Artysta jest kimś wyjątkowym. Ktoś wyjątkowy wyróżnia się od innych. Pytanie jakie sobie stawia Maria Maria Z. Krasiński Nie-boska komedia, bohaterka epizodyczna; żona Henryka, kobieta wierna, kochająca. Jest to osoba przeciętna, najważniejsza dla niej jest rodzina i miłość. Nie rozumie męża, jej ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Gołaszewska jest tytułem jednego z jej tekstów - "Kim jest artysta?" Słownikowa definicja nie burzy potocznych wyobrażeń na ten temat. W słowniku jest napisane, że artysta zajmuje się tworzeniem dzieł sztuki. I tak malarz maluje obrazy, reżyser tworzy filmy, a poeta układa wiersze. Zdarzają się również artyści, którzy odtwarzają stworzone przez kogoś innego dzieła sztuki: piosenkarze często śpiewają cudze słowa i melodie, a  aktorzy Aktorzy W. Szekspir Hamlet, bohaterowie epizodyczni; wędrowna trupa, przybyli na zamek, aby zabawić dwór. Hamlet poleca im zagrać sztukę Zabójstwo Gonzagi, której treść odpowiada wypadkom, mającym ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum wchodzą w rozpisaną przez kogoś innego role. Artystą nazywa się jeszcze człowieka, który wykonuje pewne czynności w sposób tak doskonały, że budzi podziw. W tym wypadku bycie artystą oznacza bycie mistrzem, wzorem dla innych. Dzięki temu mówi się nawet o artystach sportu, nauki czy też polityki. Odpowiadając wprost na pytanie czym różni się artysta od innych ludzi śmiało można powiedzieć, że tą cechą jest artyzm, który według słownikowej definicji oznacza zdolność do tworzenia rzeczy pięknych i doskonałych. Łatwo więc dostrzec podobieństwo między artyzmem a tak zwanym talentem.

Maria Gołaszewska we wspomnianym artykule podaje etymologię wyrazu "artysta". W łacinie słowo to początkowo oznacza człowieka dopiero uczącego się sztuk pięknych. Do osiemnastego wieku artystę kojarzono z dobrym rzemieślnikiem, by później stać się wyrazem określającym twórcę dzieła sztuki. Warto więc zwrócić uwagę, że przez spory okres czasu nie przeciwstawiano sobie rzemiosła i sztuk pięknych. Dopiero w dziewiętnastym stuleciu artystę utożsamiono z twórcą. Obecnie przez twórczość rozumie się szeroki wachlarz zjawisk. Mówi się o twórczym rozwiązywaniu problemów polegającym na wynajdowaniu nieszablonowych rozwiązań, mianem twórczości określa się czyjś dorobek naukowy. Wreszcie za twórcę uważa się kogoś, kto proponuje nowe wartości. Mam na myśli zarówno filozofów i przywódców religijnych, lecz także polityków, wynalazców i innowatorach w różnych dziedzinach życia. Dlatego współczesna estetyka rzadko mówi o twórczości, która niegdyś odnosiła się do wąskiego grona nadzwyczajnie uzdolnionych ludzi wykorzystujących swój talent do tworzenia czegoś wzniosłego.

Estetyka zajmuje się zagadnieniami związanymi z tak zwaną sytuacją estetyczną. Sytuacja estetyczna wiążę się z następującymi pojęciami: z twórcą, z dziełem sztuki, z odbiorcą a także wartością estetyczną. Ta ostatnia czyni sytuację estetyczną czymś spójnym.

Estetyka poznaje relacje pomiędzy wyżej wymienionymi czynnikami. Artysta jako twórca rzeczy pięknych wypracowuje charakterystyczną dla siebie metodę tworzenia. Mimo to, każdy proces twórczy składa się z dwóch podstawowych faz: z fazy przeżyciowej i fazy realizacyjnej. Skutkiem pierwszej fazy jest pomysł i  plan Plan obraz niewielkiego obszaru Ziemi (np. miasta) wykonany na płaszczyźnie za pomocą kartograficznych symboli. Przy konstrukcji planów nie uwzględnia się krzywizny Ziemi, ponieważ ... Czytaj dalej Słownik geograficzny dzieła. Natomiast faza realizacyjna zmierza do ucieleśnienia wizji artystycznej, a jej efektem jest dzieło. Jak widać tworzenie wiąże się nierozerwalnie z osobowością twórcy, która bardzo często odciska piętno na dziele sztuki. Osoby twórcze potrafią wsłuchiwać się w swoje pomysły czego owocem są oryginalne pomysły i wizje. Osoby twórcze oprócz tego potrafią realizować własne wizje tworząc dzieła wyróżniające się na tle innych dzieł.

