zjazd w Gnieźnie

odbył się w roku 1000, kiedy cesarz Otto III postanowił udać się z pielgrzymką do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie. Była to dla Chrobrego szansa pokazania cesarzowi dorobku cywilizacyjnego młodego państwa i zapewne dlatego książę tak zadbał o jego oprawę (co zresztą zostało docenione przez cesarza).

Zjazd ten okazał się wielkim sukcesem Chrobrego: przede wszystkim przekazano mu publicznie bullę papieża o utworzeniu arcybiskupstwa w Gnieźnie (pierwszym arcybiskupem został brat Wojciecha - Radzim), któremu podporządkowane zostały biskupstwa krakowskie, wrocławskie, kołobrzeskie, a później poznańskie; cesarz nadał też Bolesławowi prawo inwestytury dostojników kościelnych.

Symboliczna koronacja Bolesława przez cesarza (nałożył mu na głowę swój diadem oraz przekazał włócznię św. Maurycego) oznaczała prawdopodobnie rozwiązanie stosunku trybutarnego między księciem polskim a cesarzem i zgodę na koronację królewską Bolesława. Możliwe, że Otto III widział Chrobrego w roli zwierzchnika Słowiańszczyzny w odnowionym cesarstwie rzymskim.

Dosyć obszerne informacje o tych wydarzeniach zostały zawarte w kronikach biskupa merseburskiego Thietmara oraz Galla Anonima.