Napisz opowiadanie o spotkaniu z bohaterem wybranej lektury obowiązkowej, dzięki któremu odkrywasz swój talent. Wypracowanie powinno dowodzić, że dobrze znasz wybraną lekturę obowiązków.
Siedziałem na ławce w parku, gapiąc się tępo w pusty szkicownik. Wszyscy w klasie mieli już jakieś pasje, a ja czułem się jak bezbarwna plama. Nagle obok mnie usiadł starszy mężczyzna w dziwnym, staromodnym płaszczu. Miał przenikliwe oczy i siwą brodę. Z jakiegoś powodu od razu wiedziałem, że to Skawiński z Latarnika Henryka Sienkiewicza.
– Piękny dzień na marzenia, prawda? – odezwał się cicho. – Ja kiedyś marzyłem tylko o spokoju, o swoim miejscu na ziemi, tak jak wtedy w Aspinwall.
Spojrzałem na niego zaskoczony. Wiedziałem, że Skawiński to tułacz, który walczył w powstaniu listopadowym, w Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych. Szukał przystani, a gdy ją znalazł w latarni morskiej, zgubiła go miłość do ojczyzny i lektura Pana Tadeusza.
– Ja nie mam marzeń, panie Skawiński – westchnąłem. – Nie mam nawet talentu.
– Tak myślisz? – uśmiechnął się. – Ja też myślałem, że jestem tylko starym żołnierzem. Dopóki nie otworzyłem tej książki od Japończyka. Wtedy zrozumiałem, że moim talentem jest czucie sercem, pamięć o tym, co ważne. Spróbuj opisać to, co widzisz, ale nie oczami, tylko tęsknotą.
Podał mi stare, pożółkłe pióro. Zacząłem pisać. Nie o szkole, ale o szumie oceanu, o świetle latarni przecinającym mrok i o tym, jak to jest być „ptakiem, co gniazdo swe rzuca”. Słowa płynęły same, rytmiczne i pełne emocji, których wcześniej nie umiałem nazwać.
Kiedy skończyłem, ławka była pusta. Został tylko zapach morskiej soli i kartka zapisana tekstem, który poruszyłby nawet najbardziej zatwardziałe serce. Zrozumiałem, że moim talentem jest pisanie o emocjach, o których inni boją się mówić. Skawiński, który przez lekturę stracił pracę, ale odzyskał duszę, pokazał mi, że słowa mają moc budowania własnego portu.
Odpowiedzi (1)
tramwaj2685
Profesor Bryk
Punkty rankingowe:
Zdobyte odznaki:
tramwaj2685 14.04.2026 20:04
Siedziałem na ławce w parku, gapiąc się tępo w pusty szkicownik. Wszyscy w klasie mieli już jakieś pasje, a ja czułem się jak bezbarwna plama. Nagle obok mnie usiadł starszy mężczyzna w dziwnym, staromodnym płaszczu. Miał przenikliwe oczy i siwą brodę. Z jakiegoś powodu od razu wiedziałem, że to Skawiński z Latarnika Henryka Sienkiewicza.
– Piękny dzień na marzenia, prawda? – odezwał się cicho. – Ja kiedyś marzyłem tylko o spokoju, o swoim miejscu na ziemi, tak jak wtedy w Aspinwall.
Spojrzałem na niego zaskoczony. Wiedziałem, że Skawiński to tułacz, który walczył w powstaniu listopadowym, w Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych. Szukał przystani, a gdy ją znalazł w latarni morskiej, zgubiła go miłość do ojczyzny i lektura Pana Tadeusza.
– Ja nie mam marzeń, panie Skawiński – westchnąłem. – Nie mam nawet talentu.
– Tak myślisz? – uśmiechnął się. – Ja też myślałem, że jestem tylko starym żołnierzem. Dopóki nie otworzyłem tej książki od Japończyka. Wtedy zrozumiałem, że moim talentem jest czucie sercem, pamięć o tym, co ważne. Spróbuj opisać to, co widzisz, ale nie oczami, tylko tęsknotą.
Podał mi stare, pożółkłe pióro. Zacząłem pisać. Nie o szkole, ale o szumie oceanu, o świetle latarni przecinającym mrok i o tym, jak to jest być „ptakiem, co gniazdo swe rzuca”. Słowa płynęły same, rytmiczne i pełne emocji, których wcześniej nie umiałem nazwać.
Kiedy skończyłem, ławka była pusta. Został tylko zapach morskiej soli i kartka zapisana tekstem, który poruszyłby nawet najbardziej zatwardziałe serce. Zrozumiałem, że moim talentem jest pisanie o emocjach, o których inni boją się mówić. Skawiński, który przez lekturę stracił pracę, ale odzyskał duszę, pokazał mi, że słowa mają moc budowania własnego portu.
Najlepsza odpowiedź