główna odmiana języka narodowego, ukształtowana w toku rozwoju kultury i piśmiennictwa, stosowana przez wszystkich wykształconych członków danej grupy etnicznej w odróżnieniu od odmian terytorialnych (gwary, dialekty) i socjalnych (żargony). Ma ona charakter uniwersalny, ustala i utrwala normy poprawnościowe w nauczaniu szkolnym i działalności instytucjonalnej. Pełni funkcję jednoczącą naród i separującą go od innych narodów. Występuje w odmianie mówionej i pisanej. W języku pisanym bardziej przestrzega się reguł, co ułatwia czytelnikowi rozumienie tekstu. Wypowiedź słowna jest uzupełniana mimiką i intonacją. W języku pisanym konstrukcje składniowe mogą być bardziej złożone, w mówionym są prostsze. Język mówiony pod pewnymi względami zbliża się do potocznego.
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
