Gwiazdy są jednymi z ciał niebieskich znajdujących się w kosmosie. Powstają od początku świata, który nastąpił po wielkim wybuchu. Wiele z nich otoczonych jest przez rodziny planet. Najbliższą Ziemi gwiazdą jest oczywiści Słońce.

W kosmosie znajdują się świecące obłoki i mgławice z których powstają gwiazdy. Obłoki te składają się z gazów i cząsteczek pyłowych rozproszonych w przestrzeni kosmicznej. Mieszania ta jest jednak bardzo rzadka- na 1 cm3 przypada tylko milion cząstek. Zwykłe powietrze posiada ich 100 mln razy więcej. Co pewien okres części takiego obłoku łączą się. Jest to często wywoływane przez wybuch ginących gwiazd lub wskutek przyciągania blisko położonych gwiazd. W ciągu milionów lat, dzięki sile grawitacyjnej cząsteczek, zostają one ściągnięte do ciemnych globul, których powstaje kilkaset i które stanowią zarodki nowych gwiazd. Zaczynają się one coraz silniej kurczyć i rozgrzewać, do czego przyczynia się rosnąca prędkość cząstek. W pewnym momencie następuje takie zagęszczenie materii w centralnej części obłoku, że ciepło nie wydostaje się już na zewnątrz. W okresie do dwóch lat jądro osiąga temperaturę 10 mln K i zapalając się daje początek nowej gwieździe, która wiruje wkoło swojej osi i rozszerza się w okolicach równika. W centrum panuje bardzo wysoka temperatura, co powoduje łączenie się jąder wodorowych, czemu towarzyszy wydzielanie olbrzymiej ilości energii. Wyrzucenie z centrum owej nieprzejrzystej zasłony powoduje odsłonięcie płonącego reaktora i świecenie gwiazdy. Pozostała materia ulega szybkiemu stygnięciu i kondensuje się w licznych skupiskach, które wskutek akrecji, czyli wychwytywania materii, zostają połączone w większe i z nich formują się planety.