Początki nauki o elektryczności sięgają szóstego wieku przed naszą erą. Wówczas po raz pierwszy zostało zaobserwowane i opisane zjawisko polegające na tym, że jeśli kawałek bursztynu będzie się przez chwilę pocierało szmatką to później bursztyn ten jest w stanie przyciągać źdźbła trawy. Za odkrywcę tego zjawiska uchodzi Tales z Miletu. Nie zdawano sobie jednak sprawy co jest za ten efekt odpowiedzialne. Problem został wyjaśniony dopiero w wieku osiemnastym kiedy to zaczęto wyróżniać dwa rodzaje ładunków elektrycznych czyli ładunki ujemne i ładunki dodatnie.

Można bardzo łatwo wykazać ich istnienie. . Mianowicie jeśli dwie pałeczki wykonane ze szkła pocierane są jedwabiem wtedy obserwuje się ich wzajemne odpychanie. Natomiast tak samo potraktowana pałeczka szklana będzie przyciągana przez pałeczkę wykonaną z plastiku , która została wcześniej potarta kawałkiem futerka. Z kolei dwie plastikowe pałeczki będą się odpychały. Jedyne wytłumaczenie tego zjawiska jest takie, że w trakcie pocierania na pałeczkach powstają ładunki elektryczne, które mogą na siebie oddziaływać. Ponieważ raz się przyciągają a raz odpychają zatem musza mieć różną naturę. Po raz pierwszy nazwał te ładunki Benjamin Franklin. Te ładunki, które gromadzą się na szkle zostały nazwane ładunkami dodatnimi, natomiast te gromadzące się na plastiku otrzymały nazwę ładunków ujemnych. Z doświadczenia wiemy, ze ładunki o tych samych znakach będą zawsze się odpychały , natomiast ładunki o różnych znakach będą się przyciągały. Zjawisko elektryzowania się ciał można obserwować nie tylko w przypadku pałeczek szklanych czy plastikowych. Każde ciało, które zostaje potarte przez inne ciało będzie się elektrycznie ładowało oczywiście do pewnego stopnia.

Obecnie wiadomo, że w stanie obojętnym każde ciało zawiera tyle samo ładunków dodatnich co ujemnych. W trakcie pocierania następuje przepływ ładunku z jednego ciała na drugie i stąd uzyskuje się efekt naelektryzowania.

Generalnie wszystkie ciała można podzielić na przewodniki i izolatory. I tak np. ciało ludzkie , ziemia oraz metale charakteryzują się dobrą przewodnością elektryczną . Zostały one zatem nazwane przewodnikami. Natomiast drugi rodzaj ciał to izolatory. Należy do nich np. szkło.

Przewodniki mają taką budowę, że ładunki mogą się w nich swobodnie przemieszczać. W izolatorach natomiast ładunki są unieruchomione. Liczne doświadczenia wykazały, że możliwość swobodnego ruchu w przewodnikach metalicznych dotyczy tylko ładunków ujemnych czyli elektronów. Ładunki dodatnie natomiast są unieruchomione podobnie jak w izolatorach. Tak więc faktycznymi nośnikami ładunku w przewodnikach są tzw. elektrony swobodne. Pozwala na to specyficzna budowa metali. Podczas łączenia się atomów w metal najbardziej zewnętrzne elektrony nie są już związane z poszczególnymi atomami, ale mają swobodę ruchu w całej objętości metalu.

Inaczej sytuacja przedstawia się w elektrolitach. Tam mogą przemieszczać się zarówno ładunki ujemne jak i dodatnie w postaci dodatnich i ujemnych jonów.

Wyróżnia się także ciała, które pod względem przewodnictwa wykazują cechy pośrednie między przewodnikami i izolatorami. Są to tzw. półprzewodniki. Należą do nich np. german czy krzem.

Pojęcie "sił elektrycznych " zostało wprowadzone do terminologii naukowej w szesnastym wieku. Natomiast dopiero dwa wieki później uczony o nazwisku Coulomb dokonał pomiaru wielkości tychże sił. Sformułował także prawo , które opisuje oddziaływanie między dwoma ładunkami.

