SZYMON Z LIPNICY

A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater drugoplanowy; postać historyczna, zakonnik ze zgromadzenia bernardynów, święty.

Wygląd: brak informacji w utworze.

Życiorys: Zakonnik ze zgromadzenia bernardynów, szczególnie poświęcał się pracy dla ubogich, pomocy najbiedniejszym: "...w dużej sklepionej izbie znajdowały się poskładane na półkach skarby ojca Szymona: stare ubrania, wyżebrane po domach dla ubogich. W porządku utrzymywał swoją szatnię; dziecinna odzież, powiązana osobno, zajmowała całą jedną półkę. Większe kapoty, kożuszki, kubraki leżały na innych, a pod oknem skrzynia z wypraną bielizną.

Raz w tydzień, w piątek, obchodził świątobliwy zakonnik zaułki i przedmiejskie chałupy, gdzie najuboższa ludność głodem przymierała; tam roznosił wyżebrany chleb, krupy i odzienie". W powieści Szymon z Lipnicy przyjaźni się z Janem Długoszem, przepowiada mu również czas śmierci. On sam zmarł rok później i został pochowany pod progiem kościoła Bernardynów. To miejsce zasłynęło już wkrótce z cudów: "przynoszono chorych a nawet umierających; wracali o własnej sile do domu, ślepi odzyskiwali wzrok, chromi władzę w nogach".

Charakterystyka: Człowiek niezwykle dobry i wrażliwy, zwłaszcza na nędzę i cierpienie najuboższych. Chętnie opiekuje się potrzebującymi, także Wawrzusiem. Stara się znaleźć chłopcu dom, dlatego przyprowadza go do Długosza.

Rola w utworze: Kolejny święty, opisany w książce (obok Kazimierza), a poza tym bardzo pobożny dobroczyńca, którego działalność była tak ważna, że został kanonizowany.