Siatkę dyfrakcyjną odkrył Joseph von Fraunhofer. Jest to zbiór dużej liczby równoległych wąskich szczelin oddzielonych nieprzeźroczystymi przerwami. Odległość między szczelinami (ich środkami) nazywa się stałą siatki (d). Zależność wartości stałej siatki dyfrakcyjnej i kąta ugięcia α przedstawia poniższy wzór:

, gdzie:

λ - długość fali

n - rząd ugięcia

Siatkę dyfrakcyjną  obecnie wykorzystuje się głównie w spektrografii.

Inaczej siatka dyfrakcyjna to układ przeszkód dla fal :

- umieszczonych w przestrzeni (siatka dyfrakcyjna przestrzenna).

- na  jakiejś powierzchni (siatka dyfrakcyjna powierzchniowa).

- losowo (siatka dyfrakcyjna nieregularna).

Bardzo często stosowana dla światła regularna siatka dyfrakcyjna powierzchniowa wykonana jest przez zarysowanie bądź nacinanie diamentem:

- powierzchni szklanej (siatka dyfrakcyjna transmisyjna)

- powierzchni metalicznej (siatka dyfrakcyjna odbiciowa)

Dyfrakcja najlepiej jest obserwowana gdy wielkości przeszkód są przybliżone do długości padającej fali - w związku z tym wykorzystuje się siatki, które posiadają gęstość równą:

- 1-300 rys/mm dla podczerwieni

- 1200 rys/mm wykorzystuje  się je dla promieniowania ultrafioletowego

- 600 rys/mm dla światła widzialnego