Badania , które doprowadziły Coulomba do sformułowania podstawowego prawa elektrostatyki prowadzone były z użyciem wagi skręceń. W urządzeniu tym dochodzi do gromadzenia się ładunków na dwóch kulkach zawieszonych na nici. I tak w momencie gdy obie kulki były naładowane to siła , która działała na jedną z kulek dążyła do skręcenia nici w tej wadze . Wtedy Coulomb chcąc doprowadzić do zniwelowania tego skręcenia obracał nici o odpowiedni kąt i w ten sposób odległość między kulkami stale była taka sama.

Dlatego też kąt ten stanowi w pewnym sensie miarę siły działającej na ładunek. Na podstawie wyników obserwacji Coulomb doszedł do wniosku, że siła działająca między dwoma ładunkami, które dzieli odległość r jest odwrotnie proporcjonalna do kwadratu tej odległości. Te działające miedzy ładunkami siły mają taki sam kierunek lecz przeciwne zwroty. Siła ta zależy także oczywiście od wartości tych ładunków. Ostatecznie wiec prawo Coulomba można zapisać w postaci równania:

W powyższym wzorze q to wartości ładunków, r to odległość między nimi a  oznaczają odpowiednio przenikalność elektryczną próżni i przenikalność elektryczną ośrodka. Wprowadzenie wielkości  do wzoru było konieczne ze względu na to, że przyjmuj eona różną wartość w zależności od ośrodka. I tak np. dla parafiny współczynnik ten wynosi 2, dla szkła 10 , a dla wody aż 81.

Prawo Coulomba jest słuszne tylko dla takich obiektów obdarzonych ładunkiem elektrycznym, których rozmiary są małe w porównaniu z odległością między nimi.

Jednostka ładunku elektrycznego w układzie SI jest określana przy pomocy jednostki natężenia prądu elektrycznego czyli 1 ampera. I tak 1 kulomb jest równy ładunkowi, który przepływa przez poprzeczny przekrój przewodnika w czasie 1 sekundy pod warunkiem, że w przewodniku tym płynie prąd o natężeniu 1 ampera.

W sytuacji gdy występują więcej niż dwa ładunki wtedy sumaryczna siła działająca na ładunek w danym punkcie znajduje się sumując wektorowo siły dwuładunkowe.

W wieku osiemnastym jeszcze ładunek elektryczny wyobrażano sobie jako coś w rodzaju płynu. Późniejsze badania wykazały , że ładunek elektryczny zawsze jest wielokrotnością pewnej minimalnej wartości ładunku nazwanego ładunkiem elementarnym. Ładunek elementarny ma wartość : e = . I tak każdy ładunek elektryczny można zapisać jako iloczyn ne gdzie n jest dodatnią lub ujemną liczba całkowitą. Mówi się zatem, że ładunek jest wielkością kwantowaną.

Dzięki prawu Coulomba można opisać siły, które wiążą elektrony i jądra w atomach a także siły, które powodują, że atomy łączą się w cząsteczki.

Jednym z podstawowych praw elektrostatyki jest zasada zachowania ładunku. Zasada ta została sformułowana przez Franklina. Mówi , że wypadkowy ładunek w układzie zamkniętym jest zawsze stały. Układ zamknięty to taki układ, który nie może dokonywać wymiany ładunku z otoczeniem.

W świetle tej zasady można wytłumaczyć doświadczenia z pocieraniem ciał w ten sposób, że np. podczas pocierania pręta szklanego nie dochodzi do wytwarzania nowego ładunku, ale ładunek elektryczny przenosi się z jednego ciała na drugie. Dzięki temu dochodzi do zakłócenia stanu obojętności tych ciał.

Zasadę zachowania ładunku można dobrze zaobserwować w rozpadach promieniotwórczych czy reakcjach jądrowych.

Dawniej uważano, że oddziaływanie między ładunkami elektrycznymi następuje na odległość. Obecnie wiadomo, że każdy ładunek elektryczny wytwarza w przestrzeni wokół siebie pole elektryczne. I dopiero to pole oddziałuje na ładunek, który się w nim znajdzie. Miarą tego oddziaływania jest omawiana wcześniej siła F.

Do opisywania pola elektrycznego służy wielkość zwana natężeniem tego pola. Jest to stosunek siły działającej na ładunek próbny umieszczony w danym punkcie przestrzeni do tego ładunku.

Natężenie pola elektrycznego jest wektorem, którego kierunek będzie identyczny z kierunkiem siły działającej na ładunek dodatni.

