Cyprian Kamil Norwid, to jeden z najmłodszych przedstawicieli polskiego romantyzmu.

Lata jego twórczości przypadły na schyłek epoki.

Był zainteresowany malarstwem i literaturą. W swoich wierszach, ujawnia filozoficzne poglądy. Uważany był za poetę - myśliciela. Jego spojrzenie na rzeczywistość, było nacechowane krytycyzmem. Nie podobał mu się, wątek romantyczny, związany z poświęceniem i zainteresowanie tylko jednostką ludzką. Chciał, aby poezja, traktowała problemy ludzkie na szerszą skalę.

"Bema pamięci żałobny rapsod", to utwór, wspominający generała Józefa Bema. Był uczestnikiem powstania listopadowego, walczył w obronie Wiednia, podczas Wiosny Ludów. Uczestniczył również w walkach, na Węgrzech, Portugalii, Francji.

Dla poety był przedstawicielem zasad moralnych i wartości narodowych.

Rapsod, to pojęcie, które według słownika terminów literackich, jest "utworem poetyckim opiewający w podniosłym stylu bohaterów i zdarzenia historyczne. Łączy się on z ustnymi początkami poezji epickiej. W starożytnej Grecji utwory te były wykonywane przez recytatorów, tzw. rapsodów. W czasach nowszych odwołanie się do formy rapsodu może mieć charakter stylizacyjny".

Norwid napisał wiersz Wiersz mowa szczególnie zorganizowana, przeciwstawiana prozie. Wypowiedź wierszowa dzieli się na wersy, równorzędne względem siebie, oddzielone klauzulą (co wynika z zasad wybranego systemu ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich w 1851 roku, po śmierci Józefa Bema.

Przedstawia w nim pogrzeb generała, traktując go jak słowiańskiego wodza - rycerza. Przesuwa w czasie całą ceremonię. Opisuje idące za korowodem płaczki, które uczestniczyły w dawnych tradycjach pogrzebowych. Wiersz jest bardzo plastyczny, z łatwością możemy sobie wyobrazić, całą ceremonię. Zachowuje tradycyjny polski heksametr, który był wzorowany na heksametrze antycznym. Dodaje on utworowi powagi i uwzniośla go.

"Idą panny żałobne: jedne, podnosząc ramiona

Ze snopami wonnymi, które wiatr Wiatr Wiatr symbolizuje nicość, czas, ruch, prędkość, szybkość, zmienność, niepokój, aktywność, zamieszanie, odrodzenie, potęgę bóstwa, pośrednika między niebem a ziemią, namiętność, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich w górze rozrywa,

Drugie, w konchy zbierając łzę, co się z twarzy odrywa,

Inne, drogi szukając, choć przed wiekami zrobiona...

Inne, tłukąc o ziemię wielkie gliniane naczynia,

Czego klekot w pękaniu jeszcze smętności przyczynia".

Pogrzeb dzielnego człowieka, to pierwsza część utworu. Przeistacza się z ceremonii pogrzebowej, w marsz ludzi walczących o wolność. To spojrzenie bardziej szerokie, na sprawy ludzkie i narodowe. Postać generała, ma obudzić w obywatelach chęć do walki, do działania. Pokazuje, aby walczyć, nie uciekać do bierności i apatii. Pragnie, aby wielkość i odwaga tego człowieka spłynęła na wszystkich ludzi, aby obudzili się z niemocy.

Wiersz "Pielgrzym" pochodzi z cyklu "Vademecum". Tom ten, nie ukazał się za życia poety.

Słowo pielgrzym, jest użyte inaczej, niż wędrowiec, w twórczości Adama Mickiewicza. W jego utworach, wędrowiec to tułacz, który nie może wrócić do swego kraju. Bardzo za nim tęskni, ciągle o nim myśli i porównuje z miejscami, w jakich obecnie się znajduje.

Dla Norwida pielgrzym, to człowiek wędrujący po świecie, nie posiada domu, w żadnym miejscu. Jego bogactwo to, te rzeczy, które ma przy sobie. Nie tęskni za niczym, nie jest do niczego przywiązany. Norwid określa życie pielgrzyma, za coś lepszego za "stanów - stan".

"Nad stanami jest i stanów-stan,

Jako wieża nad płaskie domy

Stercząca w chmury...".

Poeta nawiązuje tym utworem, do własnego życia. Sam jest wędrowcem. Najpierw przebywa w Rzymie, Paryżu, wyjeżdża do Ameryki skąd wraca i na stałe osiedla się we Francji, gdzie przebywa do śmierci.

W swoim utworze, Norwid, podejmuje dyskusję, z czytelnikiem, pokazując mu, że nie ważny jest majątek stały, ale sam człowiek. Będąc pielgrzymem, można również czuć się Panem.

Wędrując po świecie, może czuć się, jak właściciel całej ziemi. Nie jest niczym ograniczony. Jego majątek, nie jest od niczego uzależniony. Posiada wolność, nie musi przejmować się żadnymi zasadami. Czuje się właścicielem nie tylko ziemi, ale i nieba. Dla poety stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny ten, jest lepszy niż inne. Niezależność, jaką daje, pozwala porównać go do wieży, stojącej pomiędzy płaskimi domami.

Utwór charakteryzuje ogromny indywidualizm. Poeta uważany był za twórcę wyprzedzającego, swoją epokę. Jego podejście do wielu spraw, chociażby do majątku, przywiązania się do kraju, wolności, było niezrozumiałe dla romantyków. Uznanie zyskał dopiero po śmierci, głównie dzięki Zenonowi Przesmyckiemu, który opublikował jego wiersze w "Chimerze".