HORESZKÓWNA ZOSIA

A. Mickiewicz Pan Tadeusz, bohaterka drugoplanowa; córka Ewy i wnuczka Stolnika Horeszki.

Wygląd: Ma typowo słowiańską urodę: jasne jak zboże włosy, niebieskie oczy, jest uosobieniem wdzięku, delikatności, dziewczęcości i niewinności. Mickiewicz porównuje ją do białej lilii.

Życiorys: Od dwóch lat przebywa w Soplicowie, wcześniej mieszkała w Petersburgu. Dziadek Zosi zginął z ręki Jacka Soplicy, matka zmarła na Syberii. Maleńka Zosia pozostała w kraju. Jacek polecił bratu zaopiekować się osieroconym dzieckiem. Zosia ma zaledwie czternaście lat. Pod fachową opieką Telimeny wkracza właśnie na salony, na razie - soplicowskie.

Charakterystyka: Jest wesoła, pogodna, skromna i początkowo bardzo płochliwa. Nic dziwnego, skoro Telimena "wyprowadza ją na świat" dopiero teraz, a tymczasem Zosia przebywa w Soplicowie od dwóch lat i do tej pory nie bywała w towarzystwie. Stali mieszkańcy bardzo ją lubią - jest ulubienicą Jankiela - wielkiego patrioty i artysty.

Zosia jest szczera, bezpośrednia, naturalna, nie ma w sobie nic ze sztuczności i udawania, właściwych światowym damom, np. Telimenie. Tadeusz, kiedy ją wreszcie dostrzega, zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia, a ona całym sercem odwzajemnia uczucie.

W czasie trwania akcji bohaterka także dorośleje. Jak na młodziutką dziewczynę wykazuje się sporą dozą zdrowego rozsądku i opanowania. Nie godzi się na zaręczyny w przeddzień wyjazdu Tadeusza do Księstwa Warszawskiego, woli poddać uczucie próbie trwałości. Czuje się w pełni Polką, Litwinką, nosi się godnie, zamierza być wzorową żoną Tadeusza i gospodynią w Soplicowie. W trakcie uroczystości zaręczynowej Zosia wodzi rej w tańcu, swoim wyglądem i wdziękiem budzi podziw u wszystkich zgromadzonych gości.

Rola w utworze: wzorowa partnerka młodego Tadeusza, reprezentantka młodego pokolenia.