okres w historii kultury europejskiej (XIV-XVI w.),
zapoczątkowany we Włoszech, charakteryzujący się rozwojem nauki,
sztuki, literatury i muzyki, nawiązaniem do kultury antycznej,
nasileniem się tendencji humanistycznych i antropocentrycznych,
przeciwstawianych średniowiecznemu teocentryzmowi; odrodzenie,
styl w sztukach plastycznych i architekturze panujący w tym
okresie, nawiązujący do antyku, charakteryzujący się odejściem od
średniowiecznej fantastyki i deformacji w kierunku realizmu,
wynikającego z obserwacji natury, studiów anatomicznych, znajomości
zasad perspektywy itp., w architekturze zrywający z gotykiem,
dbający o uwydatnienie piękna,
odrodzenie się czegoś, powrót do czegoś, odnowienie, rozkwit.
