dążenie do osiągania celów praktycznych, korzyści, wygód,
filoz. doktryna etyczna rozpowszechniona w XVIII - XIX w., głosząca, że
pożytek jednostki lub społeczeństwa powinien stanowić najwyższy cel
postępowania i zakładająca, iż dążenie do dobra własnego sprzyja
mnożeniu dobra ogólnego.
