Przełamania kryzysu politycznego i moralnego podjęli się poeci, dla których właśnie to było najważniejszym zadaniem ich twórczości. Jednym z nich był z pewnością Ignacy Krasicki, który najodważniej krytykował przywary sarmackie. W swoich dziełach posługiwał się często komizmem po to, aby ośmieszyć ludzki charakter, prywatę, próżność i wiele innych wad społecznych. Większość jego utworów wierna była zasadzie "uczyć bawiąc", tzn. wytykać ułomności ludzkie ale z humorem i satyrą.

Spośród licznych rodzajów literackich, które wykorzystywał Krasicki najbardziej popularne i uniwersalne stały się bajki. Ukazywał w nich mnóstwo błędów w rzeczywistości XVIII-wiecznej Polski. W wierszach ośmieszał również przywary ludzkie a głównie głupotę, naiwność, pychę, lekkomyślność, i dewocję. Krytykował w nich ułomności, ale chciał też nauczyć człowieka właściwego zachowania. Utwory Ignacego Krasickiego posiadają formę wychowawczą. Autor Autor J. Szaniawski Dwa teatry, bohater epizodyczny; małomówny dramaturg z nieodłączną fajką, twórca katastroficznej, fantastycznej sztuki, nie pozbawionej jednak realizmu. Postać jest ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum naśmiewa się w nich z ludzkich przywar, nie najlepszych obyczajów oraz ośmiesza stosunki społeczne. Krytykuje wady, nie dając rozwiązań i odpowiednich form do naśladowania.

W bajce, pt.: "Szczur i kot" autor wyraźnie gani pychę i ostrzega ans przed nią. Szczur- uosobienie Uosobienie personifikacja.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
pychy - tak mocno wpadł w samouwielbienie, że zapomniał o rzeczywistości, o czyhającym na niego kocie , który jest sprytny i bezwzględny w działaniu. Z kolei w bajce. pt.: " Kruk Kruk Kruk symbolizuje niepokój, chorobę, śmierć, grzech, wojnę, herezję, rozkład, złe przeczucia, złe wróżby, fałszywość, proroctwo, wszechwiedzę, nadzieję, pamięć, słońce, świt, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich i lis", lis zachwala śpiew kruka, tylko dlatego, ze chce zjeść jego ser. Krasicki w tym dziele próbuje nas przestrzec przed brakiem samokrytyki, co może doprowadzić do naszej zguby: "Bywa często zwiedzionym, kto lubi być chwalonym".

Kolejna bajka, pt.: "Ptaszki w klatce" jest o charakterze dydaktycznym. Bajka Bajka gatunek literatury dydaktycznej; utwór pisany prozą lub wierszem, którego bohaterami są najczęściej zwierzęta, ludzie bądź przed- mioty. Przedstawiona w bajce historia jest pretekstem do ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich to dyskusja dwóch czyżyków. Młodszy od urodzenia żył w klatce i dla niego to jest wolność, dom, przyjemność i jest mu w niej dobrze. Natomiast wychowany na wolności ptak Ptak Symbol pokoju, świętości, duszy ludzkiej.
Starożytność Biblia, Stary Testament PTAK - ZWIASTUN RATUNKU: Gołębica z gałązką oliwną w dziobie była dla Noego i pasażerów ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
nie czuje się najlepiej w klatce. Dusi się w niej. Morał jest następujący: ktoś, kto nigdy nie zaznał wolności, nie żył w lepszych warunkach to nie zna smaku wolności i nie wie, że może być lepiej. Nie można ganić osób, które żyją w pozornie złych warunkach i nie chcą ich opuścić, bo jest im dobrze, ponieważ nie istnieje dla nich nic lepszego. Życie na wolności w najgorszych warunkach jest o sto razy lepsze od życia w najlepszej niewoli.

Bajka, pt.: "Malarze" stworzona jest w formie przeciwieństwa. Opisuje bogatego Piotra i Jana, który jest bardzo biedny. Piotr Piotr C. S. Lewis Lew, Czarownica i stara szafa, bohater główny.
W Anglii: Najstarszy z rodzeństwa. Jest bardzo odpowiedzialny i opiekuńczy wobec młodszych od siebie sióstr i brata, szczególnie ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
malował wszystko prawdziwie, pokazywał ludziom najszczerszą prawdę, zaś Jan upiększał rzeczywistość, malował na kolorowo swoje obrazy tylko dlatego, ze  ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum pragnęli mieć to co chcą a nie to co widza na prawdę. Jego obrazy kupowali ludzie masowo, bo pasowało im to, żeby widzieć świat bez przywar. A przecież tak nie jest. Wiersz Wiersz mowa szczególnie zorganizowana, przeciwstawiana prozie. Wypowiedź wierszowa dzieli się na wersy, równorzędne względem siebie, oddzielone klauzulą (co wynika z zasad wybranego systemu ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich krytykuje ludzi, którzy chcą jak najwięcej uzyskać pochlebiając innym, zupełnie nie zwracają uwagi na prawdę.

