KUKULANKA MARYSIA

M. Konopnicka O krasnoludkach i sierotce Marysi, bohaterka tytułowa; córka Kukuliny, sierotka, w zamian za kąt do spania i skromne jedzenie pasła gęsi u jednej z gospodyń. Skromna i nieśmiała dziewczynka o bardzo wrażliwym i dobrym serduszku.

Wygląd: Była małą, drobną dziewczynką o złocistych włosach, splecionych w warkoczyki, błękitnych oczach i bladej twarzyczce. W wychudłych rączkach trzymała gałązkę, którą zaganiała gąski. Chłodna rosa poranna ziębiła jej bose nóżki. "Czy to, że mocy wielkiej na tym cudzym chlebie nie miała, czy też tak już z tego sieroctwa swojego nie lubiła Marysia biegać, tańczyć, gonić się ani w zajączka z dziećmi grać. Lubiła za to śpiewać". Znała wiele różnych piosenek, ale najbardziej lubiła tę o sierotce, co pasła gąski.

Życiorys: We wsi ludzie nazywali ją Marysią sierotką. Naprawdę była córką Kukuliny litościwej wieśniaczki, która obroniła Podziomka przed rozgniewaną matką Jaśka. Gdy matka osierociła dziewczynkę, smutny był los dziecka. "Pracowała, jak mogła i wedle sił swoich, za ten kąt na cudzym zapiecku, za tę garść słomy, na której sypiała, za tę łyżkę strawy, którą się pożywiła. Za tę zgrzebną koszulinę, która jej grzbiet kryła. Kolebała zimą dziecko, nosiła chrust z boru, ze studni wodę, latem gąski pasała".

Charakterystyka: Była dziewczynką uczynną i pracowitą. Dbała, by jej uboga odzież była czysta, włoski starannie uczesane, a buzia umyta. Na pastwisku chętnie obserwowała małego chomika i śpiewała dla niego piosenki, widząc, że chętnie ich słucha. Gdy straciła gąski, a gospodyni wypędziła ją z chaty - odważnie powędrowała do królowej Tatry drogą pełną trudów i niebezpieczeństw. W chacie Skrobka nie żałowała sił, by ją uporządkować i odwdzięczyć się gospodarzowi za opiekę. "Komin świeżą gliną wylepiony, pajęczyny omiecione, ława, stół, zydle pomyte, śmieci jakby nigdy nie bywało, cała chatynka uboga pojaśniała, wypiękniała nagle". Zajęła się też opuszczonym ogródkiem i synami Skrobka. Wniosła do chaty biednego chłopa radość i dostatek. Była skromna, łagodna, odpowiedzialna.

Rola w utworze: Marysia jest postacią pozytywną. Jej dobroć, wrażliwe serduszko, uczynność i pracowitość zyskują sympatię krasnoludków, królowej Tatry i czytelników. Zostaje nagrodzona za swe zalety: "I oto sierota, która była jako jagnię bez ochrony i jak gołąb bez gniazda, przygarnięta jest pod dach i policzona między rodzone, jako jedna z nich. I jest błogosławieństwem chaty, a dobro weszło za nią, jak wchodzi woń za wiosennym kwieciem".