CZEPIEC (Błażej Czepiec)

S. Wyspiański Wesele, bohater drugoplanowy

Postać rzeczywista: Czepiec był pisarzem gminnym. Wyspiański wykorzystał kilka autentycznych epizodów, dotyczących tej postaci: po pierwsze wypadek na wiecu, kiedy to Czepiec pobił agitatora (w Weselu sam o tym opowiada) oraz epizod z muzykantami. Właśnie opis tego zdarzenia tak rozgoryczył Czepca. Boy opowiada: "Wyspiański mimo woli bardzo boleśnie dotknął Czepca, każąc mu się o «szóstkę» handryczyć z muzyką. Nie sam fakt zabolał Czepca, ale znikomość kwoty: «Gdzież to pan Wyspiański widział (tłumaczył Czepiec), aby gospodarz jak się patrzy dawał szóstkę muzyce, a cóż dopiero prawował się o tę szóstkę»"

Postać dramatu: Czepiec jest najbardziej reprezentatywną postacią wśród chłopskich bohaterów Wesela i najdokładniej scharakteryzowaną. Jest to chłop zamożny, pewny siebie, rosły, silny, odgrywa ważną rolę w gromadzie. Pojawia już w akcie I w scenie 1, gdy wypytuje Dziennikarza o wieści ze świata. Interesuje go polityka, ma trzeźwe rozeznanie w stosunkach społecznych. Doskonale zdaje sobie sprawę, jakie jest stanowisko inteligencji wobec wsi i daje temu wyraz w słowach:

"Pon się boją we wsi ruchu

Pon nos obśmiwajom w duchu"

Jest dumny ze swego chłopskiego pochodzenia, pyszni się, że wśród nich był ktoś taki, jak Bartosz Głowacki. Poczucie własnej wartości i zrozumienia roli, jaką chłopi mają do odegrania, dyktuje mu słowa:

"Tu ta ładniej, tam to brzydzij;

z miastowymi to dziś krucho;

ino na wsi jesce dusa,

co się z fantazyją rusa"

Czepiec jest chłopem z rozbudzoną świadomością narodową, gotowym do wzięcia udziału w walce o wolność. Świadczą o tym wielokrotnie powtarzane aluzje, np.:

"jakby kiedy co do czego,

myśmy - wi sie, nie od tego,

ino kto by nos chcioł użyć,

kosy wissom nad boiskiem"

Nie ma kompleksów w rozmowach z inteligentami, otwarcie mówi, co myśli, a że jest bystry, trafnie ocenia panów z miasta. Przykładem była wspomniana wyżej rozmowa z Dziennikarzem, a także podsumowanie Poety słowem: "Pon latawiec!" w scenie 25 aktu I. Czepiec to człowiek bardzo porywczy, ufny w swe potężne pięści, którymi rozwiązuje własne problemy i rozstrzyga konflikty gromadzkie. Zwłaszcza gdy wypije, nie panuje nad sobą i rwie się do bicia z byle powodu. Spiera się z karczmarzem, nawet z księdzem i to na weselu. Szarpie się z żoną, kłóci z muzykantami i dużo pije

Ważna rolę odgrywa w dramacie narodowym w akcie II, gdy z uporem naciska, by dowiedzieć się, co zdarzyło się w nocy, co to za niezwykły gość był u Gospodarza. Pierwszy też z ustawioną na sztorc kosą wkracza butnie do pokoju Gospodarza, domagając się rozkazów, przywództwa i grożąc:

"Panowie, jakeście som,

jeźli nie pójdziecie z nami,

to my na was - i z kosami!"

W toku gwałtownego, ostrego sporu ze zgromadzonymi wokół Gospodarza inteligentami padają z ust Czepca słowa świadczące, że zna on siłę swojej warstwy, więcej - orientuje się, jak wielka siła drzemie w całym narodzie, który zjednoczony potrafi odzyskać niepodległość:

"Panie, a cy pon pamięta,

jak pon szeptoł nieraz w noc,

co mówiła Panna Święta,

jako w nas jest wielga moc,

jako że moc jest zaklęta,

że sie kiedyś opamięta ..."

Jest gotowy, rwie się do walki, ale czeka, liczy na przywództwo inteligencji