postawa życiowa charakteryzująca się nieuznawaniem
obowiązujących w danym środowisku praw i obyczajów; lekceważenie
ogólnie przyjętych norm i wartości,
filoz. doktryna szkoły filozoficznej założonej przez Antystenesa z Aten (V-IV w. p.n.e.), głosząca, że najwyższą cnotą jest życie zgodne z
naturą, a szczęście polega na ograniczaniu potrzeb materialnych,
postulująca odrzucenie tradycyjnych norm społecznych, obyczajowych,
religijnych.
