SKOWRONEK WAWRZUŚ

A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater główny; ulubiony uczeń Wita Stwosza, prawdziwy artysta.

Wygląd: Wawrzuś jest ślicznym, drobnym, jasnowłosym dzieckiem, o ciekawym i bystrym spojrzeniu. Porusza się szybko i zgrabnie. Jego małe dłonie noszą liczne ślady po ostrym koziku, którym rzeźbi figurki z drewna.

Życiorys: Wawrzuś jest chłopcem pochodzącym z podkrakowskiej wsi Poręba. W chwili rozpoczęcia akcji ma osiem lat, kiedy w kościele Mariackim zostaje odsłonięty ołtarz, bohater jest już prawie dziewiętnastoletnim młodzieńcem. Jest synem Wojciecha i Barbary Skowronków z Poręby, ma dwie siostry: Marysię i Kondusię.

Charakterystyka: Największą pasją Wawrzusia jest rzeźbienie w drewnie. Rzeźbi tak ładnie, że wydaje się, iż w jego rękach drewniane zwierzątka ożywają. Ten dar boży uczynił z niego ulubionego ucznia mistrza Wita Stwosza. Tym bardziej, że chłopiec pilnie przykłada się do nauki ulubionego rzemiosła.

Wawrzuś jest inteligentny, łatwo przystosowuje się do zmian, umie się znaleźć w każdej sytuacji. Bez trudu uczy się pisać i czytać. Łatwo też opanowuje sztukę akrobacji. Jest chłopcem poważnym i skupionym, przyzwyczajony do obowiązków, w nauce i pracy jest sumienny i wytrwały. Jest także uczuciowy i wrażliwy: tęskni za domem, jest wiernym przyjacielem. Odznacza się szlachetnym charakterem, brzydzi się kradzieżą. Jest religijny. Z wdzięczności za bożą opiekę ofiarowuje jasełka, wykonane własnoręcznie kościołowi Bernardynów. Jest miłym, sympatycznym chłopcem.

Rola w utworze: Wawrzuś jest przykładem tych wszystkich młodych chłopców, którzy dzięki talentowi, a także odwadze, uporowi i pracowitości oraz pomocy znakomitych nauczycieli, mogą stać się prawdziwymi artystami.