Dyfrakcja jest zjawiskiem polegającym na uginaniu się fali , przechodzącej w pobliżu szczeliny, niewielkiej w porównaniu z długością tej fali. Zjawiska dyfrakcji występują dla każdego typu ruchu falowego, począwszy od optyki a skończywszy na rozpraszaniu cząstek elementarnych.

Zgodnie z zasadą Huygensa, każdy punkt przestrzeni, do którego dociera fala płaska staje się źródłem elementarnej fali kulistej. Fale te za przeszkodą interferują ze sobą i powstaje nowe czoło fali.

Interferencję można zdefiniować jako sposób, w jaki oddziałują ze sobą dwa lub więcej ciągi falowe. Interferencję najlepiej zaobserwować w eksperymencie z dwiema szczelinami. Fale świetlne przechodząc przez szczeliny interferują ze sobą, czyli nakładają się. Na ekranie powstaje charakterystyczny obraz interferencyjny czyli układ jasnych i ciemnych prążków. Warunkiem uzyskania dobrze określonych prążków interferencyjnych jest spójność fal świetlnych - muszą mieć określoną, stałą w czasie różnicę faz.

Zjawisko interferencji wykorzystuje się m.in. w interferometrach, do pomiaru długości fal lub własności ośrodków, w których się rozchodzą.

Jeżeli nakładające się fale wychodzą ze skończonej liczby spójnych źródeł promieniowania to mówi się o interferencji. Natomiast, jeśli nakładające się fale otrzymuje się przez podział fali na nieskończenie małe, spójne źródła to zjawisko to nazywa się dyfrakcją.