| Strony maszynopisu (a4): |
3,7 |
| Strony rękopisu (a5): |
9,3 |
| Ocena nauczyciela |
 |
| Komentarz nauczyciela: |
temat wyczerpany,
bogaty język |
| Średnia ilość gwiazdek: |
3,50 |
| pdst. |
gimn. |
liceum |
studia |
|
wybierz szkołę aby
ograniczyć ilość wyników |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Brykowisko |
|
Najświeższe galerie na Brykowisku
|
|
|
|
|
|
|
|
Han$ Nazwa: hahah wyluzujcie |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ostatnio dołączyli do brykujących
|
|
|
|
|
|
|
|
Han$ Wiek: 14
O sobie: : Dostępny i potrzebujący w niektórych momentach waszej pomocy w nauce słucham dużo ton fajnej muzyki i zawsze mam dobry humor xD
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
LEBoss Wiek: 17
Email:
Nr gg: 6242531
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ostatnio dodali prace
|
|
|
|
|
|
|
|
petrus111 Wiek: 27
Email:
O sobie: : Więcej na stronie www.omp.lublin.pl
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
alvinmon16 Wiek: 31
Email:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jak rodziło się i kształtowało konstytucyjne państwo polskie?
Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż polski konstytucjonalizm
formował się przez stulecia, przechodząc przez kolejne fazy, od
epoki demokracji szlacheckiej, przez Polskę rozbiorową, wojenną,
komunistyczną, aż po współczesną demokratyczną.
I tak:
W 1374 roku, król Ludwik Andegaweński, przywilejem koszyckim,
zwolnił polską szlachtę z większości zobowiązań wobec państwa (np.
z budowy zamków warownych czy z podatków za wyjątkiem zmniejszonego
poradlnego). Jedynym, pozostawionym wymogiem, było pełnienie przez
rycerstwo służby wojskowej. W 1422 roku przywilejem czerwińskim, w 1423 przywilejem wareckim
i w 1433 przywilejem jedleńsko-krakowskim, szlachta uzyskała
nietykalność dóbr ziemskich bez wyraźnego wyroku sądowego.
Obowiązywała też, na ich podstawie zasada Niemnem captivabinus nisi iure victum, czyli zakaz aresztowania bez takiegoż wyroku. W 1454 roku Kazimierz Jagiellończyk, w Cerkwicy i Nieszawie,
zgodził się nie zwoływać pospolitego ruszenia, ani stanowić nowych
aktów prawnych i zobowiązań podatkowych, bez zgody braci
szlacheckiej, zgromadzonej na sejmikach. W 1505 roku, konstytucją Nhil novi (Nic o nas, nic bez nas), ustanowiono, że wszelkie postanowienia prawne będą wydawane za
zgodą trzech, równorzędnych stanów sejmujących: króla, senatu i
posłów ziemskich. Po śmierci Zygmunta Augusta w 1572 roku, królowie elekcyjni,
począwszy od Henryka Walezego, zobowiązali się do przyjmowania tzw.
artykułów henrykowskich. Gwarantowały one niezmienność ustroju (np. poprzez obowiązek
zwoływania sejmu raz na dwa lata, na okres sześciu tygodni).
Uzupełniono je o pacta conventa, tj. osobiste zobowiązania elekta wobec szlachty, a z czasem o
postanowienia konfederacji warszawskiej (zapewniającej pokój pomiędzy różniącymi się w wierze). Pierwszy
raz artykuły henrykowskie przyjęto w Rzeczpospolitej w 1573 roku. Wprowadzenie liberum veto, oznaczało z jednej strony uznanie wartości i wolności głosu
posła, z drugiej zaś strony, zakończyło okres demokracji
szlacheckiej. Ustawa Rządowa z 3 Maja 1791 roku, popularnie zwana Konstytucją 3 Maja regulowała ustrój w sensie społecznym i politycznym, zlikwidowała
wszechobecne liberum veto i wolną elekcję. Podzieliła władzę w
państwie na: ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą (trójpodział
Monteskiusza). W 1794 roku Uniwersałem Połanieckim, nie tylko potwierdzono, znaną z Konstytucji 3 Maja, zasadę opieki
państwa nad ludnością chłopską, ale też regulowano ich sytuację
prawną i ekonomiczną. 20 lutego 1919 roku sejm, aktem zwanym Małą Konstytucją, powierzył Józefowi Piłsudskiemu dalsze sprawowanie władzy w
charakterze naczelnika państwa. 17 marca 1921 roku uchwalono Konstytucję marcową, gwarantowała ona trójpodział władzy, oraz wyższość władzy
ustawodawczej nad wykonawczą, prezydencką. Aktem z 23 kwietnia 1935 roku (Konstytucją kwietniową) zerwano z dotychczasowymi, marcowymi ustaleniami. Tym razem to
prezydent dzierżył w swym ręku władzę silniejszą od ustawodawczej,
przed żadną z instytucji: sejmową lub państwową nie ponosił
odpowiedzialności za swą politykę (jedynie "(...) przed Bogiem i
historią"). Od 22 lipca 1952 roku obowiązywała w Polsce Ludowej konstytucja PRL. Nie miała ona nic wspólnego z ustawą zasadniczą, a tym bardziej
ustawą zasadniczą demokratycznego państwa. Przyzwolenie na
konstytucję 1952 roku, osobiście wyraził Stalin, przeczytawszy jej
projekt. Konstytucja zakładała wszechwładzę Polskiej Zjednoczonej
Partii Robotniczej, z pominięciem innych frakcji i ugrupowań
politycznych. Sejm był jednoizbowy, a prawa obywateli, zakreślone w
rozdziale VII, miały wyłącznie deklaratywny charakter. W demokratycznej Polsce, III Rzeczpospolitej, konstytucję
przyjęto w referendum obywatelskim, w dniu 2 kwietnia 1997 roku.
