Wydalanie - proces pozbywania się wody oraz ubocznych produktów przeprowadzanych przez komórki procesów. W procesie tym uczestniczą następujące narządy: płuca, nerki, układ pokarmowy, skóra. Do substancji zbędnych należą: mocznik, amoniak, kwas moczowy, dwutlenek węgla, barwniki żółciowe, nadmiar wody. Jeśli wymienione substancje gromadzą się wewnątrz tkanek organizmu(np. w stanach chorobowych) szybko osiągają tak wysokie stężenie, że zagraża ono wewnątrzustrojowej homeostazie. Z tego powodu muszą być z organizmu szybko wydalane.

Układ wydalniczy człowieka tworzą: nerki (parzyste), moczowody (parzyste), pęcherz moczowy oraz cewka moczowa.

Funkcje układu wydalniczego:

  • wydalanie substancji zbędnych, wytworzonych w przebiegu procesów metabolicznych;
  • regulacja stężenia substancji rozpuszczonych we krwi zależnie od potrzeb organizmu;
  • utrzymywanie homeostazy kwasowo-zasadowej;
  • utrzymanie ciśnienia osmotycznego na odpowiednim poziomie.

Nerki - to parzyste narządy, które swoim kształtem przypominają ziarna fasoli. Są one otoczone włóknistą torebką i leżą w tylnej części jamy brzusznej. Ich położenie jest niejednakowe - lewa nerka położona jest nieco wyżej niż prawa. Jej wklęsły brzeg posiada wnękę, do której wchodzą naczynia krwionośne oraz nerwy, zaś wychodzą moczowody. Budowa wewnętrzna wskazuje na występowanie 2 warstw: zewnętrznej (korowej) i wewnętrznej (rdzeniowej). Kora złożona jest z naczyń krwionośnych i ciałek nerkowych, a rdzeń jest zbudowany z tzw. piramid nerkowych.

Nefron - podstawowa jednostka strukturalna nerki. Zbudowany jest on z kłębuszka włosowatych naczyń krwionośnych, torebki Bowmana otaczającej kłębuszek oraz kanalika. Kanalik nerkowy podzielony jest na odcinki. Kanalik kręty I rzędu przechodzi w pętlę Henlego, która z kolei przechodzi w kanalik kręty II rzędu. On z kolei przebiega dalej jako kanalik prosty.

Nerki mają zdolność do wytwarzania reniny, enzymu wpływającego na wysokość ciśnienia krwi poprzez aktywację układ renina-angitensyna-aldosteron. Poprzez wytwarzanie erytropoetyny wpływają też na właściwą ertropoezę oraz na homeostazę kwasowo-zasadową, gdyż mają zdolność zakwaszania moczu.