wódz i polityk kartagiński, syn Hamilkara Barkasa. Podobno jeszcze w dzieciństwie przysiągł ojcu, że pokona Rzymian. Po śmierci ojca wstąpił do armii swojego szwagra Hazdrubala, a gdy ten został zamordowany, Hannibal przejął naczelne dowództwo nad armią kartagińską i rozpoczął przygotowania do wojny przeciw Rzymowi (tzw. II wojna punicka). Najpierw świetnie wyszkolił swoje wojsko, a następnie w 219 r. p.n.e. przekroczył rzekę Ebro (uznawaną przez Rzymian za granicę rzymsko-kartagińską w Hiszpanii) i zajął sprzymierzone z Rzymem miasto Sagunt.
Kiedy Rzymianie zareagowali na to wypowiedzeniem Kartaginie wojny, Hannibal postanowił zaskoczyć wroga i przeprawić się do Italii przez Alpy, by zaatakować nieprzygotowanych Rzymian na ich terenie. Jego trasa wiodła najprawdopodobniej przez przełęcz Mont Cenis lub Mont Genčvre i była bardzo ciężka. Hannibal stracił niemal połowę armii (do Italii dotarło ok. 26 tys. żołnierzy) i większość słoni bojowych, ale wiosną 218 r. p.n.e. stanął w Italii. Sprzyjały mu okoliczności, gdyż przeciwko Rzymowi zbuntowali się też niektórzy sprzymierzeńcy. Dzięki świetnej taktyce Hannibal pokonał Rzymian w bitwach nad Ticinus, Trebią i Jeziorem Trazymeńskim (217 r. p.n.e.), ale prawdziwą klęskę zadał im pod Kannami (216 r. p.n.e.), gdzie niemal całkowicie zniszczył ok. 80-tysięczną armię rzymską. Jego taktyka polegała na dwustronnym ataku jazdy oskrzydlającym przeciwnika i zamykającym go jakby w kleszczach. Siły Hannibala powoli się wyczerpywały, a pomoc z Kartaginy ani ze strony sprzymierzeńców nie nadchodziła. Tymczasem Rzymianie mieli czas na wzmocnienie swojej pozycji. Hannibal zdecydował się więc opuścić Italię i przeprawić do Afryki, gdzie Rzymianie pod wodzą Publiusza Korneliusza Scypiona walczyli przeciw Kartaginie.
Do decydującej bitwy doszło w 202 r. p.n.e. pod Zamą, która zakończyła się zwycięstwem Rzymian. Kartagina musiała zapłacić Rzymowi ogromne odszkodowanie wojenne, zrezygnować z zamorskich posiadłości terytorialnych i floty. Hannibal przebywał w Kartaginie do 195 r. p.n.e. i zasłużył się jako reformator systemu gospodarczo-finansowego, doprowadzając do rozkwitu gospodarczego swojego państwa. Kiedy oskarżono go o spiskowanie przeciw Rzymowi, wyjechał do Syrii, a następnie (190 r. p.n.e.) do Bitynii. Został tam doradcą króla Prusjasza. Kiedy Rzymianie zmusili go do wydania Hannibala, Kartagińczyk popełnił samobójstwo.
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
