FRANCISZEK Z ASYŻU, ŚWIĘTY (OK. 1182-1226), właśc. Giovanni Bernardone

twórca zakonu franciszkańskiego (braci mniejszych). Był synem bogatego kupca z Asyżu, a ponieważ w młodości fascynował się kulturą francuską, ojciec żartobliwie nazywał go Franciszkiem. Prowadził bogate życie towarzyskie i kochał zabawę, ale gdy wybuchła wojna między Perugią a Asyżem, ok. 20-letni Franciszek wziął w niej udział i dostał się na rok do niewoli, gdzie ciężko zachorował. Uniemożliwiło mu to zrobienie kariery wojskowej, o której wcześniej marzył. Po wojnie zajął się interesami ojca, ale jego życie całkiem się zmieniło. Bardzo wiele czasu i pieniędzy przeznaczał na potrzeby ubogich i cierpiących; przerażony ojciec w obawie, że syn rozda im cały majątek, wydziedziczył Franciszka. Niezrażony tym Franciszek ok. 1206 r. opuścił dom i zaczął służyć innym - m.in. opiekował się trędowatymi. Z grupą przyjaciół prowadził wędrowny tryb życia i głosił ewangelię. Utrzymywał się z pracy fizycznej i datków, gdyż ślubował całkowite ubóstwo. Radość życia (nazywał siebie "wesołkiem bożym") oraz serdeczność i życzliwość wobec innych zjednały mu wielu zwolenników, ale ze strony hierarchii kościelnej spotkały go kłopoty, gdyż zarzucono mu herezję. W ówczesnej Europie istniało wiele ruchów religijnych odwołujących się do ewangelicznego ubóstwa i krytykujących Kościół oraz politykę papieża. Dzięki życzliwości biskupa Asyżu Franciszek spotkał się w 1210 r. z papieżem Innocentym III, który udzielił mu zgody na głoszenie kazań pokutnych. Franciszek musiał jednak wraz z towarzyszami wejść do stanu duchownego i w ten sposób powstało zgromadzenie Braci Mniejszych, którego regułę opracował sam Franciszek. Zabraniała ona posiadania jakiejkolwiek własności (tak braciom, jak i zakonowi), a utrzymywać mieli się z datków, które były wynagrodzeniem za ich pracę. Misją zakonu była pomoc najuboższym i cierpiącym. Bracia mieli nadal wieść wędrowne życie, a w czasie spotkań w kościółku w Porcjunkuli mieli dzielić się swoimi doświadczeniami. W 1219 r. podróżował do Egiptu, a 2 lata później założył Trzeci Zakon (tercjarzy), dla ludzi świeckich. W 1228 r. został zaliczony w poczet świętych - był pierwszym stygmatykiem uznanym przez Kościół, obecnie jest patronem ekologii.