Niektórzy sądzą, że artysta przez całe życie pracuje nad jednym dziełem. Natomiast inne utwory jakie zdarzają się po drodze stanowią uzupełnienia czy też zapowiedzi głównego dzieła. Dobrym przykładem potwierdzającym prezentowaną opinię jest Marcel Marcel M. Proust W poszukiwaniu straconego czasu, główny bohater powieści, odzwierciedlającej historię jego dojrzewania. W dzieciństwie, szczęśliwie spędzonym w Combrey, chłopiec pozna wielką ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Proust ze swoim cyklem powieściowym w "Poszukiwaniu straconego czasu". Dla  Tomasz Tomasz F. H. Burnett Mały lord, bohater epizodyczny; starszy lokaj w zamku hrabiego, lubi opowiadać o tym, co się dzieje w zamku.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
Manna takim artystą jest Carventas pamiętany przede wszystkim jako autor Autor J. Szaniawski Dwa teatry, bohater epizodyczny; małomówny dramaturg z nieodłączną fajką, twórca katastroficznej, fantastycznej sztuki, nie pozbawionej jednak realizmu. Postać jest ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum "Don Kichota". Pomimo tego istnieją artyści, którzy zbiegiem lat zmieniali swój styl tworząc różne dzieła zasługujące na miano wybitnych. Do takich twórców zalicza się Picassa a także jazzmana Mailesa Davisa. Takim sposobem na teren psychologii twórczości. Wiele ludzkich problemów jest wynikiem braku umiejętności wyczucia własnych potrzeb, a także swoich słabych i silnych stron. Podobnie dzieje się z uzdolnieniami i zdarza się, że  ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum wysilają się w dziedzinach do których nie mają predyspozycji. Aby zostać artystą nie wystarczy posiadać talent - trzeba również wzrastać w odpowiednich warunkach umożliwiającą realizację twórczego potencjału. Jednak same sprzyjające warunki nie czynią z nikogo artysty. W ostatnim wypadku mówi się o talentach pozornych - o ludziach którzy pomimo włożonego wysiłku nie są w stanie zdobyć się ponad pewną przeciętność. Najwięksi twórcy zasługują na miano geniuszy. Geniusz, który pierwotnie oznacza ducha opiekuńczego od czasów romantyzmu zyskuje odmienne znaczenie. Schelling - jeden z najwybitniejszych idealistów niemieckich twierdzi, że: "Każde prawdziwe dzieło sztuki jest dziełem absolutnie koniecznym". Oznacza to, że dzieło którego mogłoby nie być nie zasługuje na to zaszczytne miano.

Oznacza to, że dzieło geniuszu jest czymś koniecznym, że bez niego nie sposób sobie wyobrazić kultury. Wreszcie genialne dzieło odznacza się taką doskonałością, iż pozbawienie go jakiegokolwiek elementu bądź dodanie czegoś do niego jest co najmniej zbędne. Dlatego inny wielki idealista niemiecki Hegel uważa, że geniusz nie sprowadza się tylko do biegłości w danej dziedzinie. Zdaniem autora "Fenomenologii ducha" człowiek genialny musi dobrze rozumieć otaczającą go rzeczywistość na podstawie osobistego doświadczenia.