Frekwencja wyniosła 42,86%, za było 52,7% społeczeństwa, przeciwko
45,9%.Konstytucja z 2 kwietnia 1997 roku składa się z trzynastu
rozdziałów poprzedzonych Preambułą. Tytuły kolejnych rozdziałów to: Rzeczpospolita (I), Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela (II), Źródła prawa (III), Sejm i Senat (IV), Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej (V), Rada Ministrów i administracja rządowa (VI), Samorząd terytorialny (VII), Sądy i trybunały (VIII), Organy kontroli państwowej i ochrony prawa (IX), Finanse publiczne (X), Stany nadzwyczajne (XI), Zmiana Konstytucji (XII), Przepisy przejściowe i końcowe (XIII).
Każde demokratyczne państwo (w tym Polska) winno się opierać na
następujących zasadach:
1) suwerenności (zwierzchności narodu); zasada ta oznacza, że państwo jest własnością obywatelską, i tym
różni się np. od średniowiecznej monarchii patrymonialnej, będącej
własnością panującego (króla lub księcia), że najwyższą w nim
władzę sprawuje naród, według tej koncepcji naród nie jest ujmowany
w sensie etnicznym, zatem udział we władzy mają nie tylko osoby o
polskich korzeniach; autorstwo tak pojmowanej suwerenności narodu
przypisuje się Janowi Jakubowi Rousseau
2) trójpodział władzy; zasada zakładająca podział władzy w państwie na: ustawodawczą
(Sejm i Senat), wykonawczą (Prezydent i Rząd) oraz sądowniczą (sądy
i trybunały); istotą funkcjonowania wspomnianej zasady jest
niemożność skupienia w jednym ręku całej i niepodzielnej władzy, a
skrajnym przeciwieństwem jednolitość rządów, mogąca prowadzić np.
do realnego socjalizmu; ideologami kierunku byli Charles Louis
Montesquieu oraz John Locke
3) pluralizmu, zapewniająca swobodę działania licznych partii, frakcji i
ugrupowań politycznych, pozwalająca na swobodę wyznania,
światopoglądu, obyczaju, oraz zakładająca gospodarkę wolnorynkową,
z funkcjonującymi w niej odmiennymi: prywatnymi i państwowymi
podmiotami gospodarczymi
4) demokratycznego państwa prawa, zasada ta zakłada następującą hierarchię aktów prawnych w Polsce:
jeden: konstytucja oraz prawa człowieka, dwa: ustawy oraz
rozporządzenia; mówi także o jawności, jasności, przejrzystości
prawa, a nade wszystko, że nie może ono działać wstecz (lex retro non agit)
5) konstytucjonalizmu, zasada nawiązująca do poprzedniej, najważniejszym aktem prawnym w
państwie (obok praw człowieka) winna być konstytucja
6) legalizmu, wszelkie organizacje w państwie winny posiadać prawo do działania
(tzw. legitymizację), a działania państwa nie mogą być bezprawne
7) niezawisłości sądów, sędziów chroni immunitet, a na ich działania żadna instytucja oraz żadna osoba
prywatna nie może (i nie powinna) wywierać nacisku lub wpływu
8) reprezentacji politycznej, obywatele sprawują władzę przez wybranych przez siebie
reprezentantów
9) wolności i praw człowieka i obywatela
10) samorządności terytorialnej
11) jednolitości (unitarności) państwa, funkcjonowanie w Polsce mniejszych jednostek terytorialnych (np.
województw) ma wyłącznie specyfikę i naturę administracyjną.
