Środowisko, a więc wszystkie składniki ziemi, które nas otaczają nazywa się biosferą. Biosfera jest sferą zamieszkałą przez organizmy żywe i obejmuje następujące jej części:

- hydrosferę - powłokę wodną ziemi w stanie ciekłym. Można do niej zaliczyć morza, oceany, rzeki i jeziora, a także podziemne źródła wody.

- litosferę, a dokładniej jej górną część, czyli skorupę ziemską - wierzchnią powłokę ziemi w stałym stanie skupienia. Do litosfery należą m.in. skały i minerały.

- atmosferę, a dokładniej jej dolną warstwę, czyli troposferę - powłokę gazową ziemi.

W środowisku tym żyją organizmy żywe, które są w stosunku do siebie w pewnych zależnościach. Tymi zależnościami zajmuje się nauka nazywana ekologią. Bada ona oddziaływania między środowiskiem nieożywionym, a organizmami, a także zależności między samymi organizmami.

Należy pamiętać, że nie da się rozpatrywać tych oddziaływań osobno, ale zawsze całościowo. Mówi o tym definicja ekosystemu, która łączy biocenozę (zespół populacji różnych gatunków występujących w danym środowisku i powiązanych za sobą różnymi zależnościami) z biotopem (nieożywionym środowiskiem życia organizmów). W skład biosfery wchodzi wiele ekosystemów podlegających obiegowi materii i przepływowi energii.

W biosferze materia nie ulega zniszczeniu, a jedynie przemianom, w wyniku których jest ciągle odzyskiwana.

Najlepiej obrazuje ten fakt łańcuch pokarmowy (inaczej: troficzny), który przedstawia współzależności między organizmami dotyczące zdobywania pokarmu. Łańcuch składa się z:

- producentów, będących pierwszym ogniwem łańcuch pokarmowego. Do grupy tej należą organizmy samożywne, głównie rośliny, które wykorzystując energie słoneczną, wytwarzają ze związków nieorganicznych substancje organiczne.

- konsumentów, stanowiących środkowe ogniwo łańcucha pokarmowego. Konsumentów można podzielić na konsumentów I- rzędu, do których należą organizmy cudzożywne, żywiące się głównie roślinami i będące jednoczenie pożywieniem dla konsumentów II - rzędu, czyli organizmów cudzożywnych, mięsożernych.

- reducentów (destruentów), którzy są ostatnim ogniwem łańcucha pokarmowego. Do nich zalicza się organizmy zdolne do przetwarzania materii organicznej (np. szczątki roślin i zwierząt) w materie nieorganiczną. Przykładami reducentów są bakteriegrzyby.

W naturalnym środowisku cykl łańcucha pokarmowego, jak i wiele innych procesów biogeochemicznych naturalnie zachodzących jest utrzymany. Niestety z powodu zanieczyszczenia środowiska następują pewne zaburzenia w tych cyklach, które negatywnie odbijają się na życiu organizmów. Zagadnieniami zajmującymi się zapobieganiem tym zjawiskom zajmuje się ochrona środowiska. Ma ona na celu wprowadzanie technologii nieuciążliwych i bezodpadowych oraz racjonalne wykorzystywania dostępnych surowców naturalnych.

Bez wątpienia życie na ziemi jest regulowane przez energie słoneczną. Umożliwia ona roślinom przeprowadzanie fotosyntezy oraz warunkuje możliwość zachodzenie wielu niezbędnych dla życia organizmów reakcji biochemicznych.

Drugim czynnikiem, niezwykle ważnym dla życia jest woda. Uczestniczy ona niemal we wszystkich procesach zachodzących w organizmach żywych. Przyczynia się do cyrkulacji w przyrodzie pierwiastków chemicznych. Organizmy w większości wypełnia właśnie woda, przykładowo ciało człowieka składa się w ok. 60% z wody.

Wszystkie organizmy żywe zbudowane są z substancji organicznych, a więc głównie : białek, tłuszczy, cukrów i kwasów nukleinowych. Substancje te budują takie pierwiastki jak węgiel, wodór, azot, tlen, czy siarka. Oprócz tych podstawowych składników potrzebne są organizmom żywym także pierwiastki, które występują w mniejszych ilościach. Istnieją także pierwiastki trujące, mające negatywny wpływ na organizmy. Z tego względu możemy podzielić pierwiastki chemiczne na kilka grup:

- makroelementy- pierwiastki chemiczne niezbędne do prawidłowego rozwoju organizmów, a występujące w tych organizmach w ilościach łatwych do stwierdzenia.

- mikroelementy- pierwiastki chemiczne niezbędne do prawidłowego rozwoju organizmów, a występujące w nich w bardzo małych ilościach. Niektóre z nich występują w tak małych ilościach, że określa się jedynie ich ślady, często nazywane są pierwiastkami śladowymi.

Zarówno mikroskładniki, jak i makroskładniki zalicza się do tzw. pierwiastków biogennych. Uznaje się , że dla roślin to 17 pierwiastków życia (C, H, O, N, S, Na, K, Mg, Ca, Mn, Fe, Cu, Zn, B, Si, Mo, Cl), zaś dla zwierząt 24, które dzieli się na mikroelementy (Cu, Zn, V, Cr, Mo, Mn, Fe, Co, Si, Sn, Se, F, I) oraz makroelementy (C, O, H, N, S, P, Ca, Mg, K, Na, Cl).

Trzeba pamiętać, że zarówno niedobór, jak i ich nadmiar jest niebezpieczny dla organizmów i może pociągać za sobą poważne skutki zdrowotne.