BLANKA

Jerzy Andrzejewski Bramy raju, bohaterka drugoplanowa; uosobienie zła, zakłamania, obłudy

Wygląd: Wyróżnia się wśród skromnie, na biało ubranych dzieci, bogatą, jedwabną, jasnozieloną suknią; jest świadomą swego uroku młodą kobietą

Życiorys: Niewiele informacji w utworze, wiadomo jedynie, że jest córką kołodzieja

Charakterystyka: Nie chce się spowiadać, zakonnik wydaje się jej odrażający, bo "śmierdzi jak stary cap", ale Aleksy zmusza ją do udziału w sakramencie, choćby miała kłamać. Jest to zła, zepsuta dziewczyna. Myśli o Aleksym i marzy o nocy, którą z nim spędzi. Myśli, że go nienawidzi, ale jednocześnie pożąda. Ona też kocha Jakuba, a ponieważ ją odtrącił, kocha się z Aleksym. Podchodząc do spowiednika kłamie, że jest narzeczoną Aleksego i opowiada o Jakubie i jego miłości z Maud. Zakonnik musi ją upomnieć, by spowiadała się ze swoich grzechów, a nie cudzych. Blanka wini za swoje grzechy: próżność, kłamliwość, rozpustę Jakuba, bo gdyby ją pokochał, byłaby inna. Zakonnik nie zgadza się z nią - uważa, że to ona zepsułaby Jakuba. Blanka jest pełna nienawiści, zazdrości. O wszystkich mówi z niechęcią: i o Jakubie, i o Maud, i o Aleksym. Myśli tylko o rozkoszach, które przeżyje w nocy w ramionach Aleksego. Spowiednik udziela jej rozgrzeszenia, bo jest nieszczęśliwa, gdyż nie zdaje sobie sprawy ze swojego upadku. Na koniec Blanka fałszywie wyznaje zakonnikowi, iż są z Aleksym jak brat i siostra, że wiele dobrego robią dla ubogich, że wyruszyła za nim na krucjatę, aby go "myślą i uczynkiem wspierać i wspomagać"

Blanka sama nie zna do końca istoty swych uczuć. Nie potrafi przestać się oszukiwać. Wciąż za swe niepowodzenia wini innych, nie panuje nad swymi namiętnościami, rządzą nią potrzeby ciała. Mnich daje jej jednak rozgrzeszenie, gdyż wiele wycierpiała

Rola w utworze: Blanka jest istotą do gruntu złą, zakłamaną. Tworzy mity wokół własnej osoby i sama w nie wierzy. Pragnie zdobywać mężczyzn. Takie jest też jej uczucie do Jakuba. Wyobraża sobie, że go kocha, bo jej nie uległ. Z Aleksym łączy ją tylko pożądanie. Do tego jest zawistna. Pragnie też bogactwa, zaszczytów. Dlaczego poszła na krucjatę? Bo wyruszyli na nią wszyscy chłopcy, których pragnęła uwodzić