doktryna filozoficzna zajmująca się etyką, zapoczątkowana w 301
r. p.n.e. przez Zenona z Kition, uznająca za najwyższe dobro cnotę
rozumianą jako życie zgodne z zasadami rozumu rządzącego światem,
głosząca, że warunkiem szczęścia jest panowanie nad sobą i
zobojętnienie wobec cierpień i niepowodzeń,
panowanie nad sobą, równowaga duchowa, niewzruszony spokój.
