Literatura polskiego romantyzmu wykreowała licznych bohaterów, którzy wpłynęli na postawę całych pokoleń Polaków, o których mówiono nie tylko na lekcjach języka polskiego, a nawet naśladowano ich czyny, odwołując się do prezentowanych przez nich postaw. Tak było w przypadku tytułowego bohatera "Konrada Wallenroda", Gustawa-Konrada z "Dziadów", Grażyny czy Kordiana. Pewne postaci przeszły do historii, dając początek używanym do dziś terminom, na przykład walenrodyzmowi.

Romantyzm Romantyzm ideowy prąd literacki i artystyczny rozwijający się w Europie od końca XVIII do połowy XIX w. Charakteryzował się kultem natury, uczucia, fantazji, wprowadził do sztuki elementy ludowe ... Czytaj dalej Słownik historyczny zachodni ukształtował trochę inny typ bohatera romantycznego. Powodem tej odmienności była przede wszystkim sytuacja polityczna będącego pod zaborami państwa polskiego, a także związany z nią postulat aktywnej walki o odzyskanie niepodległości. Mimo to polscy bohaterowie romantyczni też buntowali się przeciwko konwenansom i przesądom społecznym, nie odpowiadał im ówczesny kształt świata i hierarchia wartości. Zazwyczaj podejmowali nierówną walkę z przeciwnościami losu, narażając się na niezrozumienie ze strony innych ludzi. Prawie zawsze bohaterem romantycznym była jednostka w jakiś sposób wybitna, z silną potrzebą własnej odrębności, skonfliktowana z niemal całym światem. Wiele tego rodzaju cech Cech organizacja zawodowa rzemieślników w miastach średniowiecznych. Na zachodzie Europy cechy powstały w X-XII w. Ich celem była obrona interesów rzemiosła i praw członków. Organizowały także ... Czytaj dalej Słownik historyczny znaleźć można u Jacka Soplicy (Księdza Robaka) z "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, który mimo to nie jest szablonowym bohaterem romantycznym, a wręcz wykracza poza pewne charakterystyczne wzorce.

Życiorys Jacka Soplicy można podzielić na dwa różniące się od siebie okresy. W młodości Jacek Jacek M. Musierowicz Opium w rosole, bohater trzecioplanowy; kolega "Kreski"; LELUJKA.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
był samowolnym warchołem, obdarzonym fantazją, pychą i lekceważeniem wszystkich. Niestabilność emocjonalna doprowadziła go do zbrodni, jaką było zabójstwo Stolnika. Po tym zdarzeniu uznano go za stronnika Moskali, czyli zdrajcę narodu polskiego. Jacek Soplica ratował się ucieczką do Rzymu, gdzie przywdział habit bernardyna i przybrał nazwisko Robak. Walczył z Legionami Dąbrowskiego pod Somosierrą, wiele razy przybywał do ojczyzny, był aresztowany, ponieważ przygotowywał zbrojne powstanie. Działalność emisariusza pochłonęła go bez reszty, przez co nie miał czasu na życie prywatne. Towarzysząca tej postaci tajemniczość niewątpliwie stawia go w jednym rzędzie z innymi bohaterami romantycznymi.

Ksiądz Robak był człowiekiem bardzo odważnym i pełnym poświęcenia. Już jako Jacek Soplica zasłynął nieprzeciętną odwagą i fantazją - chciał nawet wyruszyć z własnym pułkiem na Moskwę. Mimo licznych cech zawadiaki był on człowiekiem o dużej wrażliwości, o bogatym wnętrzu. Jacek przeżył nieszczęśliwą miłość do Ewy Horeszkówny - córki Stolnika. To niespełnione uczucie odcisnęło piętno na jego dalszym życiu. Wspomnienie tej miłości znajdziemy w spowiedzi Księdza Robaka.

Bunt Jacka Soplicy był skierowany w różne aspekty życia: w normy postępowania, w ludzi depczących prawdziwą miłość, w pozbawione sensu konwenanse, a także w zaborców. Na samotność skazał Jacka haniebny czyn zastrzelenia Stolnika. Późniejsza samotność w zakonie bernardynów była samotnością z wyboru. Towarzyszyły jej mieszane uczucia i konflikty wewnętrzne, niepokój, niedające spokoju wyrzuty sumienia. Ksiądz Robak raczej nigdy nie zaznał ukojenia.

Wymienione przeze mnie cechy stawiają Jacka Soplicę w jednym rzędzie z pozostałymi bohaterami romantycznymi. Mimo wszystko Adam Mickiewicz tak skonstruował te postać, że współcześni badacze uznali ją za nowość. Zbuntowany Jacek Soplica przedzierzgnął się w pełnego wiary i mądrości życiowej Księdza Robaka, składając w ten sposób nieprzymuszoną ofiarę z dotychczasowego życia. Ksiądz Robak był człowiekiem bardzo skrytym, cichym, pokornym. Z dawnych cech pozostał w nim jedynie indywidualizm, natomiast pycha i szlachecka fantazja odeszły w zapomnienie. W roli emisariusza był jedynie jednym z wielu.

Jacka Soplicę zwykło się uważać za  uosobienie Uosobienie personifikacja.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
narodowego losu wszystkich walczących Polaków tamtego okresu. Jego postawę można ocenić bardzo niepochlebnie, ale jedno nie ulega wątpliwości: ten człowiek przeszedł metamorfozę, podczas której stał się kimś lepszym. Z prowadzącego hulaszczy tryb życia zabijaki stał się pełnym poświęcenia zakonnikiem, walczącym o niepodległość swojej ojczyzny. Mimo wszystko postać ta zawiera w sobie elementy tragizmu.