styl w sztukach plastycznych dominujący w Europie od połowy XII
do końca XV w., charakteryzujący się stosowaniem sklepienia
krzyżowo-żebrowego oraz systemu skarp i łuków przyporowych, a także
ostrołuku, podkreślający strzelistość budowli;
typ pisma łacińskiego o wydłużonych literach i ostro łamanych
łukach, używanego głównie w krajach zachodniej Europy w okresie
późnego średniowiecza.
