Przejdź na stronę główną Interia.pl

Antraktyka Klimat - dokładnie pory roku, temperatury latem i zimą, kiedy dzień i noc polarna ( co to znaczy), opady , wiatry

Autor wybrał najlepszą odpowiedź:

_darek_ 27.04.2020 23:58

Zgłoś

Antarktyda w całości leży w strefie klimatów okołobiegunowych; występują klimaty podbiegunowe z cechami morskimi (w najcieplejszym miesiącu temperatura ponad 0°C), które obejmują jedynie północną część Półwyspu Antarktycznego i sąsiednie wyspy, oraz dominujące na kontynencie klimaty biegunowe (w najcieplejszym miesiącu temperatura poniżej 0°C) — morski w pasie przybrzeżnym i kontynentalny wewnątrz Antarktydy; wokół bieguna geograficznego jedyny w swoim rodzaju na Ziemi klimat biegunowy o bardzo silnych i wybitnych cechach kontynentalnych z wyjątkowo niską temperaturą, znikomą wilgotnością powietrza i bardzo skąpymi opadami; średnia temperatura w styczniu wynosi od –1°C na krańcach Półwyspu Antarktycznego do –33°C na stacji Wostok; w lipcu odpowiednio –7°C do –72°C; VIII 1960 na biegunie geograficznym (stacja Amundsen–Scott) zanotowano –88,3°C, podczas gdy na wybrzeżach było cieplej o 24–54°C; na biegunie geograficznym zarejestrowano 1965 najniższą temperaturę na Ziemi –94,5°C, najwyższą na kontynencie +11,6°C zanotowano przed 1958 na stacji Oazis. W strefie brzeżnej częste i niezwykle silne wiatry znad kontynentu (rocznie 200–300 dni z prędkością ponad 10 m/s, w porywach nawet 60–90 m/s), a w środkowej wiatry o prędkości 4–6 m/s; częste zamiecie śnieżne; opady (50–500 mm) występują niemal wyłącznie w postaci stałej; deszcz zdarza się niezwykle rzadko i jedynie na wybrzeżach.
Dzień polarny – zjawisko wynikające z ruchu obiegowego Ziemi, występujące w strefach polarnych oraz w tundrze tj. na obszarach ograniczonych kołami podbiegunowymi, polegające na niechowaniu się tarczy słonecznej poniżej linii widnokręgu w trakcie jej widomej wędrówki wokół Słońca po sklepieniu niebieskim przez co najmniej 24 godziny.

Długość dnia polarnego jest zróżnicowana, od 24 godzin na terenach położonych na szerokościach geograficznych wyznaczających koła podbiegunowe do 6 miesięcy na samych biegunach.

Zjawisko dnia polarnego występuje przemiennie z występowaniem zjawiska nocy polarnej. Gdy na biegunie północnym trwa półroczna noc polarna, na biegunie południowym trwa również półroczny dzień polarny i na odwrót.
Noc polarna – zjawisko polegające na tym, że w danym miejscu przez ponad 24 godziny trwa noc (brak zmierzchu). Zjawisko to występuje tylko na obszarach o szerokości geograficznej wyższej niż 67°23' obu półkul.

Noc polarna nie występuje na kole podbiegunowym – tam podczas przesilenia zimowego środek tarczy Słońca w najwyższym punkcie znajduje się na horyzoncie, zatem połowa tarczy słonecznej jest widoczna. Ponadto, ze względu na zakrzywienie promieni słonecznych, kiedy te wchodzą pod małym kątem w atmosferę, wschody i zachody dają się obserwować nawet gdy środek tarczy Słońca znajduje się 50 minut kątowych poniżej horyzontu.
W zależności od położenia Słońca względem horyzontu rozróżnia się trzy rodzaje zmierzchu oraz analogicznie trzy rodzaje świtu. Na tej samej podstawie definiuje się typy nocy polarnej:

cywilną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 72°33', kiedy nie występuje zmierzch cywilny,
nawigacyjną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 78°33', kiedy nie występuje zmierzch nawigacyjny,
astronomiczną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 84°33', kiedy nie występuje zmierzch astronomiczny.

