Prawo indukcji elektromagnetycznej jest jednym z podstawowych równań elektrodynamiki . Zostało ono sformułowane przez Faradaya. Doświadczenia na podstawie których doszło do powstania tego prawa zostały przeprowadzone przez Michaela Faradaya w roku 1831 w Anglii. Niezależnie podobne prace prowadził w tym samym czasie także Joseph Henry na terenie Stanów Zjednoczonych.

Zatem prawo indukcji Faradaya mówi, że siła elektromotoryczna SEM indukowana w obwodzie jest równa zmianie szybkości strumienia magnetycznego  przechodzącego przez ten obwód. Zależność tą można przedstawić w postaci równania:

Znak minus dotyczy kierunku siły elektromotorycznej.

Zatem aby w obwodzie pojawiła się siła elektromotoryczna musi dojść do względnego ruchu obwodu prądu i źródła pola magnetycznego.

Wyidukowana siła elektromotoryczna powoduje pojawienie się w obwodzie prądu indukcyjnego.

Jeśli mamy do czynienia z płaskim obwodem znajdującym się w jednorodnym polu magnetycznym to strumień magnetyczny może być przedstawiony wzorem:

gdzie B jest wektorem indukcji magnetycznej, S wektorem powierzchni a kątem między nimi.

Zmian strumienia a w konsekwencji indukcję prądu w obwodzie można dokonać nie tylko przez zmianę poszczególnych wektorów , ale także przez zmianę kąta między nimi. Ten ostatni sposób wykorzystuje się w prądnicach. Jest ona oparta na prawie zachowania energii i mówi ona, że prąd indukowany ma taki kierunek, że wytwarzany przez niego strumień magnetyczny przeciwstawia się zmianom, które go wywołały. W praktyce kierunek ten można wyznaczyć za pomocą tzw. reguły lewej dłoni.

Reguła Lenza dotyczy tylko prądów indukowanych zatem odnosi się tylko do obwodów zamkniętych. Gdy obwód jest otwarty to wówczas kierunek SEM można wyznaczyć rozważając jak wyglądałaby sytuacja gdyby dany obwód był zamknięty.

Prąd płynący w obwodzie wytwarza własny strumień magnetyczny, który przenika przez ten obwód. W momencie gdy natężenie tego płynącego prądu ulega zmianie to zmianie ulega również indukowany strumień magnetyczny. Tak więc zgodnie z prawem Faradaya w obwodzie powstaje siła elektromotoryczna SEM.

Zjawisko to nazywa się samoindukcją lub indukcją własną, a siłę SEM siłą elektromotoryczną samoindukcji.

Zatem do wystąpienia zjawiska indukcji wystarczy pojedyncza cewka pod warunkiem, że dochodzi w niej do zmian prądu.

Jeśli obwód zawiera N zwojów to siłę elektromotoryczną samoindukcji można przedstawić wzorem:

gdzie to tzw. współczynnik indukcji własnej lub indukcyjność. Wyrażany jest w henrach [H].

Zjawisko indukcji elektromagnetycznej wykorzystywane jest m.in. urządzeniu zwanym transformatorem.

W transformatorze dwie cewki osadzone są na tym samym rdzeniu z ferromagnetyka. Prąd zmienny płynący w jednej z cewek indukuje siłę elektromotoryczną w drugiej cewce. Powstaje więc prąd indukcyjny.

Stosunek napięć w obu zwojnicach wygląda następująco:

gdzie N1 to liczba zwojów w cewce pierwotnej, a N2 to liczba zwojów w cewce wtórnej. Poprzez regulację liczby zwojów w cewkach można zmieniać napięcia. Ma to duże znaczenie przy przesyłaniu energii. Aby uniknąć start mocy na liniach przesyłowych zmienia się niskie napięcia na wysokie, aby następnie przed odbiorem znowu zmienić je na niskie.

Jeżeli zmianę siły elektromotorycznej w obwodzie można zapisać w postaci zależności:

to płynący w obwodzie prąd nosi nazwę prądu przemiennego . Do indukcji takich prądów dochodzi w obwodach RLC.