BIAŁY KIEŁ

J. London Biały Kieł, bohater główny i tytułowy; pies, syn Kiche i Jednookiego.

Wygląd: mieszaniec wilka i psa (w jednej czwartej).

Życiorys: Urodzony na wolności, jako dwumiesięczne szczenię trafia z matką do obozu Indian i staje się własnością Szarego Bobra. Kiedy ma pięć lat, zostaje odsprzedany "Pięknisiowi" Smithowi. Po kilku miesiącach trafia w ręce Weendona Scotta i wraz z nim wyjeżdża do Kalifornii, do jego rodzinnej posiadłości. Imię nadał zwierzęciu Szary Bóbr, przy pierwszym spotkaniu wilczka z ludźmi. Biały Kieł przeżył jako jedyne szczenię z miotu, był bowiem od swego rodzeństwa większy i silniejszy. Warunki, w jakich wzrastał, sprawiły, że mimo kontaktów z ludźmi stał się dziki, okrutny i zawzięty. Nieustanne zagrożenie ze strony obozowych psów, zwłaszcza podstępne ataki Długiej Wargi uczyniły zeń "błyskawicę niosącą śmierć".

Charakterystyka: Był nieprawdopodobnie szybki, zwinny, potrafił wykorzystać każde potknięcie czy chwilę nieuwagi przeciwnika, by go pokonać. Nigdy nie szczekał, atakował w zupełnej ciszy i z błyskawiczną szybkością. Nikt też nie potrafił zwalić go z łap.

Nienawidził przedstawicieli swojego gatunku, w dzieciństwie wyrzucony poza nawias, później świadomie wybierał samotność. Pobyt u "Pięknisia" Smitha spowodował, że spotęgowały się jego wilcze cechy - dzikość, okrucieństwo i szaleńcza wprost odwaga. Dręczony przez swego właściciela i gapiów żądnych sensacji, trwał w szale nienawiści do wszystkiego, co żywe. Okiełznać mógł go tylko bat lub kij i stalowy łańcuch.

Białego Kła uratował Weendon Scott. Jego łagodność, współczucie oraz upór sprawiły, że wilk nauczył się kochać. Za ten dar odpłacił swemu panu z nawiązką - uratował życie sędziemu oraz przyprowadził pomoc, gdy Weendon złamał nogę podczas upadku z konia.

Rola w utworze: Bohater zwierzęcy, który zaprzyjaźnia się z człowiekiem, choć niejednokrotnie został przez niego skrzywdzony.