Pole elektryczne można przedstawić jako układ linii pola. Wtedy wektor natężenia pola elektrycznego jest styczny w każdym punkcie. Linie pola wychodzą zawsze od ładunków dodatnich natomiast kończą się na ładunkach ujemnych. Natomiast ilość linii jaka przechodzi przez jednostkową powierzchnię jest proporcjonalna do wartości natężenia pola elektrycznego. Tak więc gdy mamy do czynienia z dużym zagęszczeniem linii wtedy wiadomo, że natężenie tego pola ma dużą wartość.

Kolejnym pojęciem, które należy wprowadzić jest strumień pola elektrycznego. Jest to iloczyn skalarny wektora powierzchni S oraz natężenia pola elektrycznego. Pojęcie to wykorzystuje w swoim prawie Gauss.

Prawo Gaussa podaje związek między strumieniem przechodzącym przez powierzchnię zwaną powierzchnią Gaussa , a całkowitym ładunkiem zgromadzonym wewnątrz tej powierzchni. Można go zapisać jako:

Prawo Gaussa może być wykorzystywane do wyznaczania natężenia pola elektrycznego, a także do obliczania całkowitego ładunku, w przypadku gdy natężenie jest znane.

Pole elektryczne może być opisane także za pomocą innej wielkości zwanej potencjałem elektrycznym. Jest to wielkość wektorowa. Różnica potencjałów pomiędzy dwom punktami przestrzeni jest równa stosunkowi pracy jaką trzeba wykonać przesuwając ładunek próbny między tymi punktami do tego ładunku. Jednostką różnicy potencjałów jest wolt. Zazwyczaj jeden z punktów umieszcza się w nieskończoności tak aby móc przyjąć , ze jego potencjał jest równy zeru.

Wiążąc pojęcie potencjału elektrycznego z natężeniem pola elektrycznego można napisać, że różnica potencjałów jest równa iloczynowi natężenia pola elektrycznego i odległości między punktami pomiędzy którymi została wyznaczona dana różnica potencjałów.

W przypadku pola elektrycznego występuje również pojęcie potencjalnej energii elektrycznej. Potencjalną energię elektryczną układu ładunków punktowych można przedstawić w postaci równania:

Potencjalna energia elektryczna układu ładunków punktowych jest to zatem praca, która musi zostać wykonana aby utworzyć ten układ z ładunków, które dzieli nieskończenie duża odległość.

Benjamin Franklin - żył w latach 1706 - 1790 w Stanach Zjednoczonych. Był uczonym, filozofem i politykiem. Był pierwszym amerykańskim fizykiem. Do jego zainteresowań należało między innymi zjawisko elektryczności. Przez wiele lat zajmował się badaniem natury pioruna i jako pierwszy wykazał, że piorun to nic innego jak atmosferyczne zjawisko elektryczne.. Skonstruował piorunochron, który w niedługim czasie wszedł do powszechnego użytku. Pierwszy dom zaopatrzony w piorunochron to właśnie dom Franklina. Uchodzi także za konstruktora wielu innych wynalazków, m.in. fotela bujanego i okularów dwuogniskowych.

Charles Augustin Coulomb - żył w latach 1736 - 1806. Był francuskim fizykiem. Do roku 1773 był wojskowym. Po przerwaniu kariery wojskowej poświęcił się całkowicie badaniom naukowym. Początkowo przedmiotem jego zainteresowań byłą mechanika stosowana. Prowadził badania nad wytrzymałością materiałów. Później zajął się badaniami nad zjawiskiem sił elektrycznych.

W 1785 roku sformułował słynne prawo Coulomba, natomiast później doprowadził do rozwinięcia teorii elektryzowania powierzchniowego przewodników. Do jego odkryć należy także zjawisko ekranowania elektrycznego. Coulomb wprowadził także do terminologii naukowej pojęcie momentu magnetycznego.

Carl Friedrich Gauss- żył w latach 1777 - 1855. Był wybitnym niemieckim matematykiem, astronomem i fizykiem. Już za życia zyskał zaszczytny tytuł "księcia matematyków". Uznawany jest za jednego z twórców geometrii nieeuklidesowej. Jako fizyk szczególnie interesował się zjawiskami dotyczącymi elektryczności i magnetyzmu.

Jego prace stanowią również podwaliny pod rozwój optyki geometrycznej.