W innej powiastce, pt.: "Dewotka" ośmiesza nieszczerą pobożność i obłudę religijną. Występująca tu kobieta, która wypowiada słowa "i odpuść nam nasze winy jako i my odpuszczany naszym winowajcom" jednocześnie często biła służąca tylko za to, że ta jej zakłóciła spokój. Jest to ewidentny przykład na to, że jest wiara tej kobiety jest pusta i nie ma większego celu.

Ignacy Krasicki, pisał niemalże w każdym gatunku literackim, jednak najczęściej sięgał po satyryczne utwory, ponieważ tu mógł w pełni ukazać swój talent. Do najczęstszych odmian należały satyry, bajki oraz poemat heroikomiczny. Miały one charakter dydaktyczny, co ułatwiało wyśmiewanie wad, wyszydzanie i krytykowanie złych zachowań i przyzwyczajeń.

Jedną z najbardziej znanych satyr jest utwór, pt.: "Pijaństwo". Utwór jest walką z nałogiem pijaństwa, który niczym plaga rozszerzył się wśród szlachty polskiej. Krasicki chce pokazać, jak szkodliwe skutki może nieść ze sobą picie alkoholu. Jest to pierwszy krok do warcholstwa i anarchii w kraju.

W innej satyrze, pt.: "Do króla" poeta zajmuje się oceną króla i szlachty, która wytyka władcy wady, a sami nic nie robią aby wesprzeć kraj, co widoczne jest także obecnie. Każdy potrafi krytykować.

Kolejną bardzo ważną przywarą społeczeństwa oświeceniowego była fascynacja cudzoziemszczyzną. Z Francji moda ta przyszła i polegała na przejmowaniu wzorów francuskich. Przez długi okres było to dobrą cechą ,ale z czasem stało się to bezmyślnym naśladowaniem. Satyra, pt.: "Żona modna" została napisana dialogiem. Jest to żal szlachcica, odnoszący się do jego małżonki niedawno poślubionej. Głos w wierszu krytykuje tendencje XVIII-wiecznej szlachty do przejmowania zagranicznych wzorców, a szczególnie przyzwyczajeń francuskich, co powoduje rozrzutność i daje pożytku duchowego ani kulturalnego. W wyniku tego prowadzi kraj do upadku majątkowego. Wszystko to ma miejsce, gdy  Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny próbowała wyjść z osłabienia. w satyrach Krasicki podejmuje się opisania osiemnastowiecznej Polski, i robi doskonałą ilustrację, przy jednoczesnym ośmieszaniu wszystkich wad społecznych z okresu jemu współczesnego. Utwory Krasickiego są bez wątpienia ponadczasowe, wiele z morałów w nich zawartych jest, pomimo upływu tylu lat, wciąż aktualne.

Krasicki nie skończył na satyrach. Napisał poemat heroikomiczny, pt.: "Monachomachia", opisujący wojnę między mnichami. "Monachomachia" jest wielkim poematem heroikomicznym, który jest gatunkiem literackim ukształtowanym jeszcze w starożytności i z założenia miała być parodią eposu homeryckiego. Jego głównym zadaniem jest ośmieszenie patetycznego, wyniosłego stylu w wyniku nieudolnego naśladownictwa. Powaga zestawia się tu z banałem. W przypadku "Monachomachii" wiąże się to ze sporem pomiędzy dwoma zakonami - karmelitów i dominikanów. Zadaniem poematu była realizacja idei "uczyć bawiąc". Krasicki opisał to następującymi słowami: "I śmiech niekiedy może być nauką, kiedy się z przywar nie osób natrząsa. Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych"

Krasicki w satyrach swoich podejmuje problemy uniwersalne. Wszystkie opisuje w zabawnej formie i pomimo, że sam był zakonnikiem ośmiesza złe przyzwyczajenia rozpleniające się w zakonach. Obserwuje przywary Polaków i pragnie je zmienić poprzez opisywanie ich w swoich dziełach. Autor naśmiewa się w nich z ludzkich przywar, nie najlepszych obyczajów oraz ośmiesza stosunki społeczne. Krytykuje wady, nie dając rozwiązań i odpowiednich form do naśladowania.