Trzeba przy tym pamiętać, że związek miedzy osobowością podstawową człowieka a osobowością twórczą przedstawia się różnie. Popularnym podejściem jest tak zwany biografizm upatrującym przyczyny powstania dzieła w konkretnych przeżyciach psychicznych. Wówczas poznając dzieło poznajemy zarówno jego osobowość. Jednak często twórczość artystyczna ma nie wiele wspólnego z biografią artysty. Należy przy tym pamiętać, że poznając dzieło sztuki poznajemy to, co w sztuce jest najważniejsze ponieważ przeżycia artysty jako człowieka są czymś w tej materii drugorzędnym. Stanisław Ignacy Witkiewicz pisze, że w sztuce nie liczą się "bebechy" - nastrój artysty lecz końcowy efekt. Dla Witkacego nie liczy się czy tworzący artysta podcina sobie żyły czy też popija sobie herbatę z mlekiem, bowiem najważniejsze jest dzieło, które powinno być "zapięte na ostatni guzik."

Inną sprawą jest kwestia motywacji działalności artystycznej. Motywy twórczości artystycznej dzielimy na obiektywne oraz subiektywne, które znajdują się w samym twórcy. Oprócz tego wśród motywów znajdziemy takie, które podporządkowują się autoteliczności dzieła sztuki oraz takie, które się jej nie podporządkowują. Artysta bowiem tworząc dzieło sztuki może najzwyczajniej w świecie chcieć jego powstania w najdoskonalszej formie. Dzieło bowiem stanowi realizację jego zamysłu. Artysta w dziele chce przekazać pewne treści, które z jego punktu widzenia wydają się ważne. Po trzecie artysta pragnie, aby to, co wyraża znalazło odbiorcę, który zrozumie dzieło w odpowiedni sposób. Tak przedstawiają się główne motywy działalności artystycznej podporządkowane twórczości jako celowi samemu w sobie. Oprócz tego występują motywacje niepodporządkowane do których zaliczamy: pragnienie zdobycia sławy i majątku, prestiż społeczny i snobizm, a także rozwój duchowy. Ostatni przykład podaje po to, aby nie odnieść wrażenia, że motywy te nie są uporządkowane i przez to są czymś gorszym. Niejednokrotnie trudności materialne czy też urażona ambicja zmuszają artystę do większego wysiłku dzięki czemu powstają arcydzieła.

Artyści wyróżniają się także odmiennym spojrzeniem na rzeczywistość, co powoduje ich twórcze zamiary. Jedni artyści dostrzegają w świecie wiele braków, które należy usunąć. Artysta w żadnym wypadku nie grzeszy marudzeniem ponieważ twierdzi, iż z niedoskonałością świata można walczyć. W takim wypadku twórczość zmierza do wytworzenia nowych przedmiotów, które usunęłyby niepożądany stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny rzeczy. Inni artyści podzielają przekonanie zgodnie z którym niedoskonałość świata koreluje się z nieprzystosowaniem człowieka. Dlatego tacy twórcy dążą do zdobycia pogłębionej wiedzy na temat rzeczywistości lub stworzenia takiej rzeczywistości do której człowiek mógłby się dostosować.

Twórczość artystyczna zakłada intencję kontaktu z odbiorca dzieła. Związek artysty z odbiorcą realizuje się na płaszczyźnie kodów kulturowych, które w dużym stopniu zależą od czasu i miejsca - inaczej bowiem reagują na sztukę gotycką ludzie współcześni, a inaczej ludzie żyjący w czternastym wieku.

Kontrowersyjne tezy na temat odbioru dzieł sztuki głosi Bogusław Schaeffer twierdząc, że estetyka zmienia się równie często jak zmieniają się gusta estetyczne. Porównuje on sztukę do towaru luksusowego. Dla Schaeffera sztuka istnieje bez odbiorców bo podobnie jak świat przyrody jest zachwycająca sama w sobie i nie potrzebuje żadnych pochlebców. Zatem znaczenie człowieka jako odbiorcy w sztuce jest w gruncie rzeczy niewielkie. Z podobnym sceptycyzmem taktuje on również zachwyt nad dziełami epok minionych - uważa to zjawiska za niepotrzebne dla jego twórcy. Twórca bowiem nie tworzy dla potomności, ale dla ludzi którzy z nim żyją. W gruncie rzeczy nie wiemy czy sztuka dawnych epok spełnia swoje zadanie ponieważ brakuje jej współczesnych odbiorców. Relacja pomiędzy artystą i odbiorcą jest zwrotna. Odbiorcy również wpływają na artystę co może przynieść pozytywny rezultat owocujący odkryciem nowych dróg. Wpływ odbiorców na artystę może przynieść także negatywny rezultat. Artysta wtedy ulega panującej modzie oraz niepotrzebnie dostosowuje się do cudzych gustów. Jeden z polskich artystów Tadeusz Tadeusz T. Borowski Opowiadania, bohater główny i narrator
Wygląd: młody chłopak, niewiele wiadomo o jego wyglądzie, bo to on jest narratorem opowiadań
Życiorys: W Pożegnaniu z Marią jest ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
Brzozowski wyznaje, że tworząc obrazy nie chce aby się tylko one podobały. Życzeniem Brzozowskiego jest znalezienie odbiorcy, który poprzez kontakt z dziełem zostałby nakłoniony do myślenia, a także do czynienia dobra.

