Absolutyzm pojawił się w Europie w XVI wieku, ale zjawiskiem masowym stał się dopiero w drugiej

połowie XVII wieku. Monarchowie stopniowo umacniali swoją władzę i poszerzali jej zakres. Odbywało się to kosztem przedstawicielstw stanowych, które były konsekwentnie odsuwane od wpływów na rządy. Program centralizacji władzy oznaczał również ograniczanie przywilejów stanowych i terytorialnych oraz eliminowanie różnych, typowych dla średniowiecza, korporacji. Władcy w swej polityce wewnętrznej starali się likwidować lub chociaż ograniczać autonomię miast. W krajach katolickich dążyli do osłabienia wpływów Kościoła, a w krajach protestanckich całkowicie podporządkowywali Kościół swojej władzy.Podstawą absolutyzmu była całkowicie podporządkowana i oddana królowi silna armia zawodowa oraz niezbędny dla jej utrzymania, sprawny system podatkowy. Jedno i drugie władca starał się wyjąć spod kontroli społecznej.Narzędziem sprawowania rządów był rozbudowany i zhierarchizowany aparat biurokratyczny. Składał się z całkowicie zależnych od władcy, zawodowych, wysoko wykwalifikowanych urzędników. Częstym zjawiskiem była kolegialność urzędów. Spowodowane było to przekonaniem, że tworzone w ten sposób struktury administracyjne są bardziej wszechstronne, dla władcy bezpieczniejsze i gwarantują ciągłość polityki, ponieważ sprzyjają płynnej wymianie kadr. Ich wadą jednak było rozmycie odpowiedzialności i spowolnienie funkcjonowania aparatu państwa. Charakterystyka absolutyzmu oświceniowego   "Absolutyzm oświecony państw ościennych w XVIII w. zagrożeniem dla Rzeczypospolitej "- w wypowiedzi odwołaj się do najbardziej charakterystycznych cech ustroju Polski i Litwy *

Odpowiedzi (0)

Potrzebujesz pomocy?

XVII wiek (Historia)

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2021 Wszystkie prawa zastrzeżone.