styl w sztuce, zwłaszcza w architekturze wnętrz, wywodzący się z
baroku, występujący w Europie ok. połowy XVIII w., odznaczający się
lekkością i dekoracyjnością, swobodną kompozycją, asymetrią,
płynnością linii oraz zamiłowaniem do motywów egzotycznych (np.
chińskich),
lit. kierunek w literaturze francuskiej XVIII w. charakteryzujący się
wytwornością, lekkością, upodobaniem do sielankowości i
sentymentalizmu.
