odwilż

określano tak sytuację w państwach bloku wschodniego, jaka zaistniała po śmierci Stalina (1953 r.). Charakteryzował ją pewien spadek napięcia w stosunkach międzynarodowych (początek dialogu Wschód-Zachód na konferencji w Genewie w 1955 r.), krytyka kultu jednostki i "wypaczeń socjalizmu" zapoczątkowana przez Chruszczowa (XX zjazd KPZR w lutym 1956 r.), amnestia dla więźniów politycznych, rezygnacja z przymusowej kolektywizacji. Na fali odwilży doszło do zmian politycznych w Polsce (październik 1956 r.) oraz na Węgrzech (powstanie węgierskie, X-XI 1956 r.). Odwilż nie trwała długo, a definitywnie zakończył ją III kryzys berliński i konflikt karaibski.