Przejdź na stronę główną Interia.pl

Zaprezentuj klasie wybraną lekturę z klasy I LO czyli Antygona, król Edyp i inne przykład Drodzy koledzy i koleżanki chciałem przedstawić wam lekturę bla bla bla i opowiedzieć historię lektury tak aby wykazać jej znajomość dobrze żeby ponad 100 słów było a najlepiej ok 200

Odpowiedzi (1)

konto usunięte 06.09.2020 14:07

Zgłoś

III część Dziadów – utwór przywołujący wydarzenia związane z wileńskim procesem filomatów i filaretów w 1823 roku – ukazuje przede wszystkim rozmiar narodowej martyrologii. Na jej obraz składa się szereg dramatycznych ujęć przedstawiających męczeństwo Polaków. To między innymi opis działań represyjnych podjętych wobec polskiej młodzieży przez aparat policyjny Nowosilcowa, opowieść Jana Sobolewskiego o młodych spiskowcach wywożonych kibitkami na Sybir, relacja Adolfa o obłąkanym Cichowskim, wstrząsająca historia młodego Rollinsona, który popełnił samobójstwo. Prześladowanym Polakom autor nadaje rangę narodowych bohaterów, naznacza ich stygmatem męczeństwa. Poprzez pryzmat ludzkich losów ukazuje jeden z najbardziej dramatycznych momentów polskiej historii okupionej romantyczną ofiarą.
Wyższy sens narodowego męczeństwa odsłania scena Widzenia księdza Piotra ukształtowana na wzór mistycznego objawienia. Zawiera wizję Polski jako przyszłego Mesjasza narodów, zbawcy, który poprzez swoje cierpienie ma odkupić siebie i inne narody Europy spod jarzma niewoli. Przedtem jednak Polska musi ponieść symboliczną śmierć na krzyżu, aby zmartwychwstać i przynieść ocalenie. Widzenie Księdza Piotra wyjaśnia więc sens narodowych dziejów, wpisując je w ramy szerzej pojmowanej filozofii zwanej prowidencjalizmem – w myśl jej założeń świat rozwija się według wyższego boskiego planu, ma głębszy zamysł, którego człowiek nie rozumie. Tak też cierpienie Polski poddanej represjom i prześladowaniom nie jest przypadkowe – prowadzi do odkupienia. Polsce przypadła tu rola szczególna, rola Mesjasza, wybrańcy narodów, który tak jak Chrystus, zmartwychwstanie i zbawi inne narody.
Utwór Mickiewicza zawiera jeden z najwybitniejszych polskich monologów romantycznych, jakim jest Wielka Improwizacja, wypowiedziana przez dumnego poetę Konrada. Wielki indywidualista, samotnik, nie pojmując sensu cierpienia Polaków, rzuca zuchwałe wyzwanie Bogu i żąda od niego władzy nad światem. Sądzi, że siła jego poezji daje mu nieśmiertelność, czyni go równym Stwórcy. Ogrom uczucia, jakim Konrad darzy naród, skłania go do poniesienia najwyższej ofiary, równej tej prometejskiej. Tak jak antyczny Prometeusz Konrad chce być kreatorem ludzkiego świata i tak jak mitologiczny bohater cierpi w imię szczęścia swego narodu i buntuje się przeciwko Bogu, szargając najświętszy majestat. Konrad to wielka kreacja romantycznego Ja, kreacja bohatera, który zgrzeszył pychą, został przez Boga potępiony, by w rezultacie otrzymać przebaczenie.
III część Dziadów to również przenikliwa analiza postaw polskiego społeczeństwa wobec zaborcy. Sceny Salon Warszawski czy Pan Senator ujawniają wyraźny kontrast zachowań Polaków: z jednej strony patrioci, spiskowcy, ludzie oddani narodowej sprawie (towarzystwo przy drzwiach), z drugiej lojaliści, zdrajcy, sprzedajni oficerowie i literaci, arystokratki tęskniące za obecnością Nowosilcowa (towarzystwo stolikowe). Wśród zdrajców są szczególnie zasłużeni: Doktor i Pelikan, perfidni donosiciele, rywalizujący ze sobą o względy Nowosilcowa. Ocenę polskiego społeczeństwa zamyka wypowiedź Piotra Wysockiego porównującego Polaków do lawy zimnej i twardej z wierzchu a gorącej wewnątrz. Wierzch to ugodowcy, perfidni zdrajcy, którzy zaprzedali siebie za cenę dobrodziejstw kariery, wnętrze to prawdziwi patrioci, konspiratorzy zepchnięci do podziemia, gotowi na największą ofiarę.
III część Dziadów stanowi modelowy przykład dramatu ukształtowanego według kanonów romantycznych:
Jest tekstem synkretycznym, zawierającym obok partii dialogowych również elementy epickie (np. opowieść Wasilewskiego) i liryczne (Wielka Improwizacja)
Operuje wieloma konwencjami estetycznymi: tragizm miesza się z elementami humoru, groteski, farsy.
Utwór ma wyraźnie rozluźnioną kompozycję, większość scen może funkcjonować samodzielnie, poza kontekstem utworu.
Świat realny miesza się z metafizyką, obok postaci rzeczywistych na scenę wkraczają przedstawiciele romantycznego świata grozy: duchy, diabły i anioły itp.

0
0

Potrzebujesz pomocy?

Lektury (Język polski)

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2020 Wszystkie prawa zastrzeżone.