DOBRZYŃSCY

A. Mickiewicz Pan Tadeusz, bohater trzecioplanowy, zbiorowy

Wygląd członków rodu: "Czysta krew lacka, wszyscy mieli czarne włosy, / Wysokie czoła, czarne oczy, orle nosy"

Historia rodu: Dobrzyńscy pochodzili z ziemi dobrzyńskiej, leżącej na Mazurach. Byli bardzo starym rodem o bogatych tradycjach, od czterystu lat osiadłym na Litwie. Szlachta ta była szeroko znana na Litwie z powodu "męstwa swoich szlachciców, piękności szlachcianek". Kiedyś ród Dobrzyńskich był potężny i silny, na wezwanie Jana III Sobieskiego z zaścianka przybyło sześciuset zbrojnych szlachciców. W czasie trwania akcji poematu Dobrzyńcy zmuszeni są sami na siebie pracować. To stary, podupadły ród szlachecki, którego życie jest podobne do życia chłopów

Charakterystyka: Zachowują rodowe tradycje (dialekt mazurski: mazurzenie to wymowa spółgłosek dziąsłowych sz, ż, cz, dż, jak zębowe: s, z, c, dź; zwyczaj nadawania tych samych imion: dziewczynkom - Maria lub Katarzyna, chłopcom - Maciej lub Bartłomiej; przydomki); skorzy do bójek, porywczy, odważni, waleczni, stać ich na patriotyzm, cechuje ich wysokie poczucie własnej przynależności narodowej, ich potomkowie i oni nieraz walczyli o wolność ojczyzny. Niestety, łatwo ulegają wpływowi innych, dlatego Gerwazy bez problemów nakłania ich do zajazdu na Soplicowo. Niewątpliwie pozytywny wpływ ma na nich ksiądz Robak, który budzi w nich uczucia patriotyczne

Rola w utworze: szlachta zaściankowa, dopełnia obrazu obyczajowości i stosunków społecznych, przedstawionych w epopei