwierciadła nazywa się ogniskową.

Ogniskowa zwierciadła wklęsłego równa jest w prawie połowie jego promienia krzywizny.

f = r/2

Zwierciadło kuliste wypukłe ma ognisko pozorne. Wiązka promieni równoległych do osi głównej po odbiciu od powierzchni zwierciadła staje się wiązką promieni rozbieżnych.

Środek krzywizny - jest nim środek kuli (O),

Promień krzywizny - jest nim promień kuli (r),

Oś główną - którą jest prosta przechodząca przez środek krzywizny (O) oraz środek czaszy zwierciadła (S).