JEDWABIŃSKA AURELIA (w powieści ona sama przedstawia się jako: Genowefa Lompke, Sztompke, Trombke, Bombke, Zombke, Rombke)

M. Musierowicz Opium w rosole, bohaterka główna; sześcioletnia dziewczynka, córka Ewy i Eugeniusza Jedwabińskich.

Wygląd: jest bardzo dobrze ubrana, wygląda na zadbaną.

Życiorys: Nieszczęśliwe, pozbawione miłości rodzicielskiej dziecko, które szuka uczuć i poczucia bezpieczeństwa w domach obcych ludzi. Choć jest jeszcze mała, przeżywa bardzo poważne problemy - w swoim domu nie czuje rodzicielskiej miłości, czuje się samotna i opuszczona. Szuka ciepła i miłości w domach obcych ludzi, przychodzi "na obiadki", szybko się zaprzyjaźnia, wtedy staje się wesoła i ufna. W domu czuje się bardzo źle. Na szczęście jej historia dobrze się kończy. Pani Ewa zaczyna rozumieć potrzeby córeczki, uczy się okazywać miłość - Aurelia staje się szczęśliwym dzieckiem.

Charakterystyka: Ujmująca i sympatyczna. Troszczy się o innych, jest przenikliwa i wrażliwa na uczucia innych. Od razu zauważa, że "Kreska" jest zauroczona Maćkiem Ogorzałką, postanawia zaopiekować się bratem Maćka, Piotrem, choć on jest trzydziestolatkiem, a ona sześciolatką. Budzi współczucie czytelnika, ale i podziw dla uporu, z jakim Aurelia szuka własnego domu.

Rola w utworze: Dziewczynka, której brak miłości rodziców. Jej historia może uczyć: pieniądze, sytuacja materialna nie są najważniejsze, ważny jest dom, miłość, bezpieczeństwo. To daje nam prawdziwe szczęście.