Odbiorców dzieła artystycznego można podzielić na  trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
podstawowe kategorie, czyli: osoby wykształcone i kompetentne, amatorów oraz odbiorców "nieprzygotowanych". Rozwijając powyższe charakterystyki zauważymy, że odbiorcą sztuki są zarówno osoby kompetentne, które odebrały w tym kierunku długoletnie i regularne studia. Znajdą się osoby, które świadome własnych potrzeb artystycznych obcują ze sztuką i okazjonalnie zdobywają na jej temat wiedzę. Wreszcie sztukę odbierają osoby zupełnie do tego nieprzygotowane, które kieruje się jedynie swoją wrażliwością, gdyż na temat sztuki nie posiadają żadnej wiedzy.

Samych artystów można podzielić na ze względu na osobowość twórczą. Istnieją bowiem artyści "ukryci", którzy w swoich dziełach zajmują się sprawami najbardziej ich dotyczącymi. Nie oznacza to, że artysta "ukryty" zajmuje się kłopotami dnia codziennego lecz wyraża swoje, często osobiste przeżycia w taki sposób, że odbierający go ludzie łatwo w nim znajdują samych siebie. Takim sposobem artysta "ukryty" w dziele wyraża sprawy ogólnoludzkie. Oprócz artystów "ukrytych" występują również artyści "wyeksponowani" sugerujący odbiorcy własny sposób postrzegania świata, a co za tym idzie na eksponowaniu siebie jako kogoś, kto realizuj określony ideał wypowiedzi artystycznej.

Artyści podobnie jak inni ludzie różnią się między sobą. Oprócz artystów wybitnych tworzących dzieła o wartości uniwersalnych znajdują się artyści, którzy tworzą dla określonego rodzaju odbiorców dostarczając im to, co lubią oglądać, słuchać czy też czytać. Teoretycy sztuki ponad to wyróżniają typy twórczości w zależności od tego, co ma największy wpływ na powstanie dzieła. Twórczość profesjonalną kieruje się przede wszystkim refleksja. Ideałem takiej sztuki jest świadomość każdego kroku zmierzającego do wykonania dzieła. Zupełnie inny charakter posiada sztuka naiwna - mocno nacechowana ekspresją, gdzie artysta wyrzuca z siebie nadmiar emocji. Taka sztuka pomimo wielu braków charakteryzuje się wielkim entuzjazmem i często znajduje aplauz wśród młodej publiczności. Oprócz tego wymienia się sztukę ludową w której decydujące znaczenie ma intuicja, a także sztukę amatorską nastawianą na realizację. Widzimy zatem, że różne rodzaje sztuki wskazują na wielość sytuacji artystycznej, pluralizm postaw artystycznych, a także różne potrzeby odbiorców. Oznacza to, że twórczość artystyczna nie jest czymś diametralnie innym od działalności innych ludzi. Artyści a także nie-artyści żyją w tym samym świecie i uwikłani są w podobne sprawy. Artystę rożni od innych ludzi to, że dzięki wrażliwości potrafi zająć wobec tych samych spraw postawę znacznie bardziej intensywną, wręcz radykalną czego śladem są dzieła. Potwierdza to osoba Michała Anioła, który będąc miłośnikiem piękna potrafi nie tylko tworzyć, lecz również je dostrzegać. Jak bowiem zauważa jeden z biografów.