pisarz i filozof francuski doby oświecenia. Był synem paryskiego notariusza i wychowankiem szkoły jezuickiej. Był człowiekiem bardzo ambitnym, zdolnym, błyskotliwym, drażliwym, mściwym i zuchwałym. W latach 20. XVIII w. zadebiutował jako dramaturg, co pozwoliło mu trafić na salony. Bardzo szybko jednak został oskarżony o szerzenie niebezpiecznych poglądów, niemoralność i oszczerstwa, za co trafił do Bastylii.
W latach 1726-29 przebywał w Anglii, gdzie zapoznał się z dziełami Newtona, Locke'a, Shaftesbury'ego i deistów. Stał się też entuzjastą angielskiego ustroju społeczno-politycznego i tamtejszej gospodarki. Interesował się historią, którą postrzegał jako proces wyzwalania rozumu i oczyszczania obyczajów. Uważał, że aż do XVIII w. dzieje ludzkości były nieustannym pasmem błędów (najsurowiej oceniał średniowiecze), z których jednak czasy mu współczesne wyszły zwycięsko, gdyż pozwoliły zatryumfować rozumowi. Uważał, że historia jest ciągłą walką przesądu z rozumem.
Jego najważniejsze dzieła to: Epoka Ludwika XIV, Studium o historii powszechnej oraz obyczajach i duchu narodów, Filozofia historii. Był zwolennikiem monarchii oświeconej i z dużym zaangażowaniem opiewał współczesnych sobie monarchów: Karola XII, Piotra I, Katarzynę II, Fryderyka II. Zdecydowanie walczył z Kościołem katolickim, przepowiadając mu rychły koniec i oskarżając go o celowe utrzymywanie ludzkości w ciemnocie i zacofaniu.
Wyznawał i głosił deizm, a w swojej posiadłości w Ferney stworzył ośrodek kultu Najwyższej Istoty. Swoim ciętym piórem walczył z przesądami, fanatyzmem, niedoskonałym prawem, nietolerancją i niesprawiedliwością. Był jednak bardzo niekonsekwentny w swoich poglądach i często sam sobie przeczył. Miał szerokie zainteresowania i uchodził za jednego z największych oryginałów swojej epoki. Był też współautorem Wielkiej encyklopedii francuskiej.
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
