MAREK (król)

Dzieje Tristana i Izoldy, bohater drugoplanowy; wzór średniowiecznego władcy, brat Blancheflor, matki Tristana.

Wygląd: brak informacji w utworze.

Życiorys: Władca Kornwalii, w jego zamku odbyło się wesele rodziców Tristana. Mąż Izoldy, zdradzony i upokorzony przez żonę. Akceptuje moc napoju miłosnego i zabrania ścinać krzew głogu, rosnący na grobach kochanków.

Charakterystyka: Postać nie mniej tragiczna niż sylwetki kochanków. Darzy miłością ich obydwoje. Tristana kocha jak przyjaciela i syna, w Izoldzie chce widzieć idealną żonę. Jego miłość nie zrodziła się z czarów. Jest uczuciem czysto ludzkim, nie mniej silnym i głębokim niż to, które wzięło początek z magicznego napoju. Marek przeżywa wszystkie cierpienia zdradzanego męża i opuszczonego przyjaciela, a mimo to: "... nigdy, mimo udręki, żalu i straszliwej pomsty (...) nie mógł wygnać z serca Izoldy i Tristana (...). Ani trucizna, ani czary, jedynie tkliwa szlachetność serca natchnęła w nim tę miłość". Z tego powodu Marek musi znosić cierpienia człowieka niekochanego, odtrąconego. Jego miłość to uczucie opisywane w biblijnym Liście św. Pawła - król Marek nie pożąda Izoldy jak Tristan, kocha ją czystą, głęboką miłością, umie przebaczać, jest cierpliwy i wyrozumiały. Za podszeptem dworzan próbuje osądzać i karać ukochaną, ale zwykle powiększa to jedynie jego cierpienie. Tristan otwarcie się mści (kilku rycerzy z drużyny króla Marka zabija), Marek natomiast nie posługuje się zemstą - jest pokorny wobec losu. Przyjmuje rolę niekochanego męża i zdradzonego przyjaciela, akceptuje uczucie łączące Tristana i Izoldę. Sprawia kochankom uroczysty pogrzeb i nie pozwala niszczyć głogu łączącego ich mogiły. Król Marek jest postacią piękną i szlachetną. W imię miłości potrafi wyrzec się swej ukochanej. Dla jej szczęścia rezygnuje z własnych uczuć.

Rola w utworze: wykreowany jest w utworze jako ideał szlachetnego, dobrego władcy.