Najlepsza odpowiedź

Odpowiedzi (1)

_darek_ 27.04.2020 23:58

Zgłoś

Antarktyda w całości leży w strefie klimatów okołobiegunowych; występują klimaty podbiegunowe z cechami morskimi (w najcieplejszym miesiącu temperatura ponad 0°C), które obejmują jedynie północną część Półwyspu Antarktycznego i sąsiednie wyspy, oraz dominujące na kontynencie klimaty biegunowe (w najcieplejszym miesiącu temperatura poniżej 0°C) — morski w pasie przybrzeżnym i kontynentalny wewnątrz Antarktydy; wokół bieguna geograficznego jedyny w swoim rodzaju na Ziemi klimat biegunowy o bardzo silnych i wybitnych cechach kontynentalnych z wyjątkowo niską temperaturą, znikomą wilgotnością powietrza i bardzo skąpymi opadami; średnia temperatura w styczniu wynosi od –1°C na krańcach Półwyspu Antarktycznego do –33°C na stacji Wostok; w lipcu odpowiednio –7°C do –72°C; VIII 1960 na biegunie geograficznym (stacja Amundsen–Scott) zanotowano –88,3°C, podczas gdy na wybrzeżach było cieplej o 24–54°C; na biegunie geograficznym zarejestrowano 1965 najniższą temperaturę na Ziemi –94,5°C, najwyższą na kontynencie +11,6°C zanotowano przed 1958 na stacji Oazis. W strefie brzeżnej częste i niezwykle silne wiatry znad kontynentu (rocznie 200–300 dni z prędkością ponad 10 m/s, w porywach nawet 60–90 m/s), a w środkowej wiatry o prędkości 4–6 m/s; częste zamiecie śnieżne; opady (50–500 mm) występują niemal wyłącznie w postaci stałej; deszcz zdarza się niezwykle rzadko i jedynie na wybrzeżach.
Dzień polarny – zjawisko wynikające z ruchu obiegowego Ziemi, występujące w strefach polarnych oraz w tundrze tj. na obszarach ograniczonych kołami podbiegunowymi, polegające na niechowaniu się tarczy słonecznej poniżej linii widnokręgu w trakcie jej widomej wędrówki wokół Słońca po sklepieniu niebieskim przez co najmniej 24 godziny.

Długość dnia polarnego jest zróżnicowana, od 24 godzin na terenach położonych na szerokościach geograficznych wyznaczających koła podbiegunowe do 6 miesięcy na samych biegunach.

Zjawisko dnia polarnego występuje przemiennie z występowaniem zjawiska nocy polarnej. Gdy na biegunie północnym trwa półroczna noc polarna, na biegunie południowym trwa również półroczny dzień polarny i na odwrót.
Noc polarna – zjawisko polegające na tym, że w danym miejscu przez ponad 24 godziny trwa noc (brak zmierzchu). Zjawisko to występuje tylko na obszarach o szerokości geograficznej wyższej niż 67°23' obu półkul.

Noc polarna nie występuje na kole podbiegunowym – tam podczas przesilenia zimowego środek tarczy Słońca w najwyższym punkcie znajduje się na horyzoncie, zatem połowa tarczy słonecznej jest widoczna. Ponadto, ze względu na zakrzywienie promieni słonecznych, kiedy te wchodzą pod małym kątem w atmosferę, wschody i zachody dają się obserwować nawet gdy środek tarczy Słońca znajduje się 50 minut kątowych poniżej horyzontu.
W zależności od położenia Słońca względem horyzontu rozróżnia się trzy rodzaje zmierzchu oraz analogicznie trzy rodzaje świtu. Na tej samej podstawie definiuje się typy nocy polarnej:

cywilną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 72°33', kiedy nie występuje zmierzch cywilny,
nawigacyjną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 78°33', kiedy nie występuje zmierzch nawigacyjny,
astronomiczną noc polarną – okres zimy na obszarach o szerokości geograficznej powyżej 84°33', kiedy nie występuje zmierzch astronomiczny.

Najlepsza odpowiedź
1
0

Potrzebujesz pomocy?

Geografia fizyczna (Geografia)

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2020 Wszystkie prawa zastrzeżone.